ทางด้านอวี๋หว่านก็ได้เห็นนิตยสารนิยายรายเดือนฉบับล่าสุดแล้วเช่นกัน
บนหน้าปกมีชื่อเรื่อง «คดีฆาตกรรมเรือควีนแมรี» อยู่ด้วย
ถ้าเทียบให้เห็นภาพ ก็คล้ายกับการได้ขึ้นแนะนำบนหน้าแรกของเว็บไซต์นิยาย
“ดีจังเลย!” ตอนเด็กเถียนชิวเหลียนแทบไม่ได้เรียนหนังสือ แต่พ่อของเธออ่านออกเขียนได้ จึงเคยสอนเธอที่บ้าน
เธอถึงกับท่องคัมภีร์สามอักษรได้ด้วย!
เมื่อก่อนเถียนชิวเหลียนรู้ว่าอวี๋หว่านเรียนเก่ง แต่ไม่เคยคิดเลยว่านิยายที่อวี๋หว่านเขียนจะทำเงินได้ ทั้งยังได้ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร และในอนาคตคงมีคนได้อ่านอีกมากมาย
“หว่านหว่าน แม่ก็ช่วยอะไรลูกไม่ได้มากนักหรอก ต่อไปพอแม่ได้ทำงาน เงินของลูกก็เก็บไว้เองนะ” เถียนชิวเหลียนนึกถึงหลินซิงเหอที่เจอวันนี้
“ลูกโตแล้ว ควรมีเงินติดตัวไว้บ้าง จะทำอะไรก็สะดวก”
ที่จริงเถียนชิวเหลียนไม่จำเป็นต้องพูดเป็นพิเศษ
คราวก่อนหลังได้รับค่าต้นฉบับ อวี๋หว่านก็ไปทำตราประทับส่วนตัว แล้วถอนเงินออกมาทั้งหมด หลังจากนั้นเถียนชิวเหลียนก็ทำราวกับไม่รู้เรื่อง ไม่เคยพูดถึงเงินก้อนนั้นเลย
ทุกครั้งที่อวี๋หว่านออกจากบ้าน เถียนชิวเหลียนก็ยังถามเหมือนเดิมว่าเงินในมือพอใช้หรือเปล่า
ไม่ว่าอวี๋หว่านจะตอบอย่างไร เถียนชิวเหลียนก็ต้องยัดเงินสองสามหยวนใส่มือเธออยู่ดี
“แม่...” อวี๋หว่านคล้องแขนเถียนชิวเหลียนไว้
อวี๋หว่านยังคงจำพ่อแม่ในชาติที่แล้วได้
พวกเขามอบวัยเด็กที่แสนอบอุ่นให้เธอ
และนั่นเองที่ทำให้อวี๋หว่านมีความกล้าพอจะต่อกรกับญาติเหล่านั้นในตอนนั้น
ตอนนี้ แม้อวี๋หว่านจะรู้ว่าตัวเองไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม แต่ก็ยากจะต้านทานความรักที่เถียนชิวเหลียนมอบให้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย