“ใครบอกว่านิยายต้องมีเนื้อหาชวนให้ขบคิดเสมอไป? ดนตรีมีได้ทั้งแนวสูงส่งและแนวชาวบ้าน นิยายก็เหมือนกัน” จวี้ฮุ่ยเหวิน สาวผมสั้นชูนิตยสารในมือขึ้น “สิ่งสำคัญที่สุดคือประชาชนชอบ นางเอกของเรื่องนี้อย่างเวิงเฟยรักสวยรักงามและชอบเสพสุขก็จริง แต่เธอเป็นคนเที่ยงธรรม ชอบช่วยเหลือผู้อื่น จำเป็นต้องดูถูกเธอขนาดนี้ด้วยหรือ?”
จวี้ฮุ่ยเหวินพูดจบก็เบ้ปากเล็กน้อย
เธอมีคำพูดที่คมกว่านี้อยู่หลายคำ แต่คิดไปคิดมาก็ไม่ได้พูดออกมา
คนพวกนี้พูดจาราวกับยืนอยู่ฝ่ายความยุติธรรมเสียเหลือเกิน
แต่ถ้าเธอจำไม่ผิด ตอนเพิ่งเปิดเทอม หนึ่งในนั้นยังใส่เสื้อผ้าปะชุนอยู่เลย พอได้รับเงินช่วยเหลือจากโรงเรียน สิ่งแรกที่ทำกลับเป็นการไปซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ดีกว่าเดิมไม่ใช่หรือ?
เจ้าตัวยังรู้เลยว่าพอมีเงินแล้วก็ต้องใช้ชีวิตให้สบายขึ้น
ส่วนนางเอกเวิงเฟยหาเงินมาด้วยความรู้ความสามารถของตัวเอง ย่อมมีเหตุผลชอบธรรมกว่าคนที่เอาเงินช่วยเหลือนักเรียนไปใช้เสียอีก
อย่างไรก็ตาม คนในชมรมวรรณกรรมก็ไม่ได้เอาแต่พูดดูถูกกัน
สมาชิกส่วนใหญ่กำลังอ่านตอนต้นของนิยายเรื่องนี้ และวิเคราะห์กันว่าทำไมนิตยสารนิยายรายเดือนที่ออกวางจำหน่ายมาครึ่งปีแล้ว แม้ผลงานก่อนหน้านี้จะมีเรื่องดี ๆ อยู่ไม่น้อย แต่กลับไม่มีเรื่องไหนทำผลงานได้เท่าคดีฆาตกรรมเรือควีนแมรี
“ฮุ่ยเหวิน เมื่อกี้เธอพูดแรงไปหน่อยหรือเปล่า?”
จวี้ฮุ่ยเหวินก้มมองนิตยสารนิยายรายเดือนในมือ ถ้าเป็นไปได้ เธอก็อยากรู้จักเค่อแห่งพู่กันอยู่เหมือนกัน