หลังจากควบคุมสถานการณ์ได้ในที่สุด เติ้งข่ายก็ถูกพยุงเข้ามา มือกุมศีรษะที่พันแผลไว้เรียบร้อย
พอเห็นเจิ้งหย่งเฉวียน เติ้งข่ายก็แทบจะร้องไห้ออกมา
อวี๋หว่านมองอยู่ข้าง ๆ จนเกือบหลุดหัวเราะ
ในความทรงจำของเธอมีคนชื่อเติ้งข่ายอยู่ อีกฝ่ายมีฐานเสียงในกองพลไม่น้อย
แม้อายุยังไม่มาก แต่ชื่อเสียงก็ดีทีเดียว
ทั้งยังเป็นคนมองโลกในแง่ดี ร่าเริง และรับผิดชอบงานได้ดีมาโดยตลอด
นี่จึงเป็นเหตุผลที่เติ้งข่ายได้เป็นหัวหน้ากองพล
เพียงแต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่อวี๋หว่านเห็นเติ้งข่ายทำท่าคับข้องใจถึงเพียงนี้
ทันทีที่เห็นเจิ้งหย่งเฉวียน ก็ราวกับได้พบผู้ช่วยชีวิต
“หัวหน้าเจิ้ง!” เติ้งข่ายกุมศีรษะไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ข้างนอก น้ำตาคงไหลออกมาแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกคนทำร้ายจนเป็นสภาพนี้
จู่ ๆ ก็มีคนเอาหินฟาดหัวเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว จนรู้สึกเหมือนเห็นย่าทวดที่จากไปแล้วเสียด้วยซ้ำ!
พอเจิ้งหย่งเฉวียนเห็นสภาพของเขา ต่อให้อยากตำหนิก็พูดไม่ออก
อวี๋หว่านเม้มปากสุดกำลังเพื่อกลั้นหัวเราะ
“พอดีหัวหน้ากองพลก็มาถึงแล้ว” ระหว่างทาง จูเฟิ่งฮวา หัวหน้าฝ่ายสตรีของคอมมูน บอกเรื่องที่กองพลเถี่ยเหอเปลี่ยนหัวหน้ากองพลให้อวี๋หว่านฟังแล้ว
อวี๋หว่านเอ่ยว่า “งั้นก็จัดการให้เรียบร้อยพร้อมกันเลยค่ะ ทั้งเรื่องที่เผาบ้านฉัน แล้วก็เรื่องที่เมื่อกี้พูดกันว่ามีคนวางยาในช่วงที่ฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัย สืบให้ชัดเจน จะได้ไม่ต้องมาหาว่าฉันใส่ร้ายใครทีหลัง”
อวี๋หว่านมองหลิวฟางที่อยู่บนพื้น