เมื่อเว่ยหรูจวินรู้ว่ามีคนไปทำงาน เธอก็จงใจเปลี่ยนเสื้อผ้าและแต่งหน้า เพื่อจะไปดูให้เห็นกับตาว่าเถียนชิวเหลียนหรืออวี๋หว่านเป็นคนแบบไหนกันแน่
ถ้าได้ก็อยากข่มขู่สักสองสามประโยค ให้พวกนั้นอยู่นิ่ง ๆ เสียบ้าง
แต่พอไปถึงร้าน เธอก็เห็นคนแล้ว ทว่ากลับไม่ใช่คนที่เธอตามหา
ชิวหน่วนจ้องเว่ยหรูจวินด้วยดวงตากลมใส บอกเธอว่างานนี้ถูกครอบครัวของเธอซื้อไปแล้ว
ไม่ว่าเว่ยหรูจวินจะถามอย่างไร พยายามสืบว่าเถียนชิวเหลียนกับอวี๋หว่านอยู่ที่ไหน
ชิวหน่วนก็ได้แต่กะพริบตากลมโตมองเธอ
ท้ายที่สุดยังตะโกนขึ้นมาว่าถ้าไม่รีบล้างผักจะไม่ทัน แล้วก็ไม่สนใจเว่ยหรูจวินอีกเลย
พอนึกว่างานที่อุตส่าห์หามาได้กลับถูกอวี๋หว่านกับเถียนชิวเหลียนขายต่อไปเสียแล้ว
นี่ไม่เท่ากับส่งเงินให้แม่ลูกคู่นั้นเปล่า ๆ อีกหรือไง?
พอคิดถึงตรงนี้ เว่ยหรูจวินก็โมโหจนปวดท้อง
แต่พอกลับมาวันนี้ เธอก็เห็นอวี๋ชิ่งเหนียนกำลังเตรียมเงินส่งให้ญาติที่บ้านเกิดในชนบทอีก
เว่ยหรูจวินลองคำนวณเงินที่บ้านใช้ไปในช่วงไม่กี่วันนี้ แล้วก็รู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาทันที
เงินพวกนั้นเป็นเงินที่เธอเก็บไว้ให้ลูกชาย
คนอื่นอาจต้องค่อย ๆ รอดูไปก่อน
แต่เว่ยหรูจวินมีเว่ยจิ้งปังเป็นพ่อที่ดี แถมพี่ชายก็ทำงานอยู่ต่างถิ่น ข่าวที่เธอได้รับจึงเร็วกว่าคนอื่น ทั้งยังละเอียดกว่าด้วย
เว่ยหรูจวินรู้ว่าอนาคตอาจพัฒนาไปในทิศทางไหน แน่นอนว่าเธอต้องเก็บทางเลือกและต้นทุนไว้ให้ลูกชายมากหน่อย
เงินในบ้านให้อวี๋ชิ่งเหนียนเป็นคนดูแลทั้งหมด เว่ยหรูจวินเป็นคนถือตัวมาแต่ไหนแต่ไร จึงไม่อยากยุ่งเรื่องพวกนี้