ปีหงอู่ที่ 15 ตำหนักบูรพาแห่งพระราชวังหลวง ตำหนักข้าง
นอกตำหนักข้าง ขันทีและนางกำนัลคุกเข่าอยู่เต็มพื้น ขันทีในชุดเขียวหมอบราบ นางกำนัลในกระโปรงสีขาวแนบพื้น ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้า
ประตูตำหนักปิดสนิท กลิ่นยาลอยออกมาตามสายลมเป็นระลอก
ก่อนหน้านี้องค์รัชทายาทพาองค์ชายใหญ่หลานหลวงออกไปเที่ยวเล่นนอกวัง ครั้นกลับมาก็ล้มป่วย หมอหลวงวินิจฉัยแล้วกล่าวว่าเป็นโรคฝีดาษ
ทั่วทั้งวังพลันตื่นตระหนก
หากโรคฝีดาษแพร่ระบาดขึ้นมา ย่อมมีผู้คนล้มตายมากมาย
ทุกคนสวมผ้าปิดหน้า ตำหนักข้างก็ถูกแยกออกจากพื้นที่อื่นแล้ว ห้ามผู้ใดเข้าใกล้
หมอหลวงไต้ซือกงคุกเข่าอยู่ใต้บันไดหิน เหงื่อชุ่มแผ่นหลัง
ฮองเฮาหม่า站อยู่บนขั้นบันได ตรัสอย่างร้อนพระทัยว่า “สยงอิงเป็นหลานชายของข้า ข้าจะเข้าไปดูแลเขาเอง”
“เหนียงเหนียง องค์ชายใหญ่หลานหลวงประชวรด้วยโรคฝีดาษ ซึ่งติดต่อกันได้ พระวรกายสูงส่งของเหนียงเหนียงจะเสี่ยงเช่นนี้ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ” ไต้ซือกงรีบทูลทัดทาน
จูหยวนจางยืนอยู่ข้าง ๆ กระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ “น้องหญิง เจ้าเข้าไปไม่ได้นะ!”
น้ำตาฮองเฮ่าหม่าเอ่อคลอขึ้นมาทันที “ฉงปา นั่นคือหลานชายคนโตของเรา เรารั้งมารดาของเขาไว้ไม่ได้ ก็ต้องรั้งเขาเอาไว้ให้ได้”
จูหยวนจางกระทืบเท้าไม่หยุด เสียงดังหนักขึ้นทุกที “เฮ้อ! เฮ้อ! เฮ้อ!”
จักรพรรดิหงอู่ผู้ทรงอำนาจ ในยามนี้กลับทำได้เพียงร้อนใจอยู่กับที่
ขณะนั้นเอง พระชายารัชทายาทลวี่ซื่อประคององค์รัชทายาทจูเปียวเข้ามาอย่างเร่งร้อน
พระอาการประชวรของจูเปียวยังไม่หายดี ใบหน้าซีดขาว “เสด็จแม่ ท่านจะเสี่ยงไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”
ลวี่ซื่อใช้มือข้างหนึ่งประคองพระสวามี อีกมือชี้สายตากราดมองเหล่าข้าราชบริพารในวัง “ปกติพวกเจ้าพูดกันว่าจงรักภักดี บัดนี้กลับไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปหรือ?”
นางกำนัลและขันทีในลานคุกเข่าก้มหน้าแนบต่ำกว่าเดิม
โรคฝีดาษนั้นคร่าชีวิตคนได้
ใครจะไม่กลัวเล่า?
ฮองเฮ่าหม่าทอดพระเนตรผู้คนที่หมอบอยู่เต็มพื้น แล้วถอนพระทัยเบา ๆ “อย่าบีบบังคับพวกเขาเลย ทุกคนล้วนเป็นบุตรของบิดามารดา ย่อมมีคนรัก ข้าเป็นย่าของสยงอิง ข้าจะเข้าไปเอง”
นางกำนัลคนหนึ่งในกระโปรงยาวแบบชาวทุ่งหญ้าก้มกายอยู่เบื้องหลัง “ไห่หลีจะเข้าไปกับเหนียงเหนียงเพคะ”
“ไห่หลี เจ้าไม่จำเป็นต้องเสี่ยงไปกับข้า” ฮองเฮ่าหม่าโบกพระหัตถ์
แววตาของไห่หลีแน่วแน่ “เหนียงเหนียง หม่อมฉันเคยเป็นโรคฝีดาษที่ทุ่งหญ้า ไม่กลัวเพคะ การดูแลองค์ชายใหญ่หลานหลวง เหนียงเหนียงก็ต้องมีคนช่วย”
ฮองเฮ่าหม่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า แล้วหันไปตรัสกับไต้ซือกง “ส่งยามาให้ข้า”
“เหนียงเหนียง ตุ่มฝีขององค์ชายใหญ่หลานหลวงกลับแห้งและยุบลง อาการประชวรอันตรายยิ่ง ยาโดยทั่วไปไร้ประโยชน์แล้วพ่ะย่ะค่ะ” ไต้ซือกงทูล
ฮองเฮ่าหม่าถามอย่างร้อนพระทัย “แล้วจะทำอย่างไร?”
“ยามนี้เหลือเพียงวิธีเดียว ใช้พิษต้านพิษ ในนี้มีน้ำผึ้งผสมสะเก็ดฝี ให้พระองค์เสวยพ่ะย่ะค่ะ” ไต้ซือกงชูขวดใบเล็กขึ้น
สีหน้าของทุกคนแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง
สะเก็ดฝีนั้นเก็บมาจากร่างของผู้ป่วยโรคฝีดาษ
ลวี่ซื่อหน้าซีดเผือด ร้องห้ามเสียงหลง “ไม่ได้เพคะ เสด็จแม่! อันตรายเกินไป!”
ฮองเฮ่าหม่าขมวดพระขนง จ้องถ้วยใบเล็ก “มีแต่ต้องทำเช่นนี้แล้ว”
นางยื่นมือรับมา หยิบผ้าปิดหน้ามาปิดจมูกและปาก แล้วหมุนกายเดินเข้าไปในตำหนัก
จูหยวนจางตะโกนด้วยความร้อนใจ “น้องหญิง! น้องหญิง!”
“ฉงปา เชื่อฟัง กลับไปเถิด” ฮองเฮ่าหม่าหันกลับมายิ้มให้เขา
จูหยวนจางทรุดนั่งลงกับพื้น ใช้สองมือทุบพื้นอิฐไม่หยุด
ภายในตำหนักมีแสงสลัวเหลืองหม่น
บนเตียงนุ่มมีร่างเล็ก ๆ นอนอยู่ ลมหายใจรวยริน
ฮองเฮ่าหม่าเดินมาถึงข้างเตียง ยื่นมือจะอุ้มเขา “สยงอิง...”
ไห่หลีรีบขวางไว้ “เหนียงเหนียง หมอหลวงกำชับให้ระวังการติดเชื้อเพคะ”
ฮองเฮ่าหม่าชะงัก พระหัตถ์ค้างอยู่กลางอากาศ น้ำตาหยดลงบนผ้าห่ม
จูสยงอิงบนเตียงขมวดคิ้วน้อย ๆ
นี่มันที่ไหนวะ? ทำไมฉันขยับไม่ได้?
เขาจำได้ว่าตัวเองกำลังทำงานล่วงเวลาที่บริษัท เร่งงานจนดึกดื่น ง่วงจนหนังตาแทบปิด จึงไปเอนตัวบนเก้าอี้ในห้องทำงานของเจ้านายสักพัก
เก้าอี้ของเจ้านายกว้างและนั่งสบาย เผื่อเกิดตายกะทันหันขึ้นมา อย่างน้อยก็ยังได้ค่าชดเชยก้อนใหญ่
“เหนียงเหนียง ให้หม่อมฉันทำเองเพคะ หม่อมฉันเคยเป็นโรคฝีดาษ ไม่กลัว” เสียงหญิงคนหนึ่งดังขึ้น
“ไห่หลี ลำบากเจ้าแล้ว” เสียงหญิงอีกคนตอบ
จูสยงอิงงุนงงไปหมด
เหนียงเหนียง? เหนียงเหนียงแห่งเทพโฮ่วถู่หรือ? ฉันตายกะทันหันจริง ๆ เหรอวะ?
ชั่วพริบตา ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขาก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองอย่างรวดเร็ว
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเขาก็เข้าใจทุกอย่าง
เขายังไม่ตายสนิท แต่ข้ามภพมา วิญญาณมาอยู่ในร่างจูสยงอิง องค์ชายใหญ่หลานหลวงแห่งราชวงศ์หมิง
แต่จูสยงอิงกำลังจะตาย
สวรรค์ นี่ล้อฉันเล่นหรือไง? ฉันตายกะทันหันไปแล้ว ประสบการณ์ตายยังไม่พอ เลยให้มาสัมผัสอีกรอบงั้นเหรอ?
ว่าไปแล้ว รอบนี้ได้สัมผัสเต็มอิ่มจริง ๆ
โรคฝีดาษ ใกล้ตาย เหลือลมหายใจเฮือกสุดท้าย บัดซบ สู้ตายให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยยังดีกว่า
ตามเรื่องแล้ว ป่านนี้นิ้วทองคำก็น่าจะปรากฏได้แล้วสิ
ระบบพ่ออยู่ไหน?
พ่อ... พ่อ... father...
แสงสว่างสายหนึ่งวาบผ่านสมองของเขา
วินาทีถัดมา เตาหลอมโอสถใบหนึ่งก็ลอยอยู่ในห้วงจิต เตามีปากทั้งเก้า ดูเก่าแก่และกว้างใหญ่
จูสยงอิงดีใจแทบคลั่ง: นี่คือนิ้วทองคำของฉันเหรอ?
ของนี่ใช้ยังไงวะ?
“จงเร่งปฏิบัติตามบัญชา... งาดำเอ๋ย จงเปิดออก... อมิตาพุทธ...”
เขาท่องในใจ แต่เตาหลอมโอสถกลับนิ่งสนิท
“เหนียงเหนียง ต้องง้างพระโอษฐ์องค์ชายใหญ่หลานหลวงเพคะ” เสียงหญิงคนนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
“ข้าทำเอง” เสียงหญิงอีกคนตอบ
จูสยงอิงรู้สึกว่ามือคู่หนึ่งแตะลงข้างริมฝีปาก ก่อนจะค่อย ๆ ง้างปากเขาอย่างแผ่วเบา
จากนั้นกลิ่นหอมอ่อน ๆ ก็ลอยมา มีคนโน้มเข้ามาใกล้ ช้อนคันหนึ่งถูกป้อนเข้าปาก ของเหลวอุ่น ๆ ไหลลงคอ
หวานจัง!
แม้จะมองไม่เห็นคน แต่เขาคิดว่าสาวคนนี้ต้องทั้งสวยทั้งใจดีแน่ ๆ
ปากหนึ่งของเตาหลอมโอสถในห้วงจิตพลันมีไอร้อนพวยพุ่งออกมา
【ตรวจพบพิษฝีดาษ】
จูสยงอิงสะดุ้ง เห็นแผ่นหน้าต่างลอยอยู่ข้างเตาหลอมโอสถ
【ผู้ครอบครอง: จูสยงอิง】
【สถานะ: ใกล้ตาย (โรคฝีดาษ+อ่อนเพลีย+ไข้สูง+พลังปราณและโลหิตพร่อง)】
【สภาพร่างกาย: 0.2 (ค่าปกติคือ 1)】
【สัมผัสวิญญาณ: 0】
【ศาสตราวิเศษ: เตาหลอมโอสถเก้าหมุนเวียน สามารถกลับผลของพิษจากยาทั้งเก้าชนิดได้พร้อมกัน】
จูสยงอิงอ่านจบก็พอเข้าใจแล้ว
เตาหลอมโอสถเก้าหมุนเวียน ช่างน่าคาดหวังจริง ๆ
ปากเตาหลอมโอสถพ่นไอร้อนออกมาอีกครั้ง
【ท่านกินสะเก็ดฝีเข้าไป】
【ผลลัพธ์: พิษฝีดาษกำเริบรุนแรงขึ้น】
บัดซบ จะเร่งให้ฉันตายหรือไง? ยังจะลังเลอะไรอีก? กลับผลเลย!
【ท่านกลับผลข้างเคียงของสะเก็ดฝี: ร่างกายมีภูมิคุ้มกัน】
【สถานะ: กึ่งตาย (อ่อนเพลีย+พลังปราณและโลหิตพร่อง)】
【สภาพร่างกาย+0.01】
จูสยงอิงดีใจแทบคลั่ง
ของนี่ใช้ได้ผลจริงด้วย! เสียดายที่ตอนนี้ขยับไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเขาคงคลานไปสำนักแพทย์หลวงเพื่อหายาพิษมาดื่มแล้ว ยิ่งมีพิษมากยิ่งดี
“เหนียงเหนียง ลมหายใจขององค์ชายใหญ่หลานหลวงดูเหมือนจะหนักขึ้นเล็กน้อยเพคะ” สาวงามใจดีคนนั้นกล่าว
“เช่นนั้นยานี้ได้ผลแล้วหรือ” น้ำเสียงของเหนียงเหนียงเจือเสียงสะอื้น
จูสยงอิงเดาว่าคนผู้นี้ต้องเป็นฮองเฮ่าหม่าแน่ เขาไม่ใช่บุตรแท้ ๆ ของลวี่ซื่อ นางคงไม่เสี่ยงอันตรายเช่นนี้
“เหนียงเหนียง หม่อมฉันจะไปตามหมอหลวง แล้วนำยานี้มาเพิ่มเพคะ” หญิงสาวกล่าวอย่างยินดี
จูสยงอิงร้อนใจขึ้นมา
อย่าสิ! ยาแต่ละชนิด ฉันกลับผลได้แค่ครั้งเดียว
ไปหาพิษมา ฉันอยากดื่มยาพิษ ยิ่งมีพิษมากยิ่งดี!
แต่เขายังคงส่งเสียงไม่ได้ ลืมตาไม่ขึ้น มีเพียงขนตาที่ขยับเล็กน้อย
“ไห่หลี เจ้าไปเถิด ข้าจะเฝ้าสยงอิงเอง” ฮองเฮ่าหม่าตรัสเสียงแผ่ว
ที่แท้สาวงามใจดีคนนั้นชื่อไห่หลี จูสยงอิงฟังเสียงฝีเท้าของนางค่อย ๆ ห่างออกไป
เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้ง
ฮองเฮ่าหม่าประทับนั่งลงข้างเตียงเขา น้ำเสียงสะอื้น “สยงอิง เจ้าต้องมีชีวิตรอดให้ได้นะ”
ยา ยา ฉันอยากได้ยา! จูสยงอิงตะโกนอยู่ในใจ