เซินเซียวไม่ได้ตอบทันที
เขามองผู้หญิงตัวเล็กๆ บางๆ คนนี้ตรงหน้า มองขนตาที่สั่นระริก มองนิ้วที่กำชายเสื้อแน่น
ภาพในชาติก่อนฉายผ่านหัวทีละฉาก
ตอนเธอย่อตัวอยู่ในห้องเช่า ต้มน้ำแกงแก้เมาให้เขา
ตอนเธอนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ผ่ายายจนหน้าซูบ ยังยิ้มแล้วพูดกับเขาว่า "ชาติหน้ายังจะแต่งกับเธออีก"
แล้วก็สมุดบันทึกเล่มนั้น...
สิ่งที่เซินเซียวเสียใจที่สุดในชาตินี้ ไม่ใช่การตายจากอุบัติเหตุรถชน
แต่ตอนที่เขาเก็บข้าวของของหลินถิงหราน เขาเห็นสมุดบันทึกสีเหลืองกรอบเล่มนั้น
[วันนี้ เขาเอาค่าจ้างเดือนแรกมาให้ฉัน เขาบอกว่าต่อไปจะทำให้ฉันมีชีวิตที่ดี ที่จริงแค่ได้มองเขาอยู่ ก็เป็นวันที่ดีแล้ว]
[บริษัทเขาล้มละลาย ฉันเอาบ้านที่แม่ให้ไว้ "บ้าน" ขายทิ้ง หวังว่าเราจะมีบ้านใหม่ ฉันเชื่อในตัวเขา...]
[เขาลืมว่าวันนี้เป็นวันครบรอบ แต่ไม่เป็นไร เขาเหนื่อยเกินไป หวังจริงๆ ว่าเขาจะได้พักผ่อนดีๆ...]
หน้าสุดท้าย ลายมือโยงเย ไม่มีแรง:
[ช่วงนี้ท้องปุกปิด นอนไม่หลับ เซินเซียวดูยุ่งขึ้นอีก ฉันไม่กล้ารบกวนเขา เขาเครียดมาก ฉันเพิ่มภาระให้เขาไม่ได้]
วันที่เขียน คือหนึ่งสัปดาห์ก่อนที่เธอจะถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งกระเพาะระยะสุดท้าย
ภรรยาของเขา ใช้ชีวิตทั้งหมดของเธอรักเขา แต่กลับเดินจากไปอย่างเงียบๆ ในเงามืดของวันที่เขาประสบความสำเร็จ
และเขาไม่รู้อะไรเลย
เขาคิดว่าเธออยู่ดีมีสุข
เขาคิดว่าวันข้างหน้ายังอีกยาวไกล
เซินเซียวเก็บภาพพวกนั้นลงไป ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงหนึ่งที
เขายื่นมือลงในกระเป๋า หยิบของอย่างหนึ่งออกมา ยื่นไปตรงหน้าเธอ
ขนมปังฮอทด็อกหนึ่งชิ้น กับนมหนึ่งกล่อง รสสตรอว์เบอร์รี
หลินถิงหรานชะงัก
เธอมองของสองอย่างนั้น แล้วเงยหน้ามองเซินเซียว คิ้วขมวดเล็กน้อย สายตาเต็มไปด้วยความงงและระแวง
"ตอนเที่ยงเธอยังไม่ได้กินข้าว"
หลินถิงหรานตกใจ กะพริบตา:
"เธอ...รู้ได้ยังไง?"
จริงๆ เธอเงินหมดแล้ว ตอนเที่ยงเธอหิวทั้งท้อง เห็นพวกผู้หญิงกลุ่มนั้นกินขนม แต่เธอไม่แตะเลยสักคำ
แต่เขารู้ได้ยังไง?
เธอจ้องหน้าเซินเซียว พยายามหาคำตอบจากสีหน้าของเขา
แต่บนหน้าเขาไม่มีอะไรเลย แค่มองเธออย่างสงบ
"ให้เธอ"
"ฉัน...ฉันไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำ!"
"ตอนนี้ก็รู้จักแล้ว ฉันชื่อเซินเซียว ห้องหนึ่ง"
หลินถิงหรานอ้าปาก อยากพูดอะไร แต่พบว่าตัวเองไม่รู้จะพูดอะไร
แน่นอนว่าเธอรู้ว่าเขาชื่อเซินเซียว
แต่คนตรงหน้า กับเซินเซียวที่เธอเคยได้ยินมา ดูเหมือนจะไม่ค่อยเหมือนกัน...
"ทำไมเธอต้องให้ของฉันด้วย?"
เซินเซียมองเธอ นิ่งไปสองวินาที
"ไม่มีอะไร รับไว้เถอะ อย่าคิดมาก"
"ไม่เอา" หลินถิงหรานถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ฉัน...ไม่ต้องการให้เธอสงสาร"
"ฉันไม่ได้สงสารเธอ"
"งั้นทำไมเธอต้องซื้อของกินให้ฉันด้วย?"
เซินเซียมองท่าทางดื้อรั้นของเธอ ไม่ได้โกรธ
กลับหัวเราะออกมา
หลินถิงหรานงง คิ้วขมวดแน่นขึ้น:
"เธอหัวเราะอะไร?"
เซินเซียวไม่ตอบ...
เขาแค่มองหลินถิงหรานที่มีชีวิตอยู่ตรงหน้า...ที่กล้าจ้องเขา กล้าตอบโต้
เขารู้สึกโชคดี
โชคดีที่ยังได้เห็นเธอเป็นแบบนี้
เขายื่นของในมือไปข้างหน้า กดใส่มือเธอตรงๆ
หลินถิงหรานถูกยัดของเต็มมือ รับไม่ทันเกือบทำหล่น
"เฮ้ย—!"
"ซื้อมาแล้วก็รับไว้เถอะ เอาเป็น...ทำความรู้จักกันไว้ โอเคไหม?"
หลินถิงหรานกอดขนมปังฮอทด็อกกับนมสตรอว์เบอร์รี ยืนงงอยู่กับที่
เธอก้มมองของในมือ แล้วเงยหน้ามองเซินเซียว
เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ มุมปากยิ้มเล็กน้อย สายตาจริงใจ ไม่เหมือนแกล้งเธอ ก็ไม่เหมือนสงสารเธอ
เธออ้าปาก อยากปฏิเสธ แต่คำพูดติดอยู่ที่คอ กลืนลงไป
เพราะเธอหิวจริงๆ...
ตั้งแต่เช้าถึงตอนนี้ เธอยังไม่ได้กินอะไรเลยสักอย่าง
"...ทำความรู้จักกัน?"
เธอพูดคำนั้นซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงมีความไม่แน่ใจปนอยู่
เซินเซียวพยักหน้า:
"อือ ทำความรู้จักกัน เพื่อนกันเลี้ยงข้าวอะไรกันสักมื้อ ก็ปกติใช่ไหม?"
หลินถิงหรานเม้มปาก ไม่ตอบ
เธอก้มมองขนมปังกับนมในมือ นิ่งไปหลายวินาที
แล้วเธอพูดด้วยเสียงเบามาก:
"...งั้น...เดี๋ยวฉันใช้คืนให้"
เซินเซียวได้ยินคำนั้น มุมปากยิ้มลึกขึ้น
"ได้ ก็ใช้คืนฉัน"
หลินถิงหรานไม่พูดอะไรอีก แค่กอดของสองอย่างนั้น ยืนอยู่ที่เดิม ปลายหูแดงเล็กน้อย
เซินเซียวมองเธอ นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ย:
"เออ...คืนนี้ เธออย่าไปร่วมเรื่องของพวกกลุ่มคนนั้น"
หลินถิงหรานงง เงยหน้าขึ้น: "...อะไรนะ?"
"เรื่องที่พวกผู้หญิงกลุ่มคนนั้นนัดกันตีกันตอนกลางคืน อย่าไป"
รูม่านตาหลินถิงหรานขยายเล็กน้อย เธอจ้องเขา คิ้วขมวดแน่น:
"เธอรู้ได้ยังไง?"
เซินเซียวเตรียมคำพูดไว้แล้ว:
"ฝั่งนั้นมีคนที่ฉันรู้จัก เขาบอกฉันมา"
หลินถิงหรานชะงัก
เธออ้าปาก ก้มหน้า พูดเสียงเบามาก:
"...ไม่ได้ ฉันรับปากพวกเธอไว้แล้ว ถ้าไม่ไป พวกเธอจะหาว่าฉันไม่รักษาคำพูด"
"รักษาคำพูด?"
เซินเซียวพูดคำนั้นซ้ำ น้ำเสียงไม่มีการประชด แต่มีความจนใจปนอยู่:
"แล้วเธอลองคิดดู ถ้าเธอไปแล้วเกิดเรื่องขึ้น คนที่บ้านเธอจะทำยังไง?"
ร่างของหลินถิงหรานแข็งทื่อไปเล็กน้อย
จริงๆ เธอไม่อยากไปเลยสักนิด
แต่เธอไม่รู้จะปฏิเสธยังไง...
เซินเซียมองท่าทางลังเลของเธอ พูดเสริม:
"ถ้าคืนนี้เธอไม่ไป ฉันจะเลี้ยงข้าวเธออีกมื้อ"
หลินถิงหรานงง เงยหน้าขึ้น รีบโบกมือ:
"ไม่ต้องไม่ต้อง...ให้เธอเลี้ยงฉันบ่อยๆ ได้ยังไง เรา...เพิ่งรู้จักกันเอง"
ปลายหูเธอแดงขึ้นอีก น้ำเสียงมีความเขินอาย
เซินเซียมองเธอแบบนั้น ยิ้มออก:
"ไม่เป็นไร กินข้าวไม่กี่ตังค์เอง เอาเป็นว่า คืนนี้ฉันรอเธอ"
เซินเซียวพูดจบ ก็หันหลังเตรียมจะจากไป
หลินถิงหรานยืนอยู่ที่เดิม กอดถุงอาหาร มองแผ่นหลังของเขา
ในใจเธอวุ่นวายไปหมด
ทำไมเขาต้องทำแบบนี้?
พวกเขาไม่รู้จักกันเลย ทำไมเขาต้องซื้อข้าวให้เธอ? ทำไมต้องห้ามเธอไม่ให้ไป? ทำไมต้องบอกว่าคืนนี้จะเลี้ยงข้าวเธออีก?
เธอคิดไม่ตก
ระหว่างนั้น เซินเซียวก็หันหลังกลับมาอีกครั้ง
หลินถิงหรานตกใจ ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว:
"...เอาะ...เป็นอะไร?"
เธอคิดว่า เซินเซียวคงเสียดายของ อยากได้คืน
เซินเซียวชี้ไปที่กระเป๋าเธอ: "ของในกระเป๋าเธอ เอามาให้ฉัน"
หลินถิงหรานงง ก้มมองกระเป๋าตัวเอง แล้วหยิบออกมา...คือซองบุหรี่ที่เธอซื้อไว้จะแจกให้พวกผู้หญิงคนอื่น
ถูกมาก แค่ไม่กี่บาทเอง ยังแพงไม่เท่าขนมปังกับนมในมือเลย...
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังยื่นไปให้
ตอนที่ปลายนิ้วแตะกล่องบุหรี่พอดี นิ้วของเขาก็ดีดเบาๆ ฉวยกล่องบุหรี่ไปอย่างธรรมชาติ
ในเวลาเดียวกัน หลินถิงหรานรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างถูกวางลงในฝ่ามือเธอ
"หืม?"
เธอตกใจ ก้มลงไปดู
คืออมยิ้มหนึ่งแท่ง
เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับเซินเซียว สีหน้าเหม่อลอย
เซินเซียวไม่ได้อธิบาย
เขามองหน้านิ่งๆ ของเธอ ยิ้มออก แล้วหันหลัง โบกกล่องบุหรี่ในมือให้เธอเห็น
"อันนี้ฉันยึด"
เขากำกล่องบุหรี่ไว้ในมือ เก็บเข้าขอบกระเป๋า แล้วเดินจากไปใหญ่
หลินถิงหรานยืนอยู่ที่เดิม ก้มมองอมยิ้มในฝ่ามือ แล้วเงยหน้ามองแผ่นหลังที่ไกลออกไปเรื่อยๆ ยืนงงอยู่นาน
"เซิน...เซียว..."