"เขา……เขาคงหลับแล้ว" อี้จงไห่พูดตะกุกตะกัก
"ไป ไปดูคนหนึ่ง ไปเรียกหมอเสี่ยวหลินมาหาฉันที… ช่างเถอะ ฉันไปเองดีกว่า" หัวหน้าหวังพูดพลางเดินตรงไปยังกลุ่มเรือนฝั่งตะวันตก
อี้จงไห่กับคนอื่นไม่วางใจ จึงตามไปทันที
กลุ่มเรือนฝั่งตะวันตก
ตึง ตึง ตึง!
"ใครน่ะ?"
"หมอเสี่ยวหลิน ฉันเอง หัวหน้าหวัง"
"กำลังไปครับ"
หลินเส้าเหวินเปิดประตูลานบ้าน เห็นหัวหน้าหวังก็เผยรอยยิ้ม "หัวหน้าหวัง ดึกดื่นแล้ว มาธุระอะไรครับ?"
"ก็แวะมาเยี่ยมนายไง"
หัวหน้าหวังพูดพลางเดินเข้าไปในลานบ้าน คนอื่นเห็นดังนั้นก็ตามเข้าไป
ใต้ซุ้มไม้เลื้อย
หลัวเสี่ยวเอ๋อกำลังนอนอยู่ตรงนั้น บนโต๊ะข้าง ๆ วางน้ำเย็นหนึ่งแก้วกับขนมหัวคนจนอีกสองสามอัน
"เสี่ยวเอ๋อ ดึกแล้วยังไม่นอนอีกเหรอ?" หัวหน้าหวังทัก
"หัวหน้าหวัง…"
หลัวเสี่ยวเอ๋อกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกหลินเส้าเหวินปรายตามาปรามไว้
หัวหน้าหวังสังเกตเห็นอะไรบางอย่างด้วยความเฉียบแหลม จึงรีบพูด "เสี่ยวเอ๋อ โดนอะไรมาหรือเปล่า? บอกฉันมา หมอเสี่ยวหลิน นายหลบไปก่อน"
หลินเส้าเหวินยิ้มเจื่อน ถอยไปยืนอยู่ตรงมุมหนึ่ง
ใจของอี้จงไห่กับคนอื่นเต้นระทึกจนแทบหลุดออกมานอกอก
"หัวหน้าหวัง เรากักตัวมาสิบวันแล้วค่ะ เมื่อไหร่จะจบสักทีคะ" หลัวเสี่ยวเอ๋อพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง
"กักตัว? กักตัวอะไร?" หัวหน้าหวังตกใจมาก
"คุณไม่รู้เรื่องหรือคะ?" หลัวเสี่ยวเอ๋อไม่สนใจสีหน้าอันขัดเคืองของคนอื่น พูดเสียงเบา "เพราะเช่าเหวินรักษาคนไข้วัณโรคคนหนึ่ง กลัว… กลัวติดโรค เลยไม่ให้เราออกไปไหน บอกว่ากลัวจะไปแพร่โรคให้เด็กกับคนแก่ในลานหมู่บ้าน"