"สวี่ต้าเม่า แม่งหาเรื่องตายรึไงวะ" ฉาจู้หันไปตวาดเสียงกร้าว
“ฉาจู้ แกอวดเป็นฮีโร่หาเรื่องใส่ตัวทำไม เจี่ยตงสวี่มันแอบเอาของไปให้หลินเส้าเหวิน ผิดกฎของหมู่บ้าน สมควรโดนลงโทษ” สวี่ต้าเม่าเอ่ยเสียงดัง “การจัดการหลินเส้าเหวินเป็นนโยบายของหมู่บ้าน แต่มันกลับทำเรื่องแบบนี้เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว พวกแกว่าสมควรโดนตีไหม”
"โดนตี"
หลิวไห่จงและเหยียนปู้กุ้ยเป็นหัวหอกตอบรับ
คนอื่นพยักหน้า เรื่องที่เจี่ยตงสวี่ทำนี่ไม่เข้าท่าเอาเสียเลย
พูดง่าย ๆ คือทั้งหมู่บ้านเล่นบทตัวร้ายกันหมด เหลือเจี่ยตงสวี่คนเดียวที่เป็นคนดีงั้นเหรอ
"ขะ...ข้าไม่ได้ทำ" เจี่ยตงสวี่ที่หน้าช้ำตาปูดร้องด้วยเสียงแผ่วเบา
"แกไม่ได้ทำ" สวี่ต้าเม่าเอามือชี้ตัวเองพลางพูดเสียงดัง "ฉันเป็นพยานบุคคล ของในมือฉันเป็นหลักฐานวัตถุ"
"พอได้แล้ว" อี้จงไห่ตะโกนเสียงดัง "พยานบุคคลหลักฐานวัตถุอะไรนักหนา ถ้าเผลอตีกันจนบาดเจ็บหนักขึ้นมาจะดูพวกเอ็งจะเอาตัวรอดยังไง"
สวี่ต้าเม่าพูดอย่างถือดี "ท่านผู้เฒ่าหนึ่ง ถ้าท่านพูดแบบนี้ ผมก็ไม่ยอมนะครับ..."
แต่ยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนเตะเข้าอย่างจังจนตัวปลิวไปชนหลิวไห่จงล้มระเนน
สวี่ต้าเม่ายังไม่ทันเอ่ยปาก หลิวไห่จงก็คำรามเสียงดัง "ฉาจู้ แกจะทำอะไร"
ทำอะไร ฉันจะถล่มพวกแกให้ตาย
ฉาจู้คำรามเสียงดังแล้วขึ้นคร่อมสวี่ต้าเม่า ระดมหมัดใส่รัวราวกับห่าฝน
"ได้ ได้ ได้ กบฏแล้วใช่ไหม" หลิวไห่จงที่อยู่ใกล้โดนหมัดเข้าไปหลายดอกก็ตะโกนลั่นทันที "กวงเทียน กวงฝู่ จัดการมัน"