"เขย มา ดื่ม..."
โหลวปานเฉิงตะเบ็งเสียงลิ้นคับปาก
สุดท้ายเขาก็เลือกเชื่อคำพูดของหลินเส้าเหวิน เมื่อหินที่ทับอกมานานหลายปีถูกยกออกไป เขาก็ปลดปล่อยตัวเองเต็มที่
หลินเส้าเหวินเหลือบมองขวดเปล่าสี่ขวดข้างตัว อดยิ้มขำไม่ได้
"เขย คุณโหลวไม่ควรดื่มต่อแล้ว" แม่ของหลัวเสี่ยวเอ๋อกระซิบ
"มา ดื่ม"
วินาทีก่อนหลินเส้าเหวินยกแก้วขึ้น วินาทีต่อมาเขาก็ฟุบลงบนโต๊ะ
"ฮู้!"
โหลวปานเฉิงปาดเหงื่อบนหน้าผาก ทำสีหน้าลำพองยิ้มให้ภรรยากับลูกสาว "เห็นไหม ขิงแก่ก็ยังเผ็ดกว่าอยู่ดี"
"ใช่แล้ว เขยยังหนุ่ม จะสู้คุณได้ยังไง" แม่ของหลัวเสี่ยวเอ๋อเสริมอย่างรู้จังหวะ
โหลวปานเฉิงลุกขึ้นหมายจะตบไหล่หลินเส้าเหวิน แต่กลับทรุดลงนั่งกับพื้น
แม่ของหลัวเสี่ยวเอ๋อกับหลัวเสี่ยวเอ๋อรีบเข้าไปจะพยุงเขา แต่ไม่คิดว่าเขาจะล้มลงนอนกรนบนพื้นเสียแล้ว
หลินเส้าเหวินแอบชำเลืองมองโหลวปานเฉิง ก่อนจะเปิดเสื้อเขาแล้วฝังเข็มลงบนหน้าอกสองเล่ม จากนั้นก็ยิ้ม "อาแปะ ขอบคุณที่เลี้ยงดูนะครับ ผมลาแล้ว"
"นายแกล้งเหรอ" หลัวเสี่ยวเอ๋อตกใจ
"ไปเลย"
แม่ของหลัวเสี่ยวเอ๋อตีหลัวเสี่ยวเอ๋อเบา ๆ ก่อนจะยิ้ม "พ่อเธออายุเท่าไหร่แล้ว จะสู้ดื่มกับเช่าเหวินได้ยังไง"
"ก็จริง"
หลัวเสี่ยวเอ๋อพยักหน้า
"เช่าเหวิน ฉันให้รถไปส่งนะ"
แม่ของหลัวเสี่ยวเอ๋อพูดพลางจะเรียกคนขับรถ
"ไม่ต้องครับ ผมปั่นจักรยานกลับเอง" หลินเส้าเหวินปฏิเสธพร้อมรอยยิ้ม
"งั้นก็ได้ เสี่ยวเอ๋อ ไปส่งเช่าเหวินหน่อย ฉันจัดการพ่อเธอในบ้าน"