เมืองหลวง
เหลียวซาซาเป็นนักศึกษาปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยครุศาสตร์ที่เข้าเรียนเมื่อปีที่แล้ว
ฐานะทางบ้านของเธอไม่เลว ตอนนี้เรียนมหาวิทยาลัยยังมีเงินอุดหนุน ชีวิตจึงยิ่งสบายขึ้นไปอีก
เพราะอย่างนั้น เหลียวซาซาจึงมีเงินเหลือพอจะซื้อหนังสือนิยายมาอ่าน
นิตยสารนิยายรายเดือนฉบับใหม่ที่เพิ่งวางแผงเมื่อต้นปี เป็นที่ชื่นชอบของเธอมาก
“ซาซา ช่วงนี้เธอเจอเรื่องอะไรสนุก ๆ บ้างไหม?”
หอพักมีนักศึกษาอยู่แปดคน ทุกคนเข้ากับเหลียวซาซาได้ดี
คนที่ถามคือหวังเข่อฝาน เพื่อนที่นอนเตียงบนกับเตียงล่างเดียวกันกับเหลียวซาซา
ทั้งคู่สนิทกันดี นิตยสารที่เหลียวซาซาซื้อมาอ่าน พออ่านจบแล้วคนในหอพักก็ยืมไปอ่านต่อได้ แค่จำได้ว่าเอามาคืนก็พอ
จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครไม่คืนหรือทำเสียหาย
ถึงจะเป็นหนังสืออ่านเล่นหรือนิตยสาร แต่มันก็เป็นหนังสือ
ในยุคนี้ หนังสือยังเป็นของมีค่าอยู่มาก
“มีสิ!” เหลียวซาซาโผล่หน้าจากเตียงชั้นบน พูดอย่างตื่นเต้นว่า “นิตยสารฉบับล่าสุดมีเรื่องใหม่ที่เพิ่งเริ่มลงเป็นตอน เป็นเรื่องคดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นบนเรือสำราญลำหนึ่งในยุคสาธารณรัฐ ตัวเอกหญิงเป็นนักเขียน แล้วได้รับจดหมายเชิญจากเพื่อนที่ตายไปแล้วสามปี เชิญให้เธอขึ้นเรือ!”
“เรื่องผีเหรอ?” หวังเข่อฝานถามอย่างตกใจ
นิยายส่วนใหญ่ในตอนนี้มักเน้นเรื่องความเป็นจริง
คนที่ชอบนิยายแนวนี้ก็ชอบมาก บางคนถึงกับมองเห็นเงาชีวิตในอดีตของตัวเอง และพบตัวละครที่คล้ายกับคนรอบข้างในเรื่องราวเหล่านั้น
แต่ก็มีคนอีกส่วนหนึ่งที่ไม่ชอบเอามาก ๆ
พวกเขาไม่ได้ถึงกับไม่ยอมอ่าน แต่รับรองว่าไม่ชอบเรื่องแบบนี้แน่