ให้อวี๋ชิ่งเหนียนส่งจดหมายไปที่โรงพยาบาลประจำมณฑล แน่นอนว่าต้องขอให้คนของโรงพยาบาลช่วย
เดิมทีอวี๋หว่านคิดว่าพยาบาลพั่งคงไม่ช่วยเรื่องนี้
หรือถึงจะช่วย ก็คงซักถามไม่หยุด
เธอเตรียมคำตอบไว้แล้วว่าเรื่องไหนบอกพยาบาลพั่งได้ เรื่องไหนบอกไม่ได้
แต่พอเธอเอ่ยปาก ยังไม่ทันบอกเหตุผล พยาบาลพั่งก็ตอบตกลงแล้ว
อวี๋หว่านกลัวว่าจะทำให้พยาบาลพั่งเดือดร้อน จึงตั้งใจอธิบายว่าอีกฝ่ายเป็นผู้บริหารอยู่ที่สำนักงานการคลัง แถมครอบครัวยังมีอำนาจอยู่บ้าง
พยาบาลพั่งกลับโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ «พวกพยาบาลต้องจัดการของตั้งวันละเท่าไร ฉันแค่หยิบออกมาตอนทำงาน แล้วฝากคนอื่นช่วยส่งต่ออีกทอดสองทอด ใครจะรู้ล่ะ»
ตอนนี้การจัดการของโรงพยาบาลยังไม่เข้มงวดเหมือนในอนาคต จะหยิบของออกไปวันละเท่าไรก็ต้องจดบันทึก
โดยเฉพาะยาควบคุม
อีกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นยุคไหน พยาบาลในโรงพยาบาลก็ยุ่งจนแทบอยากบินได้
«เธอไม่ต้องแปลกใจหรอก โรงพยาบาลมีเรื่องอะไรที่ไม่เคยเจอบ้าง ตั้งแต่วันแรกที่ฉันเห็นครอบครัวเธอ ฉันก็เดาได้แล้วว่า นอกจากมารักษาโรค แม่ลูกสามคนคงมีเรื่องอื่นด้วย ที่ฉันแนะนำให้พวกเธอมาที่นี่ ก็เพราะคิดว่าถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริง ๆ ตระกูลเส้าก็ยังมีชื่อว่าเป็นครอบครัววีรชน แม่สามีกับแม่แท้ ๆ ของเส้าเหมยเจวียนพากันมาหาเรื่อง นั่นเป็นเรื่องในครอบครัว แต่ถ้าเป็นคนนอก ก็ไม่แน่หรอก»
พยาบาลพั่งทำงานในโรงพยาบาลมาหลายปี ย่อมมีสายตาพอจะดูคนออกอยู่บ้าง
เธอแยกแยะได้ว่าใครเป็นคนดี ใครเป็นคนไม่ดี
ที่สำคัญกว่านั้นคือ วันนั้นอวี๋หว่านยอมออกหน้าช่วยเส้าเหมยเจวียน