"ไหละสามสิบหยวน ใครซื้อใครโง่" สวี่ต้าเม่าเหยียด
"นั่นน่ะสิ" เหยียนปู้กุ้ยเสริม "เงินเดือนทั้งเดือนเอาไปแลกเหล้ายาไหเดียว กินแล้วจะเหาะขึ้นสวรรค์ได้รึไง"
"ถ้าจะว่าไปนะ ถ้ามันกล้าขาย เราก็ไปแจ้งความมันข้อหาค้ากำไรเกินควรเลย" หลิวไห่จงพูดเสียงเหี้ยม
"ใช่ แจ้งความมัน"
ผู้คนตะโกนอย่างเอาเป็นเอาตาย
อี้จงไห่มองพวกเขา ถอนหายใจเบาๆ
ถ้าเป็นเมื่อไม่กี่ปีก่อน เขายอมทิ้งหน้าไปซื้อเหล้ายาสักไหแน่ แต่ตอนนี้… วัวยังไหว แต่นาเสื่อมโทรมหมดแล้ว
ดึกดื่น
หลินเส้าเหวินกำลังนวดให้หลัวเสี่ยวเอ๋อ จู่ๆ ประตูใหญ่ก็ถูกเคาะ
หลัวเสี่ยวเอ๋อกำลังจะตวาดดังลั่น แต่หลินเส้าเหวินห้ามไว้
เขาสวมเสื้อคลุมแล้วเดินไปที่ประตูใหญ่ ถามเสียงเบา "ใครน่ะ"
"น้องชาย ฉันเอง" เสียงทุ้มต่ำของสวี่ต้าเม่าดังแว่วมา
หลินเส้าเหวินหัวเราะพรืด แล้วเปิดประตูใหญ่
"ข้างนอกหนาว เข้าไปคุยกันข้างใน…"
สวี่ต้าเม่าจะก้าวเข้าลานบ้าน ก็ถูกหลินเส้าเหวินดันกลับ
"วางเงินไว้ สามวันมารับยา" หลินเส้าเหวินกดเสียงต่ำ
"น้องชายมีน้ำใจจริง"
สวี่ต้าเม่าไม่พูดพร่ำทำเพลง ล้วงธนบัตรต้าถวนเจี๋ยสามใบยัดใส่มือหลินเส้าเหวิน แล้วหมุนตัวเดินไป
หลินเส้าเหวินมองเงินในมือ อดยิ้มไม่ได้
ไม่นาน
ประตูใหญ่ถูกเคาะอีกครั้ง
เหยียนปู้กุ้ยมาแล้ว เขาเจ็บใจมาก หยิบแบงก์ย่อยปึกหนึ่งให้หลินเส้าเหวิน แล้ววิ่งหนีทันที
หลินเส้าเหวินนับดู แหมะ แค่ยี่สิบเจ็ดหยวนสามเหมา