เวินจืออวี่ช่วยบีบนวดไหล่ให้คุณปู่เวิน
ความคิดของฟู่เข่อม่านไม่ต่างจากเวินซุ่ยอัน หากมอบเงินทั้งหมดให้เวินจืออวี่ ชีวิตของพวกเขาย่อมได้รับผลกระทบแน่ ยิ่งดูจากท่าทีของคุณปู่แล้ว คงไม่คิดจะช่วยเหลือพวกเขาอีก
หลายปีมานี้ฟู่เข่อม่านไม่ได้ออกไปทำงาน อาศัยรายได้จากงานของเวินซุ่ยอันเพียงคนเดียว แต่เวินซุ่ยอันเป็นแค่รองหัวหน้าแผนก เงินเดือนแต่ละเดือนก็ไม่ได้มากมายอะไร แค่พึ่งเงินเดือนของเขาอย่างเดียว พวกเขาถึงกับจ้างแม่บ้านไม่ได้
แม้แต่เล่นไพ่นกกระจอกก็ยังต้องกระเบียดกระเสียร ถ้าพวกเพื่อนสาวรู้เข้า จะไม่หัวเราะเยาะเธอลับหลังจนตายหรือไง? เมื่อครู่เธอเพิ่งได้เชิดหน้าชูตาในกลุ่มเพื่อน เพราะลูกสาวแต่งเข้าตระกูลลู่ กลายเป็นคนที่ใคร ๆ ต่างอิจฉา
ถ้าจ้างแม่บ้านไม่ไหว... งานบ้านทั้งหมดก็ต้องตกเป็นหน้าที่เธอเอง
แค่คิดฟู่เข่อม่านก็รู้สึกอึดอัดใจแล้ว
เธอพยายามส่งสายตาให้สามีอย่างสุดชีวิต
ส่วนเวินซุ่ยอันคิดว่า พอมอบเงินให้เวินจืออวี่ไปแล้ว ถึงตอนนั้นค่อยพูดจาหว่านล้อมดี ๆ แล้วเอาเงินกลับคืนมาก็ได้
เวินซุ่ยอันบอกให้ฟู่เข่อม่านไปเอาสมุดบัญชีเงินฝากมาให้เวินจืออวี่ พรุ่งนี้จะได้ไปสำนักงานจัดการอสังหาริมทรัพย์กับเธอเพื่อโอนกรรมสิทธิ์
ฟู่เข่อม่านไม่เต็มใจ แต่ถูกเวินซุ่ยอันดุด่าเสียยกใหญ่ สุดท้ายจึงจำใจไปเอาสมุดบัญชีมา ในนั้นมีเงินอยู่พอดีห้าหมื่นหยวน
“ขอบคุณค่ะ แม่”
เพียงแค่ยกเลิกการหมั้นหมายที่ไม่สำคัญ กลับแลกมาได้ทั้งเงินห้าหมื่นหยวนและบ้านหนึ่งหลัง
การค้าครั้งนี้กำไรเห็น ๆ ไม่มีทางขาดทุน
ฟู่เข่อม่านกำสมุดบัญชีไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ใครจะคิดว่าเวินจืออวี่จะมีแรงมากขนาดนี้ พอสมุดบัญชีหลุดจากมือ เธอก็เซถอยหลังไปสองก้าวเพราะแรงกระชาก
ได้ยินเวินจืออวี่พูดขอบคุณ ฟู่เข่อม่านโมโหจนแทบขบฟันกรามแหลก
คุณปู่เวินพอใจอยู่บ้าง
เวินซุ่ยอันรีบฉวยโอกาสตีสนิทกับลูกสาวที่ห่างเหินกันคนนี้ “จืออวี่ พ่อกับแม่ให้ความสำคัญกับลูกที่สุดนะ รอเยว่เยว่แต่งออกไปแล้ว พ่อกับแม่จะชดเชยให้ลูกอย่างเต็มที่ เงินพวกนี้ก็ถือว่าเป็นสิ่งที่พ่อกับแม่ชดเชยให้ลูกแล้วกัน”
“เอ๊ะ? นี่ไม่ใช่ค่าชดเชยที่พวกคุณให้หลินเยว่เยว่หรอกเหรอคะ ทำไมกลายเป็นค่าชดเชยให้หนูไปได้ล่ะ?”
เวินจืออวี่ไม่หลงกลเวินซุ่ยอันเลยสักนิด
เธอกะพริบตาปริบ ๆ
สีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์
รอยยิ้มอ่อนโยนของเวินซุ่ยอันพลันแข็งค้างอย่างกระอักกระอ่วน
ฟู่เข่อม่านเดินกลับห้องไปด้วยความโมโห เวินซุ่ยอันเองก็อยู่ต่อไม่ไหว จึงพูดจาตีสนิทอีกสองสามคำ
แล้วรีบกลับห้องไปเช่นกัน
เมื่อมองแผ่นหลังอันน่าเวทนาของสองสามีภรรยา เวินจืออวี่ก็ได้แต่ขำ
คุณปู่เวินเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าหลานสาวก็ถอนหายใจ
“จืออวี่ ปู่ขอโทษที่ช่วยรักษาการหมั้นหมายของหนูไว้ไม่ได้ ของเย็นชาไร้ชีวิตพวกนี้ ต่อให้มีมากแค่ไหนก็สู้สามีดี ๆ ที่รู้จักเอาใจใส่และห่วงใยกันไม่ได้หรอก” คุณปู่เวินถอนหายใจอีกครั้ง
“คุณปู่คะ นี่แหละเอาใจใส่หนูที่สุดแล้ว! หนูชอบของเย็นชาไร้ชีวิตพวกนี้มากกว่า”
เห็นหลานสาวทำท่าทางเหมือนเจ้าหนูเห็นแก่เงิน คุณปู่เวินก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
ที่จริงเขาค่อนข้างถูกใจเจ้าหนุ่มตระกูลลู่คนนั้น
อายุยังน้อยก็ได้เป็นผู้บังคับกองร้อยแล้ว
อนาคตย่อมไร้ขีดจำกัด
เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน
ถ้าหลานสาวได้แต่งเข้าตระกูลลู่ ก็นับว่ารู้จักมักคุ้นกันดี
อย่างไรเสีย ตาเฒ่าลู่ก็เป็นสหายร่วมรบที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน
แม้ตาเฒ่าลู่จะเสียชีวิตไปแล้ว แต่เขาเคยเห็นรูปหลานชายของอีกฝ่าย ตอนเด็ก ๆ ยังเคยอุ้มมาแล้วด้วย
แต่ตอนนี้... กลับถูกหลินเยว่เยว่ตัวปลอมฉกไปเสียแล้ว!
เวินจืออวี่รู้ว่าคุณปู่ยังทำใจเรื่องนี้ไม่ได้
จึงช่วยลูบหลังให้เขาคลายอารมณ์
“คุณปู่คะ ผู้ชายมีอะไรดีตรงไหน เงินต่างหากที่พึ่งพาได้”
เฮ้อ คุณปู่ของเธอดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวอายุมากปูนนี้แล้วยังคลั่งรักอยู่อีก
ไม่ไหวจริง ๆ
“ใช่ ๆ หนูเป็นเจ้าหนูเห็นแก่เงินจริง ๆ”
คุณปู่เวินยอมแพ้ให้หลานสาวตัวเองแล้ว
แต่เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
เขากลัวจริง ๆ ว่าหลานสาวจะยึดติดกับการแต่งงานครั้งนี้
ที่จริงที่เขาพูดเมื่อครู่นี้
ก็แค่ตั้งใจขู่เวินซุ่ยอันเท่านั้น
ลู่เจิงหรานกับหลินเยว่เยว่มีลูกด้วยกันแล้ว
จะคู่ควรกับหลานสาวตัวน้อยแสนน่ารักของเขาได้อย่างไร?
แค่จะยกน้ำชาให้หลานสาวของเขายังไม่คู่ควรเลย
คุณปู่เวินไม่เพียงคลั่งรัก แต่ยังหลงหลานสาวหัวปักหัวปำอีกด้วย
เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะหาสามีที่ดีที่สุดให้หลานสาว
คุณปู่เวินให้เวินจืออวี่ตามเข้าไปในห้อง เธอไม่รู้ว่าคุณปู่คิดจะทำอะไร แต่ก็เดินตามเข้าไป
คุณปู่เวินหยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเดินทาง
พร้อมกับของอีกกองที่ห่อด้วยผ้า
ดูแข็ง ๆ คล้ายสมุดปกแข็ง
เวินจืออวี่รับกล่องมา ลวดลายบนกล่องดูสวยไม่น้อย
คุณปู่เวินบอกให้เธอเปิดดู
เวินจืออวี่ทำตาม
เมื่อเปิดกล่องออก ข้างในมีหยกแขวนชิ้นหนึ่งวางอยู่เงียบ ๆ
เนื้อหยกดูดีมาก แค่เห็นก็รู้ว่ามีราคา
“นี่คือหยกประจำตระกูลเวินที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น ตอนนี้ปู่จะส่งต่อให้หนู เฮ้อ เดิมทีปู่คิดจะยกให้พ่อของหนู แต่ดูสภาพพ่อหนูสิ ถ้าของชิ้นนี้ตกไปอยู่ในมือเขา สุดท้ายก็ต้องไปอยู่กับตัวปลอมนั่นอยู่ดี ไม่สู้ยกให้หลานสาวคนโปรดของปู่ไปเลยดีกว่า” คุณปู่เวินมองทุกอย่างออกหมดแล้ว
หยกแขวน!
หยกชิ้นนี้น่ะหรือ?!
เวินจืออวี่พลันนึกขึ้นได้ว่า หลินเยว่เยว่ นางเอกในนิยายมีมิติในหยกแขวนอยู่ชิ้นหนึ่ง
หรือว่าจะเป็นหยกชิ้นนี้?
เวินจืออวี่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
นี่คือของวิเศษที่เป็นไพ่ตายของนางเอกในนิยายเชียวนะ
คุณปู่เวินกำชับให้เธอเก็บรักษาไว้ให้ดี
เวินจืออวี่สอดหยกแขวนเข้ากระเป๋า “คุณปู่วางใจได้เลยค่ะ ต่อให้หนูทำหัวหาย หนูก็ไม่มีทางทำหยกนี่หายแน่”
คุณปู่เวินพูดไม่ออก “ยัยเด็กตัวแสบ อยากโดนด่าอีกหรือไง? หยกไร้ค่าชิ้นเดียวจะสำคัญกว่าหัวของหนูได้ยังไง?”
เวินจืออวี่คิดในใจว่า นี่ไม่ใช่หยกไร้ค่าสักหน่อย นี่คือหยกในบทกวีของหวังเหวย... เอ๊ย นี่คือหยกแขวนที่เป็นของวิเศษของนางเอก แต่ตอนนี้เป็นของเธอแล้วต่างหาก
เวินจืออวี่ยิ้มกริ่ม “ค่ะ ๆ หัวของหนูสำคัญที่สุดแล้ว”
“ไม่รู้จักจริงจังเอาเสียเลย” คุณปู่เวินพูดอย่างจนใจ
“ของพวกนี้คืออะไรคะ คุณปู่?” เวินจืออวี่มองของกองนั้นอย่างสงสัย
คุณปู่เวินแกะผ้าออกแล้ว ข้างในเป็น... โฉนดที่ดินกับบ้านหรือ?!
“ทั้งหมดนี้เป็นทรัพย์สมบัติที่ปู่สร้างสมมาด้วยตัวเอง เดิมทีคิดจะให้เป็นสินเดิมของหนู แต่ดูท่าแล้วคงไม่ได้ใช้ ยกให้หนูไปเลยก็แล้วกัน พวกนี้มีทั้งโฉนดที่ดินและโฉนดบ้าน ปู่โอนเป็นชื่อหนูเรียบร้อยแล้ว ยัยเด็กโง่ ต้องเก็บรักษาของพวกนี้ให้ดี ต่อไปถ้าเจอเรื่องอะไรขึ้นมา สิ่งเหล่านี้จะเป็นไพ่ตายของหนู ไม่มีใครกล้าดูแคลนหนู เข้าใจไหม?”
“หนูรับทั้งหมดไว้คนเดียวไม่ได้หรอกค่ะ ต้องแบ่งครึ่งหนึ่งให้พี่ใหญ่ด้วย” เวินจือซวี่เป็นลูกชายของลุงใหญ่ ลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ใหญ่เสียชีวิตตอนเวินจือซวี่อายุสิบขวบ เขาเติบโตอยู่ข้างกายคุณปู่เวิน แต่ตอนที่เวินจือซวี่มาอยู่กับคุณปู่ เขาก็เข้ากองทัพไปแล้ว ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขากลับมาเพียงครั้งเดียว ตอนที่เธอเพิ่งกลับมา
ในนิยายต้นฉบับ เวินจือซวี่ก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน เขาเสียชีวิตระหว่างปฏิบัติภารกิจ เดิมทีสุขภาพของคุณปู่เวินก็ไม่ดีอยู่แล้ว พอข่าวการตายของเวินจือซวี่มาถึง ร่างกายของคุณปู่ก็ทรุดลงอย่างสิ้นเชิง ไม่นานหลังจากนั้นก็จากไป เวินจืออวี่ตัดสินใจแล้ว... ชีวิตของพี่ชายที่ยังไม่เคยพบหน้าคนนี้ เธอจะปกป้องไว้เอง!
“เด็กดี ปู่เตรียมส่วนของพี่ชายหนูไว้ตั้งนานแล้ว รอเขาแต่งงานค่อยยกให้” คุณปู่เวินตบไหล่เวินจืออวี่อย่างเอ็นดู
เรื่องแต่งงานของเด็กทั้งสองคนเป็นสิ่งที่คุณปู่เวินกังวลใจมาตลอด
ปีนี้เวินจือซวี่อายุยี่สิบสี่แล้ว ถึงจะยังไม่ถือว่าอายุมากก็ตาม
เดิมทีเขาคิดว่าพอจัดการเรื่องแต่งงานของจืออวี่เรียบร้อยแล้ว จะไปเกาะสักเที่ยวเพื่อช่วยหลานชายเลือกดูตัว
ใครจะคิดว่าเรื่องกลับไม่เป็นไปตามหวัง
แต่คุณปู่เวินก็เข้าใจดีว่าฝืนเด็ดแตงโมย่อมไม่หวาน อีกอย่าง ลู่เจิงหรานถูกหลินเยว่เยว่ล่อลวงไปได้ แสดงว่าจิตใจคงไม่มั่นคงนัก ไม่คู่ควรกับหลานสาวคนโปรดของเขา
“คุณปู่คะ หนูจะดูแลคุณปู่เอง ต่อจากนี้ไปหนูจะอยู่กับคุณปู่ค่ะ” เวินจืออวี่พูดอย่างหนักแน่น
ชาติที่แล้วเธอไร้ทั้งพ่อและแม่ ไม่รู้จักว่าความรักจากครอบครัวเป็นอย่างไร การทะลุมิติมาครั้งนี้ สิ่งล้ำค่าที่สุดที่เธอได้รับก็คือคุณปู่เวินนี่แหละ!
คุณปู่ตัวน้อยแสนน่ารักคนนี้ดีกับเธอโดยไม่มีเงื่อนไข ทั้งยังวางแผนทางหนีทีไล่ไว้ให้ทุกอย่าง ทำให้ไม่ว่าเธอจะตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายเพียงใด ก็ยังมีหลักประกันว่าจะมีชีวิตรอด
“อย่างนั้นไม่ได้หรอก” คุณปู่เวินปฏิเสธทันควัน ใบหน้าเคร่งขรึม “ปู่ยังหวังให้หนูแต่งงานออกไป แล้วค่อยไปรับปู่ไปอยู่ด้วยต่างหาก ลูกชายไม่ได้เรื่องคนนั้นพึ่งพาไม่ได้แล้ว จืออวี่ หนูคงไม่รังเกียจคนแก่คนนี้ใช่ไหม?”
พึ่งพาหลานสาวน่าเชื่อถือกว่าพึ่งพาลูกชายไม่ได้เรื่องเสียอีก
เวินจืออวี่จะรังเกียจคุณปู่ได้อย่างไร เธอแทบอยากอยู่กับคุณปู่ไปตลอดชีวิต ผู้ชายที่ไหนจะพึ่งพาได้เท่าคุณปู่!
“ปู่รู้ว่าหนูโกรธ ไม่ต้องเกรงใจปู่ อยากทำอะไรก็ทำ พรุ่งนี้เช้าไปโอนกรรมสิทธิ์ที่สำนักงานจัดการอสังหาริมทรัพย์ เข้าใจไหม? อย่าโดนคำหวานของสองคนนั้นหลอกเอา”
“แต่ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ให้ความปลอดภัยของตัวเองมาก่อน เข้าใจหรือเปล่า?”
คุณปู่กำชับ
“เข้าใจแล้วค่ะ คุณปู่วางใจได้เลย หลานสาวของคุณปู่ไม่ชอบเสียเปรียบ และไม่มีใครทำให้หนูเสียเปรียบได้หรอกค่ะ”
เวินจืออวี่พูดยิ้ม ๆ
“อย่างนั้นก็ดี” คุณปู่เวินกลัวจริง ๆ ว่ายัยเด็กคนนี้จะโดนหลอก โดยเฉพาะจากพ่อแม่ที่ไม่ได้เรื่องคู่นั้นของเวินซุ่ยอัน
เขามีชีวิตมานานขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นพ่อแม่แท้ ๆ แบบนี้มาก่อน
แถมคนคนนั้นยังเป็นลูกชายแท้ ๆ ของเขาเอง!
ไม่ได้การ เขาไม่มีลูกชายแบบนี้
ถ้าแพร่งพรายออกไปคงโดนคนหัวเราะเยาะ
ตัดขาดความสัมพันธ์กันไปเสียเลยดีกว่า
ยิ่งคิดคุณปู่เวินก็ยิ่งโมโห ลูกสาวดี ๆ แบบนี้ไม่เอา กลับเอาใจลูกบุญธรรมคนนั้น เฮ้อ เอาของปลอมมาปะปนของจริง! สักวันต้องเสียใจแน่
พอนึกถึงเรื่องแต่งงานของหลานทั้งสองคน คุณปู่เวินก็ปวดหัว
หลังจากคุยกับหลานสาวอยู่พักหนึ่งแล้ว