หยางหลิ่วรู้สึกน้อยใจจนแทบทนไม่ไหว
เธอยังไม่ทันได้ลงมือกับอวี๋หว่านเลย!
พอเห็นหลินซิงเหอโอบอวี๋หว่านไว้ หยางหลิ่วก็ไม่กล้าถลึงตาใส่อวี๋หว่านต่อหน้าเขา กลัวจะทำลายภาพลักษณ์ที่มีในใจหลินซิงเหอ
เธอได้แต่พูดเสียงอ่อยอย่างน่าสงสารว่า “ฉันแค่อยากขู่เธอเองนะ พี่ซิงเหอรู้ไหมว่าเมื่อกี้เธอพูดกับฉันยังไง ขู่ฉันยังไง ถ้าพ่อฉันได้ยินคำพูดพวกนี้ พ่อต้องโกรธแน่ แล้วคุณลุงหลินก็ต้องโกรธเหมือนกัน”
หยางหลิ่วไม่ใช่ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลินซิงเหอกับคนในบ้านไม่ดี
แต่ในสายตาเธอ มันก็แค่เรื่องของคนรุ่นก่อนเท่านั้นไม่ใช่หรือ?
ตอนนี้หลินซิงเหออาจไม่ลงรอยกับคุณลุงหลิน แต่พอผ่านไปอีกสักสองปี เมื่อเขาต้องการความช่วยเหลือจากครอบครัว ก็จะรู้เองว่าการมีพ่อที่คอยคิดถึงลูกนั้นช่วยได้มากแค่ไหน
ยิ่งไปกว่านั้น คุณลุงหลินก็ไม่มีลูกชายคนอื่น แค่เปลี่ยนภรรยาใหม่เท่านั้น
ถ้าเธอไม่พูดถึงคนตระกูลหลินก็ยังดี แต่พอพูดขึ้นมา หลินซิงเหอกลับยิ่งเบื่อหน่าย
“ฉันไม่เห็นว่าจะเป็นการขู่ตรงไหน” หลังจากหลินเฉินเตือนเขาในวันนั้น หลินซิงเหอก็นึกย้อนถึงเรื่องราวบางอย่างรอบตัวได้อย่างรวดเร็ว
เมื่อก่อนตอนอยู่เมืองหลวง เพราะมีปัญหากับครอบครัว หลินซิงเหอจึงไม่ค่อยมีเวลาหรืออารมณ์ไปผูกมิตรกับใคร
คนที่สนิทด้วยมีนับนิ้วได้ ส่วนใหญ่ก็เป็นคนในเขตบ้านพักข้าราชการ
เดิมทีเขาก็มีเพื่อนผู้หญิงที่สนิทด้วยไม่กี่คนอยู่แล้ว
แต่ดูเหมือนว่าคนเพียงไม่กี่คนนั้นจะค่อย ๆ หายไปจากชีวิตเขาอย่างรวดเร็วเพราะเหตุไม่คาดฝันบางอย่าง