ยามเย็น
ฉินหวยหรูกำลังทำอาหาร ส่วนหลินเส้าเหวินนั่งผิงไฟอยู่ที่ลานบ้าน แม้ตอนนี้จะเข้าเดือนกุมภาพันธ์แล้ว แต่ความจริงหิมะกับน้ำแข็งยังไม่มีทีท่าว่าจะละลายเลยสักนิด ถึงหิมะที่ตกลงมาจะไม่ใช่หิมะปรอยใหญ่เหมือนขนห่านอีกแล้ว แต่อากาศก็ยังมีเกล็ดหิมะปลิวว่อนเป็นครั้งคราว
ถึงจะมีผู้นำหลายคนกำลังจัดการคนไปเคลียร์น้ำแข็งบนเส้นทางน้ำ แต่สถานการณ์ก็ยังน่าเป็นห่วงอยู่ดี
“กินข้าวกัน”
ฉินหวยหรูจัดกับข้าววางบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ก็ไปหยิบเหล้าเหมาไถมาจากห้องหนังสือหนึ่งขวด แล้วรินให้เขา 2 ตำลึง
“วันนี้มีอะไรดีหรือไง ถึงได้อยากดื่ม” หลินเส้าเหวินถามอย่างแปลกใจ
“ก็เห็นนายยุ่งทั้งวัน คงจะเหนื่อยนี่นา” ฉินหวยหรูยิ้ม
ถึงเธอจะไม่ได้อยู่ฝ่ายบุคลากร แต่ก็ได้ข่าวว่าหลินเส้าเหวินพาผู้จัดการเจ้าแห่งโรงงานทอผ้าตระเวนไปขายผ้าอนามัยแบบสอดทั่วทุกที่ รวมถึงหลี่ชุนฮวากับคนอื่นๆ ก็เริ่มเอาแบบทดลองไปแจกที่โรงงาน ครัว และที่ต่างๆ ให้พวกผู้หญิงได้ทดลองใช้
คนในโรงงานเหล็กกล้าจำนวนไม่น้อยแอบหัวเราะหลินเส้าเหวินอยู่ข้างหลังว่า เป็นผู้ชายแก่ดีๆ แท้ๆ กลับไปทำเรื่องพรรค์นั้นได้
“เธอก็ดื่มหน่อยไหม” หลินเส้าเหวินเขย่าขวดเหล้า
“เอาสิ”
ฉินหวยหรูตอบรับเต็มปาก
จริงๆ เธอไม่ใช่คนชอบดื่มเหล้า แต่ถ้าหลินเส้าเหวินดื่มคนเดียวมันก็เหงาแย่
ดังนั้น
คนทั้งสองจึงนั่งกินข้าวผิงกระถางไฟกันท่ามกลางแสงไฟที่ไม่ค่อยสว่างนัก
นานๆ จะยกแก้วชนกันเบาๆ สักที ซึ่งมันก็ดูสงบเงียบดี
“เช่าเหวิน นายว่าเสี่ยวเอ๋อร์ไปอยู่ไหนนะ” ฉินหวยหรูถามขึ้นมากลางคัน