ไม่นาน จูสยงอิงก็หลับใหลไปอย่างสะลึมสะลือ
ร่างกายนี้ของเขาอ่อนแอเกินไปจริง ๆ
ไม่รู้ผ่านไปนานเพียงใด เมื่อลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง ก็มีคนกำลังง้างปากเขาอยู่
“ยังเป็นยาเมื่อครู่หรือไม่” เสียงของฮองเฮาหม่า
“ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ ท่านหมอไต้กล่าวว่าไม่ควรให้ดื่มยาบ่อย ๆ ในระยะที่สะเก็ดตุ่มฝีแห้งแล้ว” เสียงของไห่หลี “องค์ชายหลานองค์โตอยู่ในระยะที่ตุ่มฝีเริ่มมีหนอง จำต้องบำรุงเลือดลมให้เพียงพอ เพื่อหล่อเลี้ยงการเกิดหนองในตุ่มฝี ชามนี้เป็นน้ำแกงโสมดังเซิน ตังกุย และเขากวางอ่อนพ่ะย่ะค่ะ”
จูสยงอิงที่ยังลืมตาไม่ขึ้นร้อนใจแทบแย่
ข้าอยากได้ยาพิษ ยาพิษ เข้าใจหรือไม่?
เอายาบำรุงมาให้ข้าดื่มแล้วจะมีประโยชน์อันใด หากไม่มียาพิษ ข้าต้องรอถึงชาติไหนจึงจะหาย?
แย่แล้ว คราวนี้หากข้าตายขึ้นมาจริง ๆ คงตายเพราะยาบำรุงนี่แหละ
“สยงอิง อ้าปากสิ” ฮองเฮาหม่ากล่าวอย่างอ่อนโยน
นางค่อย ๆ แง้มปากจูสยงอิง ไห่หลีตักน้ำแกงป้อนทีละช้อน
จูสยงอิงก่นด่าอยู่ในใจ
นี่ต่างอะไรกับพานจินเหลียนวางยาหวู่ต้าหลาง?
คนที่ถูกวางยาจนตายล้วนเป็นบุรุษตัวเล็กทั้งนั้น
【ตรวจพบว่าท่านดื่มโสมดังเซิน ตังกุย และเขากวางอ่อน】
【ผลลัพธ์: พิษสะสมในทรวงอก】
จูสยงอิงรู้สึกหนักอึ้งและอึดอัดที่หน้าอก แทบหายใจไม่ออก
มารดามันเถอะ หมอเถื่อนหรือไร
จ่ายยาให้ผิดตำรับแล้วกระมัง? ยามนี้ข้ามีอาการพิษร้อนกำเริบ ยาบำรุงพวกนี้มีแต่จะเติมเชื้อไฟให้ลุกโชน!
พลิกกลับ!
【ท่านพลิกผลข้างเคียงของโสมดังเซิน ตังกุย และเขากวางอ่อนแล้ว】
【พลังกาย: +0.01】
“เหนียงเหนียง ยานี้ได้ผลแล้วพ่ะย่ะค่ะ สีหน้าขององค์ชายหลานองค์โตดูมีเลือดฝาดขึ้นบ้างแล้ว” ไห่หลีกล่าวอย่างยินดี
นั่นข้าเลือดลมพลุ่งขึ้นจนแทบตายต่างหาก
จูสยงอิงหมดคำจะกล่าวจริง ๆ
“ต้องช่วยเขากลับมาได้แน่ ต้องได้แน่” ฮองเฮาหม่าตรัส
“เหนียงเหนียง เสด็จกลับไปพักก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ ที่นี่กระหม่อมจะเฝ้าดูแลเอง” ไห่หลีกล่าว
ฮองเฮหม่าพยักหน้า “ได้ เปิ่นกงจะมาอีกครั้งในช่วงครึ่งหลังของค่ำคืนนี้”
จูสยงอิงลอบถอนใจ
อย่าเสด็จมาอีกเลย ในประวัติศาสตร์บันทึกไว้ว่า ข้าตายไปได้ไม่กี่เดือน พระองค์ก็สิ้นพระชนม์ตาม คงถูกโรคติดต่อเข้าแล้วกระมัง
ฮองเฮาผู้ทรงคุณธรรมแห่งยุค เพื่อม้าทำงานอย่างข้าที่ทะลุมิติมา พระองค์ไม่คุ้มค่าหรอก
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของฮองเฮาหม่าห่างออกไป เขาก็หลับลึกลงอีกครั้ง
ครั้นได้ยินเสียงเคลื่อนไหวอีกครั้ง เขาก็แน่ใจว่าเป็นเวลากลางคืนแล้ว เพราะด้านนอกเงียบสงัดยิ่ง ได้ยินแม้แต่เสียงแมลงร้อง
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เขาได้กลิ่นหอมเย็นเยียบสายหนึ่ง ซึ่งไม่เหมือนกลิ่นของไห่หลี
เปลี่ยนคนแล้วหรือ? ช่างกล้าหาญนัก ไม่กลัวติดโรคหรือไร?
เขารู้สึกได้ว่าคนผู้นั้นโน้มกายลงมา เพราะเส้นผมสลวยทิ้งตัวลงบนใบหน้าเขา จนรู้สึกคันยุบยิบ
“องค์ชายหลานองค์โต ข้ามาส่งท่านเป็นครั้งสุดท้าย”
“เหนียงเหนียงตรัสแล้วว่า หากท่านตายในยามนี้ ก็ไม่มีผู้ใดสงสัย”
จูสยงอิงอึ้งงันไปแล้ว
ข้าก็อยู่ในสภาพนี้แล้ว ยังจำเป็นต้องทำเช่นนี้อีกหรือ? เหนียงเหนียงของเจ้าแค้นข้าถึงเพียงนั้นเชียว?
“นี่คือยาพิษที่ชาวทุ่งหญ้าปรุงขึ้นเป็นพิเศษ หญ้าขาดไส้ ดื่มลงไป คืนนี้ก็สิ้นลมหายใจ” หญิงสาวเริ่มง้างปากจูสยงอิง
จูสยงอิงตื่นเต้นยิ่งนัก
แม่นางน้อย เจ้ามาวางยาแต่แรกก็พูดสิ ข้านึกว่าเจ้าจะใช้มีดเสียอีก
อึก อึก...
【ตรวจพบว่าท่านดื่มหญ้าขาดไส้】
【ผลลัพธ์: เลือดออกภายในจนสิ้นชีวิต】
ครั้งนั้นหยางกัวยังกินหญ้าขาดไส้ สมคำร่ำลือจริง ๆ
พลิกกลับ!
【พลังกาย: +0.02】
จูสยงอิงรู้สึกสบายไปทั่วร่างขึ้นไม่น้อย ยาพิษนี่ได้ผลจริง ๆ
น่าเสียดาย ยังไม่ทันได้ขอบคุณ แม่นางน้อยผู้วางยาก็จากไปเสียแล้ว
ครู่ต่อมา เอี๊ยด!
ประตูถูกผลักเปิด แล้วมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง เขาฟังแล้วคุ้นหู นั่นเป็นเสียงของไห่หลี
……
รุ่งเช้าวันถัดมา
ฮองเฮหม่านั่งยองอยู่ข้างเตียง มองจูสยงอิงพลางตรัสว่า “สีหน้าของสยงอิงดีขึ้นมาก ลมหายใจก็สม่ำเสมอขึ้นด้วย”
“คงเป็นเพราะยาของหมอหลวงได้ผลพ่ะย่ะค่ะ” ไห่หลีกล่าว
“ไต้ซือกงมีฝีมือการแพทย์สูงส่งสมคำร่ำลือจริง ๆ เจ้าไปหายาของวันนี้จากเขามา” ฮองเฮหม่าตรัสอย่างยินดี
“พ่ะย่ะค่ะ” ไห่หลีออกไป
จูสยงอิงเม้มปากพลางบ่น
เกี่ยวอะไรกับหมอหลวงกัน มีแต่ต้องขอบคุณพี่สาวที่มาวางยาเมื่อคืนต่างหาก
เฮ้อ หวังว่าพวกเจ้าจะไม่พบสิ่งใด ขอให้นางมาคืนนี้อีกเถิด
ณ ที่แห่งหนึ่งในวังหลวง
หญิงสาวงดงามเป็นหนึ่งยืนอยู่ใต้ระเบียง แววตาคมกริบ “แน่ใจหรือว่าจูสยงอิงดื่มเข้าไปแล้ว?”
ด้านหลังนางมีนางกำนัลยืนอยู่ นางก้มศีรษะรับ “เหนียงเหนียง หม่อมฉันป้อนเข้าไปกับมือเพคะ”
“แล้วเหตุใดจูสยงอิงจึงยังไม่ตาย? ได้ยินว่ายังมีอาการดีขึ้นด้วย” หญิงงามกล่าวเสียงเย็น
นางกำนัลขมวดคิ้วแน่น สีหน้าไม่อยากเชื่อ “เหนียงเหนียง นั่นเป็นยาที่หม่อมฉันปรุงตามตำรับของชาวทุ่งหญ้า พิษแรงพอจะฆ่าม้าได้ตัวหนึ่ง เหตุใดจูสยงอิงที่ใกล้ตายแล้วจึงยังไม่เป็นอะไรเพคะ?”
“เขาต้องตาย” หญิงงามกล่าวเสียงหนัก
“คืนนี้หม่อมฉันจะไปอีกครั้ง หม่อมฉันไม่กลัวพิษฝีดาษ ที่นั่นบัดนี้ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้ หม่อมฉันจึงลงมือได้สะดวก” นางกำนัลแค่นเสียง
หญิงงามพยักหน้าช้า ๆ
……
จูสยงอิงยังคงหลับ ๆ ตื่น ๆ
เขาไม่เหลือความหวังต่อหมอหลวงอีกแล้ว แม้วันนี้จะดื่มยาไปหลายชาม ทว่ายาบำรุงเหล่านั้นเมื่อพลิกผลกลับแล้ว ก็เพิ่มค่าต่าง ๆ ได้เพียงเล็กน้อย
ยาพิษนี่แหละถึงจะได้เรื่อง!
เขาภาวนาให้แม่นางน้อยผู้วางยาไม่ยอมแพ้ และกลับมาอีกในคืนนี้
ยามราตรีดึกสงัด
ไห่หลีไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงออกไปข้างนอก
ในความเงียบสงัดยามดึก เสียงฝีเท้าคุ้นเคยจากเมื่อคืนก็ดังขึ้น จูสยงอิงอดตื่นเต้นอยู่ในใจไม่ได้
คืนนี้จะเป็นพิษชนิดใดนะ?
ขอให้พิษร้ายยิ่งกว่าเดิมเถิด
“เจ้ามีชีวิตเหนียวแน่นนัก แม้แต่หญ้าขาดไส้ยังฆ่าเจ้าไม่ตาย” หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้
หอมเหลือเกิน!
กลิ่นหอมของพี่สาวมาถึงก่อนตัวเสียอีก
มือข้างหนึ่งบีบแก้มเขาโดยตรง ออกแรงแง้มปากเขาออก
จูสยงอิงยิ่งตื่นเต้นขึ้นไปอีก
แม่นางน้อยช่างหยาบคายนัก ข้าชอบ
อึก อึก...
“คราวนี้กลืนลงไปแล้วกระมัง?” หญิงสาวบีบแก้มเขา แล้วยังชะโงกมองเข้าไปในปาก
จูสยงอิงสงสัยอย่างยิ่ง หญิงผู้นี้เป็นใครกัน? อยู่ในวังยังกล้าหาญถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ที่นี่คือตำหนักบูรพา นางเข้ามาได้อย่างไร?
วางยาฆ่าองค์ชายหลานองค์โต เบื้องหลังต้องมีผู้บงการแน่นอน
“คราวนี้หากเจ้ายังไม่ตาย พรุ่งนี้ข้าก็ตายแน่” หญิงสาวลุกขึ้น เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป
จูสยงอิงยังอาลัยอาวรณ์
แม่นาง อย่าตายเด็ดขาด ข้ายังรับยาจากเจ้าไม่พอเลย
【ตรวจพบว่าท่านดื่มโหวงอูโถวเหนือ】
【ผลลัพธ์: หัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน ระบบหายใจล้มเหลว】
พลิกกลับเร็วเข้า!
【พลังกาย: +0.02】
【สถานะ: ฟื้นสติ (ร่างเยาว์วัย + เลือดลมสมดุล)】
จูสยงอิงลืมตาขึ้นทันที ภายในห้องไม่มีผู้ใดอยู่เลย
เขาฝืนสงบใจ
ยาพิษชุดนี้ ในที่สุดก็ช่วยชีวิตข้าไว้ได้
เขามองค่าสถานะพื้นฐานของตน
【ผู้รับ: จูสยงอิง】
【สถานะ: ฟื้นสติ (ร่างเยาว์วัย + เลือดลมสมดุล)】
【พลังกาย: 0.25 (ค่าปกติคือ 1)】
【สัมผัสวิญญาณ: 0】
ที่เรียกว่าพลังกาย ก็คือสมรรถภาพโดยรวมของร่างกายมนุษย์ เช่น พละกำลังและความเร็ว
แล้วสัมผัสวิญญาณคือสิ่งใด? จนถึงยามนี้ก็ยังเป็น 0
พลังกายก็ยังไม่ถึงเกณฑ์ปกติ
ไม่เป็นไร รอให้ขยับตัวได้เมื่อใด ค่อยหายาพิษสักสองสามขวดมาดื่มก็สิ้นเรื่อง
ความคิดของเขากระจ่างชัดขึ้นด้วย
ยามนี้เป็นปีหงอู่ที่ 15 หากจูสยงอิงผู้นี้ไม่ตาย ราชวงศ์ต้าหมิงก็จะเปลี่ยนแปลงไปนับแต่นี้
ข้า องค์ชายหลานองค์โต พระโอรสองค์โตที่ประสูติจากพระชายาเอกของรัชทายาท เป็นพระนัดดาที่จูหยวนจางโปรดปรานที่สุด ท่านตาของข้าคือฉางอวี้ชุน แม้ท่านจะจากไปแล้ว แต่ยังมีท่านน้าชายอีกสองคน
หลานอวี้เป็นท่านตาเล็กของข้า
ฐานะเช่นนี้ ย่อมเป็นจักรพรรดิแห่งต้าหมิงในอนาคตอย่างแน่นอน
เมื่อข้ายังอยู่ จูเหล่าซื่อผู้นั้นจะกล้าก่อกบฏหรือ?
ชาติก่อนเป็นม้าใช้งาน ชาตินี้ข้าจะเอนกายหนุนตักโฉมงาม เมื่อตื่นขึ้นมาก็กุมอำนาจใต้หล้าไว้ในมือ