กลิ่นคาวเลือดหลังคลอดในห้องยังไม่จางหาย แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านหน้าต่างมาตกกระทบบนร่างของหมิงหลานพอดี หมิงหลานจ้องมองสตรีบนเตียงด้วยความระแวดระวัง สตรีบนเตียงก็เบิ่งตาโตจ้องนางตอบเช่นกัน
เนิ่นนาน หมิงหลานจึงเอ่ยประโยคแรก ทำลายความเงียบระหว่างทั้งสอง
“เจ้าเป็นใคร? เจ้าคือเสี่ยวเนียงของข้าหรือไม่? เสี่ยวเนียงของข้าไปไหนแล้ว?”
หม่านเนียงแม้ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น แต่ก็เชิดหน้าขึ้น ยิ้มเจ้าเล่ห์พลางว่า “เสี่ยวเนียงของเจ้า? ข้าจะไปรู้หรือว่ายายแก่ชั่วคนนั้นไปไหน? ไม่แน่อาจตายที่ไหนสักแห่งแล้วก็ได้ แล้วตาข้างใดของเจ้าที่เห็นว่าข้าเป็นเสี่ยวเนียงของเจ้า?”
หมิงหลานนิ่งเงียบไม่ตอบ แม้นางเองก็ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าใช่เสี่ยวเนียงของตนหรือไม่ เป็นไปได้ว่าเสี่ยวเนียงอาจทนรับแรงกระแทกหนักหนาถึงเพียงนี้ไม่ไหวจึงลืมเรื่องบางอย่างไป แต่ถึงกับลืมว่าตนคือใคร กระทั่งลืมบุตรสาวแท้ๆ ของตนเช่นนี้ ช่างน่าสงสัยยิ่งนัก ทว่านางก็มีร่างของเสี่ยวเนียงอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย บางทีอาจเป็นเพียงชั่วขณะคิดไม่ออก พักฟื้นให้ดีคงกลับเป็นดังเดิม
หลังจากเรื่องของเสี่ยวเตี๋ย ในเรือนก็ไม่มีสาวใช้คนสนิทอีก เหลือเพียงเสี่ยวเถาที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหมิงหลาน นอกจากนั้นคนสองคนที่หลินเสี่ยวเนียงส่งมา จูโหลวกับลวี้หลัว แม้จะไว้ใจไม่ได้แต่พอใช้ทำงานหยาบได้บ้าง หมิงหลานไปเรียกสองคนนี้จากนอกห้อง เอาผ้าปูที่นอนเปื้อนเลือดโยนทิ้ง แล้วเปลี่ยนชุดใหม่สะอาด จัดการกวาดห้องให้เรียบร้อยก็ให้นางทั้งสองออกไป
หม่านเนียงพยายามพยุงกายลุกขึ้น หมิงหลานรีบเข้าไปประคอง กลับถูกผลักจนล้มลงกับพื้น หม่านเนียงเองก็เสียหลักล้มลงบนเตียงเช่นกัน มันนางอยากรู้อย่างยิ่งว่าเรื่องราวเป็นเช่นใด จึงลองถามหมิงหลานว่า “ตอนนี้ข้าปวดศีรษะ ลืมเรื่องไปบ้าง เจ้าว่าข้าเป็นเสี่ยวเนียงของเจ้า เช่นนั้นนี่บ้านใคร? ตอนนี้ใครเป็นใหญ่ในจวน? แล้วข้าเป็นใคร?”
หมิงหลานยืนขึ้นแล้วตอบคำถามของหม่านเนียงทีละข้อ
หม่านเนียงแทบไม่เชื่อหู เห็นชัดตนตายไปแล้ว แต่ตอนนี้กลับมาปรากฏตัวในตระกูลเซิ่งหมิงหลานในวัยเด็กอย่างน่าประหลาด บิดาของเซิ่งหมิงหลานขณะนั้นดำรงตำแหน่งทงพ่านแห่งหยางโจว มารดาเอกคือหวังต้าเหนียงจื่อ ในเรือนยังมีอนุภรรยาอีกคนหนึ่งคือหลินเสี่ยวเนียง ส่วนตนนั้น กลับเป็นอนุที่หวังต้าเหนียงจื่อซื้อมาเพื่อถ่วงอำนาจหลินเสี่ยวเนียง—เว่ยซู่ยี่ อีกทั้งยังเป็นมารดารองของเซิ่งหมิงหลาน!
คราคลอดของนางเว่ยนี้ ผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลเซิ่งออกนอกจวนไปไหว้พระ เซิ่งหงไปเยี่ยมตระกูลหวังกับหวังต้าเหนียงจื่อ คนทั้งเรือนก็ตกอยู่ในความดูแลของหลินเสี่ยวเนียง ขณะคลอดเป็นช่วงเวลาคับขันที่สุด นางผดุงครรภ์กลับหายหน้าไม่เจอ ส่วนพวกนางผดุงครรภ์ที่หลีต้าเหนียงจื่อทิ้งไว้ก็เมาเหล้าหัวทิ่ม ยืนแทบไม่ไหว พอถึงคราวคลอดยาก กลับต้องให้เด็กหกเจ็ดขวบออกไปตามหมอที่ถนนใหญ่ ฝีมือใครเห็นได้แจ่มแจ้ง ดูท่าแล้วในตระกูลเซิ่งนี้หากไม่สู้ก็ยากจะมีชีวิตรอด!
หม่านเนียงครุ่นคิดในใจ เซิ่งจวนนี้ดูเผินเหมือนขุนนางฝ่ายบุ๋นสายธรรมะ แม้นเรือนในก็คลื่นใต้น้ำปั่นป่วน ฆ่าคนไม่เห็นเลือด! มิน่าล่ะเซิ่งหมิงหลานตัวเล็กจึงตื๊อเหลือแสน ต่อสู้สุดชีวิตในชาติก่อนก็สู้ไม่ได้ ชีวิตในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ หากไร้ซึ่งไหวพริบก็คงไม่รอดถึงผู้ใหญ่!
นางเอียงคอพลางจ้องหมิงหลานอย่างครุ่นคิด แววตานั้นส่งผลให้หมิงหลานใจสั่นพรึง
“เสี่ยวเนียง!”
หม่านเนียงดึงสติกลับมา แล้วแสร้งทำสีหน้าทะนุถนอมปานฉับพลัน บอกแก่หมิงหลานว่า “หมิงหลานน้อยเอย ไม่ว่าก่อนหน้าจะเป็นเช่นไร แต่บัดนี้เราอยู่ในเรือลำเดียวกัน เจ้าต้องฟังคำเสี่ยวเนียงเข้าใจหรือไม่?”
หมิงหลานเต็มไปด้วยความสงสัย “เสี่ยวเนียง ข้าไม่เข้าใจ”
“ไม่เป็นไร เจ้าเพียงจำไว้ว่าไม่ว่าภายภาคหน้าจะเกิดสิ่งใดขึ้น เจ้าต้องปกป้องข้า ยืนอยู่ข้างข้าเข้าใจหรือไม่?” หม่านเนียงเฝ้ารอคำตอบจากหมิงหลานด้วยแววตาคาดหวัง
หมิงหลานยังงุนงง ลางเลือนรู้สึกว่าใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น วันนี้เหตุใดช่างน่าขนลุก
“แต่...”
“แต่อะไร?” หม่านเนียงจับไหล่หมิงหลานเขย่าพลางซักถาม “เจ้าอยากได้ความรักจากท่านพ่อหรือไม่? อยากกินของดีใส่ของดีหรือไม่? เจ้าอยากให้เสี่ยวเนียงต้องทุกข์ทนไปกับเจ้าด้วยหรือ?”
หมิงหลานหลุบสายตาลง “อยาก...”
“ดี ขอเพียงยอมฟังคำเสี่ยวเนียง ข้าจะให้เจ้ามีชีวิตที่ดี” หม่านเนียงปล่อยมืออย่างพอใจ พลางคิดว่าในสิ่งแวดล้อมแปลกหน้า การมีผู้ช่วยเหลือสักคนก็ดีอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงผู้ช่วยเหลือของเซิ่งหมิงหลาน
สวรรค์ให้ข้ามีชีวิตใหม่ครานี้แล้ว ครานี้ข้าจะใช้ชีวิตอย่างงดงาม ไม่ซังกะตายถูกคนปองร้ายเป็นแน่!
เซิ่งหมิงหลาน ให้ข้ามาเป็นเสี่ยวเนียงเจ้า ช่างโชคดีนัก!