แต่ตอนนี้จะมาเสียใจไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว
บ้านตระกูลอวี๋วุ่นวายจนแทบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ไม่ต้องพูดถึงอวี๋เจี๋ยเลย แม้แต่เพื่อนบ้านข้าง ๆ ยังมาพูดถึงเขาได้หลายประโยค
แต่คำพูดของคนอื่นก็ไม่ได้ผิด
เพราะเงินพวกนั้นถูกส่งไปให้ญาติทางบ้านเกิดจริง ๆ
เพียงแต่ไม่ใช่เงินที่ให้เปล่า แต่เป็นเงินปิดปาก
อวี๋ชิ่งเหนียนกล้ำกลืนความคับแค้นลงท้อง ประกอบกับอวี๋เจี๋ยมัวแต่สนใจเรื่องที่บ้านไม่มีเงินจนไม่ลืมหูลืมตา จึงไม่มีใครบอกอวี๋ชิ่งเหนียนว่าเขามีชื่อและนามสกุลเดียวกับตัวร้ายในนิยายยอดนิยมที่กำลังลงเป็นตอน ๆ ในนิตยสาร
——
เมื่อเทียบกันแล้ว ชีวิตของอวี๋หว่านเรียกได้ว่าสบายสุด ๆ
ตอนนี้เธอไม่เพียงได้รับจดหมายจากหลินซิงเหอ แต่ยังได้รับของฝากประจำถิ่นที่เขาส่งมาให้ด้วย
หน่วยที่หลินซิงเหอประจำการอยู่ตั้งอยู่ติดทะเล ของที่ส่งมาส่วนใหญ่จึงเป็นพวกปลาแห้งกับกุ้งแห้ง
มีกุ้งที่กินได้เลยด้วย แล้วก็มีปลาแห้งที่ชาวบ้านแถวนั้นทำเอง
ในจดหมายของหลินซิงเหอ ครึ่งแรกเขาเขียนเรื่องชีวิตประจำวันที่พอจะเล่าได้ อย่างเช่นซ้อมต่อสู้กับใคร แล้วอีกฝ่ายก็ถูกเขาเล่นงานจนพ่ายแพ้ยับเยิน
เขายังบอกด้วยว่าอาหารที่โรงอาหารช่วงนี้ไม่ค่อยอร่อย เพราะพ่อครัวใหญ่ป่วยอยู่ หวังว่าอาการป่วยของพ่อครัวจะหายไว ๆ ต่อให้กลับมาทำงานไม่ได้เร็วขนาดนั้น อย่างไรก็ขอให้หายเร็ว ๆ ก็ยังดี
ส่วนอีกครึ่งที่เหลือก็เต็มไปด้วยคำว่าคิดถึงเธอ อยากเจอเธอ ทุกวันต้องมองรูปของเธอก่อนถึงจะหลับได้ อะไรทำนองนั้น
ตอนอ่านครั้งแรก อวี๋หว่านยังไม่ค่อยชิน