กลุ่มเรือนฝั่งตะวันตก
หลินเส้าเหวินเห็นหลัวเสี่ยวเอ๋อที่ยังโกรธไม่หาย ก็กลอกตาไปมา ก่อนจะกระซิบว่า “เลิกโกรธได้แล้ว คืนนี้ฉันจะพาไปหาอะไรสนุกๆ ทำ”
“หาอะไรสนุกๆ หมายความว่าไง”
หลัวเสี่ยวเอ๋อเป็นคนขี้เล่นเหมือนเด็ก พอได้ยินก็ตาลุกวาวขึ้นมาทันที
“ความลับ”
หลินเส้าเหวินยิ้มอย่างมีเลศนัย แล้วหยิบหนังยางจากในบ้านมาทำเป็นหนังสติ๊ก
ดึกสงัด
หลินเส้าเหวินกับหลัวเสี่ยวเอ๋อแอบย่องไปที่ประตูหลังลาน เขาหยิบก้อนน้ำแข็งออกมาจากถุงผ้า วางลงบนหนังสติ๊ก แล้วเล็งไปที่ประตูบ้านอี้จงไห่
ปิ้ว!
ก้อนน้ำแข็งกระทบประตู เศษน้ำแข็งกระจายเต็มพื้น
อี้จงไห่สะดุ้งตื่นทันที รีบตะโกนถาม “ใครน่ะ…”
ภรรยาของอี้จงไห่ก็ตื่นเหมือนกัน งัวเงียบอก “สงสัยมีอะไรสักอย่างมาชนประตูล่ะมั้ง”
อี้จงไห่นิ่งฟังอยู่ครู่หนึ่ง พอแน่ใจว่าไม่มีเสียงอะไรข้างนอก ก็พลิกตัวเตรียมจะนอนต่อ
ตุ้บ!
เสียงดังขึ้นอีกครั้ง
อี้จงไห่รีบลุกพรวด เปิดประตูออกดู แต่ข้างนอกกลับไม่มีอะไรเลย เขายังสังเกตพื้นอย่างละเอียด ก็ไม่พบอะไรผิดปกติ
ทางเข้าลานหลัง
หลัวเสี่ยวเอ๋อเอามือปิดปาก หัวเราะคิกคักไม่หยุด เธอเป็นลูกคุณหนูตั้งแต่เด็ก ไม่เคยทำเรื่องแสบๆ แบบนี้มาก่อน
อี้จงไห่ปิดประตู กลับเข้าบ้านยังไม่ทันจะได้นอน ก็มีเสียง “ตุ้บ” ดังขึ้นอีก
“ใครกัน”
คราวนี้เขาทนไม่ไหวแล้ว เปิดประตูออกมาตะโกนลั่น