เวินจืออวี่ยกเท้าถีบเสื้อผ้าของหลินเยว่เยว่เข้าไปในทางเดิน ก่อนปิดประตูดังปัง เวินซุ่ยอันไม่ใช่ไม่พูด แต่โมโหจนพูดไม่ออก กำลังจะเอ่ยปากแล้วเดินเข้าไป ทว่าประตูกลับปิดใส่หน้าเขาเสียก่อน เกือบหนีบจมูกเข้าให้ เขาจึงถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว
โดนตอกหน้ากลับมาเต็ม ๆ ทั้งที่เสียงดังขนาดนี้ แถมห้องของคุณปู่อยู่ห่างไปแค่สองห้อง ไม่มีทางที่ท่านจะไม่ได้ยิน แต่คุณปู่กลับไม่เข้ามายุ่ง
เห็นได้ชัดว่าท่านกำลังตามใจเวินจืออวี่
ดึกดื่นป่านนี้ ฟู่เข่อม่านสวมชุดนอน ผมเผ้ายุ่งฟูเพราะโมโห แต่เพราะคุณปู่ยังอยู่ จึงจำต้องกดเสียงต่ำ «นี่คือลูกสาวแสนดีของคุณหรือไง กลางดึกกลางดื่นก็รื้อบ้าน ฉันว่าเธอตั้งใจชัด ๆ ตั้งใจหาเรื่องให้พวกเราไม่สบายใจ อีกอย่างนี่ก็เป็นห้องของเยว่เยว่ เธอจะเข้าไปอยู่ได้ยังไง!»
«ลูกสาวฉันเหรอ ไม่ใช่คุณคลอดออกมาหรือไง พอเถอะ เก็บของแล้วกลับไปนอน พรุ่งนี้ฉันยังต้องไปทำงาน» เวินซุ่ยอันอัดอั้นจนแทบระเบิด «ถ้าหลินเยว่เยว่ไม่ได้แย่งการแต่งงานของตระกูลลู่ไป คุณปู่ก็คงไม่พายัยเด็กนี่มาคลุ้มคลั่งหรอก ถ้าตระกูลลู่รู้ว่าคู่หมั้นถูกเปลี่ยนตัว ยังไงก็ไม่ยอมแน่ ถึงตอนนั้นพวกเราจะไม่ได้อะไรเลย!»
เวินซุ่ยอันเป็นคนรักหน้าตา ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป เขาคงโดนหัวเราะเยาะจนแทรกแผ่นดินหนี อีกอย่างที่ลูกบุญธรรมแย่งการแต่งงานครั้งนี้ไปได้ ก็เพราะพวกเขาช่วยด้วย—วางยาให้ลู่เจิงหราน!
ส่วนเวินจืออวี่ในห้องไม่สนใจเรื่องพวกนั้น เธอล็อกประตูจากด้านใน พอเก็บข้าวของของหลินเยว่เยว่ออกไป ห้องก็ดูสะอาดขึ้นมาก
นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น!
เธอไม่ได้รีบอาบน้ำเข้านอน แต่เปิดกล่องที่คุณปู่มอบให้ ข้างในมีจี้หยกชิ้นหนึ่งวางอยู่เงียบ ๆ
«จี้หยกชิ้นนี้…เหมือนกับจี้หยกของนางเอกในนิยายเลยหรือเปล่า?»
เวินจืออวี่จ้องจี้หยกอยู่ครู่หนึ่ง ขยับปลายนิ้ว แล้วกระแสไฟฟ้าสายหนึ่งก็แล่นปราดผ่านปลายนิ้ว
พลังสายฟ้าของเธอตอนนี้ยังมีอานุภาพสู้ไฟฟ้าสถิตไม่ได้เลย
เวินจืออวี่คว้ามีดเล่มเล็กจากสัมภาระ กรีดปลายนิ้ว เลือดสีแดงสดหยดลงบนจี้หยก
ในนิยายต้นฉบับ หลินเยว่เยว่ นางเอกของเรื่อง อาศัยมิติที่ซ่อนอยู่ในจี้หยกชิ้นนี้ ใช้ชีวิตราบรื่นไปเสียทุกอย่าง แถมยังได้เป็นแพทย์ทหาร และใช้ชีวิตหวานชื่นกับพระเอก
ในนิยายบรรยายว่าจี้หยกชิ้นนี้เป็นของที่เวินซุ่ยอันมอบให้หลินเยว่เยว่
แต่เธอค้นหาทั่วทั้งตระกูลเวินก็ไม่พบจี้หยกชิ้นนี้ นั่นหมายความว่าในนิยาย เวินซุ่ยอันเป็นคนมอบให้หลินเยว่เยว่ แต่เพราะเธอทะลุเข้ามาในนิยาย เส้นเรื่องจึงเปลี่ยนไป คุณปู่ไม่ได้มอบจี้หยกให้เวินซุ่ยอัน แต่ให้เธอโดยตรง
ที่แท้สิ่งที่เธอตามหามาตลอดกลับอยู่ในมือคุณปู่นี่เอง
เวินจืออวี่เห็นเลือดถูกจี้หยกดูดซึมเข้าไป จึงบีบเลือดอีกหยดลงไป ผลก็ยังถูกดูดเข้าไปอีก
ให้ตายสิ!
คิดจะใช้ฉันเป็นถังเลือดหรือไง?
เวินจืออวี่ถูมือเข้าด้วยกัน ก่อนตบลงบนจี้หยกเต็มแรง วินาทีถัดมา แสงสีทองสายหนึ่งก็วาบผ่านตรงหน้า
เธอถูกดึงมายังมิติแปลกหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว
เวินจืออวี่พยายามทรงตัวไว้
แสงสีทองตรงหน้าค่อย ๆ จางลง แต่เวินจืออวี่กลับถูกกระโจนใส่จนล้มลง
«ฮือ ๆ เจ้านาย ในที่สุดฉันก็หาเจอแล้ว!»
«ผีตั้น?»
พอได้ยินเสียงคุ้นหู
เวินจืออวี่ก็ประหลาดใจสุดขีด
สัมผัสนุ่มฟูนี้…
ถ้าไม่ใช่ผีตั้นของเธอแล้วจะเป็นใครไปได้?
«ทำไมเธอถึงมาที่นี่ด้วย?»
เวินจืออวี่ตกตะลึงไม่น้อย
หลังจากพลังพิเศษตื่นขึ้นในยุควันสิ้นโลก ผู้คนมากมายต่างก็ปลุกพลังที่สอดคล้องกับตัวเองขึ้นมาได้
เธอปลุกพลังสายฟ้าขึ้นมาได้ อีกทั้งยังมีมิติคู่กาย ส่วนผีตั้นก็คือวิญญาณสัตว์ประจำมิตินั้น
เป็นสัตว์ผีซิวชนิดหนึ่ง
ตอนนั้นเธอกับศัตรูสู้กันจนตายตกไปตามกัน เห็นชัดว่าได้แยกมิติออกไปแล้ว อย่างน้อยก็คิดว่าจะช่วยให้ผีตั้นรอดชีวิต ไม่คิดเลยว่าจะได้กลับมาพบกันที่นี่อีกครั้ง
ยิ่งไปกว่านั้น มิตินี้…ควรจะเป็นของหลินเยว่เยว่ นางเอกในเรื่อง
แล้วผีตั้นของเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
เวินจืออวี่ยังพบด้วยความประหลาดใจว่า มิตินี้คล้ายกับมิติคู่กายในชาติก่อนของเธออย่างน่าเหลือเชื่อ เพียงแต่ที่นี่มีประโยชน์ใช้สอยมากกว่า ทั้งยังปลูกพืชได้และมีบ่อน้ำพุวิญญาณด้วย! มิติในชาติก่อนของเธอมีเพียงผีตั้น วิญญาณคู่กายตัวนี้เท่านั้น ไม่มีสิ่งเหล่านี้เลย
แม้จะตกใจมาก แต่ความยินดีกลับมีมากกว่า
«หลังจากเจ้านายจากไป ฉันก็เข้าไปอยู่ในมิติที่มืดสนิท มีเสียงหนึ่งบอกว่าคุณยังไม่ตาย แค่วิญญาณกลับคืนสู่ร่างเดิม แล้วถามว่าจะให้ฉันตามหาคุณไหม พอฉันตกลงก็มาอยู่ที่นี่เลย»
«วิญญาณกลับคืนสู่ร่างเดิม?»
เวินจืออวี่ขมวดคิ้ว
แล้วมองมิติแปลกหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยแห่งนี้
«งั้นก็หมายความว่าเวินจืออวี่ก็คือฉัน ไม่ใช่ตัวละครในนิยายงั้นเหรอ?»
«พูดให้ถูกก็คือ ชาติที่แล้วของเจ้านายต่างหาก! เพราะความยึดติดในชาติก่อนแรงกล้าเกินไป วิญญาณของเจ้านายถึงได้กลับคืนสู่ร่างเดิม!»
ผีตั้นพูดอย่างตื่นเต้น «แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม เจ้านาย พวกเรากลับมาต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันได้อีกแล้ว!»
«ผีตั้น ดีใจเร็วไปแล้ว ยุคนี้ห้ามฆ่าคนนะ» เวินจืออวี่ลูบหัวนุ่มฟูของผีตั้น พลางครุ่นคิดถึงคำพูดของมัน
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เธอก็คือเวินจืออวี่ และเวินจืออวี่ก็คือเธอสินะ?
พอนึกถึงชะตากรรมของเวินจืออวี่ในนิยาย เธอก็กำหมัดแน่น
สรุปว่าเรื่องราวในนิยายก็คือเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอในชาติก่อนงั้นเหรอ?
พ่อมืดบอด แม่ลำเอียง คุณปู่อายุสั้น แล้วก็นางเอกใจดำอย่างหลินเยว่เยว่?
«อา~ ฆ่าคนก็ไม่ได้ด้วยเหรอ» ใบหน้าเล็ก ๆ ของผีตั้นหงอยลง
ในยุควันสิ้นโลก มันกับเจ้านายคนหนึ่งรับหน้าที่ฆ่าคน ส่วนอีกคนรับหน้าที่ฝังศพ
มันขุดหลุมฝังศพเก่งสุด ๆ! 10 วินาทีต่อหนึ่งศพ ไม่ต้องต่อคิวเลยสักนิด~
ผีตั้นภูมิใจเรื่องนี้มาก~
น่าเสียดายที่พอมาถึงที่นี่ ทักษะทั้งตัวกลับไม่มีที่ให้ใช้เลย
«เจ้านาย พลังสายฟ้าของคุณ…เหลืออยู่นิดเดียวเอง»
ผีตั้นเอาหัวนุ่มฟูถูไถเวินจืออวี่
เวินจืออวี่พยักหน้า «ตั้งแต่มาที่นี่ก็เหลือแค่นี้แหละ อ่อนยิ่งกว่าไฟฟ้าสถิตอีก ก่อนหน้านี้ฉันเคยออกไปสะสมพลังสายฟ้าตอนฝนฟ้าคะนอง เกือบโดนฟ้าผ่าจนกลายเป็นคนปัญญาอ่อนสองเท่า»
โชคดีที่ถึงพลังสายฟ้าจะถูกลดทอน แต่ความเร็วในการหนียังอยู่ ไม่อย่างนั้นเธอคงได้ขึ้นพาดหัวข่าวหน้าแรกของหนังสือพิมพ์เมืองหลวงแน่
ได้ลงหนังสือพิมพ์ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดี แต่ถ้าเธอได้ลงข่าว…คงต้องให้ควันลอยออกจากหลุมศพตัวเองแล้ว
ไม่คุ้มเลย
«เจ้านาย ต้องมีวิธีฟื้นพลังได้แน่!»
เวินจืออวี่พยักหน้า «แน่นอนอยู่แล้ว แต่ถึงไม่มีพลังสายฟ้า ฉันก็สร้างชื่อให้ตัวเองได้!»
ผีตั้นว่า «สร้างชื่อให้กระฉ่อน สังหารฝ่าทางออก!»
เวินจืออวี่ว่า «ห้ามฆ่าคนมั่วซั่ว»
เด็กคนนี้ ทำไมในหัวมีแต่เรื่องฆ่าฟันกันนะ ไม่เห็นจะมีอารยธรรมเอาเสียเลย~
แต่พอได้เห็นผีตั้น เวินจืออวี่ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก ขนของมันนุ่มมือขึ้นเรื่อย ๆ ด้วย
«หิวหรือยัง?» เวินจืออวี่รู้ว่าผีตั้นกินเก่ง
แต่ไม่รู้ว่ามันอยู่ในมิติมานานแค่ไหนแล้ว
ในยุควันสิ้นโลก ผีตั้นกินเนื้อทีละ 100 ชั่งเลยทีเดียว!
«หิว! เจ้านายไม่รู้หรอกว่าพอมาถึงที่นี่ ฉันได้แต่ดื่มน้ำพุวิญญาณ ถึงจะอร่อย แต่กินแล้วไม่อิ่มเลย»
«ไปกัน เจ้านายจะพาออกไปหาอะไรกิน» เวินจืออวี่ดีดนิ้ว แล้วก็หายวับออกจากมิติ
เวลาในมิติไหลไม่เหมือนกับข้างนอก อยู่ในนั้น 10 นาที แต่ข้างนอกผ่านไปเพียงประมาณ 1 นาที
สิ่งอำนวยความสะดวกในมิติคล้ายกับมิติในชาติก่อนของเวินจืออวี่ แม้แต่การไหลของเวลาก็ใกล้เคียงกัน ยิ่งทำให้เวินจืออวี่มั่นใจว่า นางเอกในนิยายแย่งมิติที่เดิมทีเป็นของเธอไป
เมื่อนึกถึงชะตากรรมอันน่าเศร้าของตัวเองในนิยาย เวินจืออวี่ก็ยิ่งโมโห
เวินจืออวี่เปิดประตู ชะโงกหน้าออกไปมอง รอบนอกไม่มีใครอยู่เลย ผีตั้นหมอบอยู่บนไหล่ของเวินจืออวี่ เลียนแบบเจ้านาย ชะโงกหน้าออกไปมองด้วย ท่าทางเหมือนกันเป๊ะ
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใคร เวินจืออวี่ก็เดินออกมา มุ่งตรงไปยังห้องครัว บ้านหลังนี้เป็นบ้านตะวันตกหลังเล็กสองชั้นครึ่ง ห้องครัวอยู่ทางทิศใต้ของชั้นหนึ่ง และมีขนาดค่อนข้างใหญ่
เมื่อหลายปีก่อนคุณปู่เวินไม่เห็นด้วยที่เวินซุ่ยอันแต่งงานกับฟู่เข่อม่าน ตลอดหลายปีที่ผ่านมาท่านคอยช่วยเหลือสองสามีภรรยาอยู่บ้าง แต่ไม่เคยยอมรับลูกสะใภ้คนนี้ต่อหน้าคนอื่น
เพราะอย่างนั้น ทุกครั้งก่อนคุณปู่จะมา ฟู่เข่อม่านก็จะซื้อของมากมายเพื่อเอาใจท่าน
ตอนนี้ของในห้องครัวมีไม่น้อยจริง ๆ ทั้งข้าว แป้ง และน้ำมันก็เต็มไปหมด ยังมีขนมขึ้นชื่อที่สุดของเมืองหลวงอีกด้วย เวินจืออวี่เก็บทุกอย่างเข้าไปในมิติ
ผีตั้นในมิติกำลังเคี้ยวขนมอย่างเอร็ดอร่อย ราวกับได้ย้อนกลับไปใช้ชีวิตเป็นตัวขี้เกียจในยุควันสิ้นโลกอีกครั้ง ได้ติดตามเจ้านายก็มีเนื้อกิน—
ไม่ต้องดื่มแต่น้ำพุวิญญาณทุกวันอีกแล้ว