หลินเส้าเหวินฮัมเพลงกลับมาถึงซื่อเหอย่วน ไม่นานฉินหวยหรูก็ตามเข้ามา
“นายนี่มันเลวจริง ๆ เลยนะ สวี่ต้าเม่าถูกซัดเกือบตายอยู่แล้ว”
ตั้งแต่ประโยคแรกที่หลินเส้าเหวินก้าวเข้ามาในบ้าน เธอก็รู้ว่าหมอนี่ไม่ได้คิดดี
“อืม ยังไม่ตายเหรอ?”
หลินเส้าเหวินทำหน้าเสียดาย
“ไปไกล ๆ เลย”
ฉินหวยหรูยิ้มแล้วกอดเขาไว้ ก่อนพูดเสียงเบา “วันนี้คุยกับแม่ยายนายเป็นไงบ้าง?”
“ก็โอเคนะ” หลินเส้าเหวินยิ้ม
“แล้วกำหนดวันแต่งหรือยัง? จะแต่งเมื่อไหร่?” ฉินหวยหรูถามต่อ
“ยัง”
หลินเส้าเหวินยกมือกุมขมับ “ตอนนั้นมัวแต่ดื่มเหล้า ลืมคุยเรื่องนี้ไปเลย”
“นายนี่นะ”
ฉินหวยหรูยื่นนิ้วเรียวมาจิ้มหน้าผากเขาเบา ๆ แต่ในดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ตอนนี้ทุกวันที่ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกัน มันเหมือนขโมยมาได้ยังไงยังงั้น
เธอกรอกตาไปมา กำลังจะดึงหลินเส้าเหวินเข้าห้อง แต่ประตูใหญ่กลับถูกเคาะดังขึ้น
“หลินเส้าเหวิน ออกมาดูเรื่องสนุกเร็ว”
เสียงสวี่ต้าเม่าดังมาจากหน้าประตูใหญ่
เขาเกลียดหลินเส้าเหวินจริง ๆ เกลียดขนาดอยากฆ่าให้ตาย
แต่เขาก็ชอบมาสนุกกับหลินเส้าเหวินเหมือนกัน เพราะหลินเส้าเหวินน่ะเป็นตัวป่วนประจำซื่อเหอย่วน ตรงไหนมีเขาต้องมีเรื่องเฮฮาแน่ ๆ
“มาแล้ว”
หลินเส้าเหวินยักไหล่ให้ฉินหวยหรู แล้วเดินไปเปิดประตู
ฉินหวยหรูกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด แล้วรีบสาวเท้ากลับเข้าห้องเล็กของตัวเองก่อน
“มีเรื่องอะไรอีกล่ะ?” หลินเส้าเหวินมองสวี่ต้าเม่าที่หน้าช้ำตาปูดแล้วถาม