หลินเส้าเหวินฟังอี้จงไห่ หลิวไห่จง และเหยียนปู้กุ้ยผลัดกันมาเคาะประตู ก็จนใจ ได้แต่เดินไปเปิดประตู
“โอ้ หลินเส้าเหวิน นายติดหลอดไฟในลานบ้านด้วยเหรอ” สวี่ต้าเม่าพูดเสียงเจือปนเสียดสี
“มีธุระก็ว่า ไม่มีก็ไสหัวไป” หลินเส้าเหวินตอบด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
“ดีเลย พอดีพวกเราจะเปิดประชุมใหญ่ทั้งลาน ขอยืม...” อี้จงไห่กะจะเดินเข้าไปในลาน แต่ถูกหลินเส้าเหวินขวางไว้
“ไอ้เฒ่าปากดี แกจะทำอะไร หลัวเสี่ยวเอ๋อยังอยู่ในบ้านนะ” แววตาของหลินเส้าเหวินฉายแววอันตรายขึ้นมาทันที
คนอื่นได้ยินก็หันไปมองอี้จงไห่ สายตามีพิรุธแปลก ๆ
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น” อี้จงไห่รีบพูด “แต่มันก็ค่ำมืดแล้ว พวกเราจะมานั่งประชุมกันกลางความมืดแบบนี้ไม่ได้หรอก”
“แล้วทำไมไม่ไปประชุมที่บ้านแกเล่า” หลินเส้าเหวินยิ้มเหยียด “บ้านแกมีแต่ยายแก่ บ้านฉันมีสาวสะพรั่ง”
“แก...”
อี้จงไห่โกรธจนหน้าเขียวทันที
พรึ่บ!
สวี่ต้าเม่ากลั้นไม่อยู่หลุดหัวเราะออกมา โดนอี้จงไห่ค้อนขวับ
“แกเป็นถึงท่านผู้เฒ่าหนึ่ง ทำไมไม่ติดไฟทางในลาน” หลินเส้าเหวินพึมพำ
“ใช่เลย ท่านผู้เฒ่าหนึ่ง อันนี้ควรมีนะ” เหยียนปู้กุ้ยรีบสนับสนุน
“ดีสุดก็ติดไฟที่หน้าซอยด้วย” หลิวไห่จงเสริม
แบบนั้นตอนดึกไปเข้าส้วมจะได้ไม่ต้องคลำทาง
“ดี ดี”
เหยียนปู้กุ้ยรีบเห็นด้วย
อี้จงไห่หน้าบึ้ง “หลินเส้าเหวิน แกกล้าดียังไงพูด เงินเดือนแกก็สูงนัก ทำไมแกไม่...”