หลังจากวันที่แรกที่หลินเส้าเหวินพาหลัวเสี่ยวเอ๋อไปเซ่นไหว้พ่อแม่แล้ว สองวันที่เหลือก็เที่ยวเตร่ไปทั่วเมืองซื่อจิ่วเฉิง ทุกเช้าตรู่ทั้งสองออกจากบ้าน ตกเย็นถึงกลับมา เวลากลับก็หิ้วของพะรุงพะรัง ทำให้หลายคนแค้นจนคันปากคันฟัน
วันสุดท้ายของการลางานแต่งงาน
หลินเส้าเหวินพาหลัวเสี่ยวเอ๋อกลับไปเยี่ยมพ่อแม่ เมื่อโหลวปานเฉิงได้ยินว่าหลินเส้าเหวินจัดการให้หลัวเสี่ยวเอ๋อเข้าไปทำงานในโรงงานแล้ว ดวงตาของเขาจึงเปล่งประกายขึ้นมาทันที
ทำไมเขาถึงคิดไม่ถึงนะ?
ในยุคนี้ แรงงานกับเกษตรกรคือกำลังหลักของสังคม
จะให้หลัวเสี่ยวเอ๋อกลับบ้านนอกไปเป็นชาวนาก็ไม่ได้ แต่ให้เป็นคนงานได้นี่นา ถึงฉันจะเป็นนายทุน แต่ครอบครัวฉันเต็มใจที่จะร่วมสร้างประเทศชาติ ใครก็จับผิดไม่ได้
คืนนั้น
โหลวปานเฉิงเมาได้ที่อีกครั้ง แต่คราวนี้หลัวเสี่ยวเอ๋อไม่ตามใจเขาแล้ว
"พ่อ ดื่มสู้เช่าเหวินไม่ได้ก็อย่าฝืนเลยนะ"
"เธอพูดอะไร? ฉันดื่มสู้เขาไม่ได้?"
โหลวปานเฉิงโมโห ชี้ไปที่หลินเส้าเหวินซึ่งฟุบอยู่บนโต๊ะ
"เอาล่ะ เลิกเสแสร้งได้แล้ว เรากลับกันเถอะ"
หลัวเสี่ยวเอ๋อขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับเขา จึงพยุงหลินเส้าเหวินขึ้นมาทันที
"เสี่ยวเอ๋อ เธอนี่นะ..."
หลินเส้าเหวินทำหน้าเก้อเขินเมื่อเห็นโหลวปานเฉิง
"แบบนี้ก็แปลว่าคราวที่แล้วแกก็แกล้งเหมือนกันใช่ไหม" โหลวปานเฉิงเดือดดาล
เขายังคิดว่าตัวเองเก่งอยู่ตั้งครึ่งเดือน ที่ไหนได้ตัวตลกนั่นก็คือตัวเขาเอง
"นั่นมันไม่ใช่..."
หลินเส้าเหวินเหลือบมองแม่ของหลัวเสี่ยวเอ๋อ