อวี๋ลี่ดูเหมือนจะใจแข็งไม่คิดใช้ชีวิตกับเหยียนเจี่ยเฉิงต่อไป ไม่ว่าใครจะห้ามปรามยังไงก็จะไปทำงาน สำหรับคนอื่น พอได้ยินว่าต้องขายผ้าอนามัยแบบสอดก็หงอไปตาม ๆ กัน มีแต่หลี่จวงที่สายตามุ่งมั่น
คืนนั้น
อวี๋ลี่ไปนอนค้างที่ห้องของเหออวี่สุ่ย
หลินเส้าเหวินมองเหยียนเจี่ยเฉิงด้วยสายตาซับซ้อน เขาไม่คิดเลยว่าเรื่องนี้จะบานปลายถึงขั้นหย่ากัน
"น้องเอ๋ย เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดแก อวี๋ลี่มันมีปมในใจ ข้ารู้" เหยียนปู้กุ้ยเองก็เปิดอกคุยกับหลินเส้าเหวิน "พวกสาว ๆ ในบ้านใหญ่ไม่มีใครไม่อิจฉาหลัวเสี่ยวเอ๋อหรอก แต่ก็ไม่มีใครเก่งเหมือนแก"
หลินเส้าเหวินยื่นบุหรี่ครึ่งซองให้เงียบ ๆ เหยียนเจี่ยเฉิงที่ตอนแรกซึมเซากลับดีใจขึ้นมาทันที
"อา ปัญหาไม่ได้อยู่ที่อา แต่อวี๋ลี่มันไม่ค่อยนับถือผมอยู่แล้ว"
"เฮ้อ"
หลินเส้าเหวินถอนหายใจ ไม่พูดอะไรอีก
"พี่หลิน" หลี่จวงเดินเข้ามาเรียก
"พรุ่งนี้นายไปรายงานตัวที่เมืองตะวันออก... ขี่รถฉันไปแล้วกัน ไม่งั้นขาลากแน่" หลินเส้าเหวินเอื้อมมือตบบ่าหลี่จวง "น้องเอ๋ย ตั้งใจทำงานนะ จริง ๆ แล้วพนักงานขายของโรงงานทอผ้านี่อนาคตดีนะ"
"พี่หลิน วางใจได้เลย ผมไม่มีทางทำให้พี่ขายหน้าแน่" หลี่จวงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ทุกคนมองหลี่จวง แล้วก็มองหลินเส้าเหวินอย่างสงสัย
พวกเขางงว่า ทำไมหลินเส้าเหวินถึงใจกว้างให้หลี่จวง ไอ้คนเงียบขรึมแบบนั้น ยืมจักรยาน เพราะในบ้านนี้ไม่ว่าใคร ถ้าอยากยืมรถหลินเส้าเหวินล่ะก็ ไม่มีทางเลย