ครอบครัวโหลวปานเฉิงสามคนกลับไปแล้ว
หลินเส้าเหวินเดินไปส่งพวกเขาถึงหน้าโรงงาน มองดูรถยนต์ที่ขับจากไป เขาจมดิ่งสู่ห้วงความคิด
พายุที่กำลังจะมาในอนาคตจะรับมืออย่างไร ในใจเขาก็ไม่มีคำตอบที่แน่ชัด
ตัวตนของหลัวเสี่ยวเอ๋อก็เหมือนระเบิดเวลา ไม่รู้ว่าจะปะทุขึ้นเมื่อไหร่
"เฮ้อ"
หลินเส้าเหวินปิดประตูห้องพยาบาล เข้าสู่เกาะกลางทะเล
เขาไม่ได้ตกปลามานานมากแล้ว
"คันแรก"
"ได้รับชุดคลุมปักลายหงส์หนึ่งชุด"
หลินเส้าเหวินมองดูชุดพิธีที่เปล่งประกายสีทอง ใบหน้าพลันดำคล้ำ
ของพวกนี้สวยจริง แต่หลัวเสี่ยวเอ๋อจะกล้าสวมออกมาได้หรือ?
"คันที่สอง"
"ได้รับกำไลหยกเขียวหนึ่งวง"
"ขอร้องล่ะ อย่าให้ของพรรค์นี้กับฉันอีกได้ไหม?"
หลินเส้าเหวินส่ายหน้าพร้อมยิ้มขมขื่น
ของพวกนี้ต่อไปก็หาซื้อได้ เขาไม่ได้เห็นเป็นของหายากเลย
"ได้รับตำรับยา 'อานกงหนิวหวง' "
หลินเส้าเหวินเผยรอยยิ้มกว้างทันที
ในที่สุดก็ได้ของที่มีประโยชน์เสียที
ยาอานกงหนิวหวงมีฤทธิ์แรงมาก ใช้รักษาอาการเส้นเลือดในสมองแตกเฉียบพลัน ถือเป็น "ยาวิเศษ" ที่ช่วยชีวิตคนได้เลยทีเดียว
เมื่อออกจากเกาะอย่างพึงพอใจแล้ว ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ
กลุ่มสาว ๆ โดยมีหลี่ชุนฮวาเป็นหัวหอกก็รุมตอมเข้ามา
"หัวหน้าหลิน ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว เร็วเข้า ช่วยนวดให้หน่อย"
"ใครบอกว่านวดให้แกก่อน ฉันเข้ามาก่อนนะ"
"หัวหน้าหลิน อย่าไปฟังพวกนั้น นวดให้ฉันก่อน..."