ฉินจิงหรูสวมชุดนอนผ้าไหมของหลัวเสี่ยวเอ๋อ นอนอยู่บนเตียงใหญ่แสนนุ่มจนแทบไม่กล้าขยับตัว
"จิงหรู ตามสบายนะ" หลัวเสี่ยวเอ๋อพูดยิ้ม ๆ "ตอนเช่าเหวินกลับบ้านนอก ต้องขอบคุณพ่อของเธอที่ช่วยดูแล พวกเราถือเป็นพวกเดียวกัน"
"ค่ะ ขอบคุณนะพี่สะใภ้" ฉินจิงหรูพลิกตัว มองไปที่ท้องของหลัวเสี่ยวเอ๋อ "พี่สะใภ้ นี่...ใกล้คลอดแล้วใช่ไหมคะ"
"อืม ใกล้แล้ว"
หลัวเสี่ยวเอ๋อลูบท้องเล็ก ๆ ตอนนี้ก็เกือบแปดเดือนแล้ว
"พี่หลินดีกับพี่จังเลยนะคะ" ฉินจิงหรูพูดอีก
"ฉันรู้" หลัวเสี่ยวเอ๋อก็หันมามองบ้าง พูดยิ้ม ๆ "จิงหรู ถ้าเธอรู้สึกว่าฉาจู้ไม่โอเค ก็อย่าคบกับเขาเลย...คนในลานกลางหมู่บ้านนี่ก็แปลก ๆ กันทั้งนั้น"
"ฉันไม่ชอบฉาจู้ค่ะ" ฉินจิงหรูส่ายหัว "เขาแก่มากไป พอเห็นเขาแล้วนึกถึงพ่อเลย"
ฟู่ด!
หลัวเสี่ยวเอ๋อหลุดขำออกมา
ทั้งสองคุยกันอีกพักหนึ่ง ถึงได้หลับลึกไป
วันรุ่งขึ้น
ตอนที่หลินเส้าเหวินตื่นนอน ก็พบว่าฉินจิงหรูเริ่มวุ่นอยู่ในครัวแล้ว
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินเข้าไปในห้องนอน แต่เห็นหลัวเสี่ยวเอ๋อยังหลับอยู่ พอได้ยินเสียงฝีเท้าของเขา เธอถึงได้ตื่นอย่างอืดอาดขึ้นมา
"เป็นอะไรไป ไม่สบายหรือเปล่า" หลินเส้าเหวินถามอย่างห่วงใย
"ไม่รู้สิ ช่วงนี้รู้สึกขี้เกียจยังไงก็ไม่รู้"
หลัวเสี่ยวเอ๋ออ้าแขนออก ส่งสัญญาณให้หลินเส้าเหวินกอด
"นี่ก็แปดเดือนแล้ว พักอยู่บ้านเถอะนะ" หลินเส้าเหวินโยกหัวเธอเบา ๆ "เดี๋ยวฉันไปโรงงานลางานให้...รอจนคลอดแล้วค่อยไปทำงานทีหลัง"
"แบบนี้ก็ไม่ดีมั้ง" หลัวเสี่ยวเอ๋อลำบากใจ "ได้ยินพี่หลี่บอกว่า คนงานบางคนเก้าเดือนก็ยังทำงานอยู่เลย ทำจนถึงวันคลอดเลยน่ะ"