“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเราจริง ๆ นะ เหนียน” หลิวเซียนฮวา ภรรยาหัวหน้ากองพล เช็ดน้ำตาอยู่ข้าง ๆ ราวกับคนที่หมอบดูไฟลุกท่วมบ้านอวี๋หว่านเมื่อคืนก่อน ไม่เพียงไม่สะทกสะท้าน แต่ยังแอบสะใจอยู่บ้าง ไม่ใช่เธออย่างนั้น
วันนั้น คนจากคอมมูนที่มาด้วยไม่ได้มีแค่เลขาธิการ
คนใหญ่คนโตที่มีหน้ามีตาในคอมมูนมากันหมด
ไฟที่เผาบ้านตระกูลอวี๋ถึงกับทำให้หัวหน้าสหพันธ์สตรีต้องตามมาด้วย
อาเฟิงแทบขาอ่อนจนเดินต่อไม่ไหว สุดท้ายก็ถูกชายหนุ่มสองคนที่มาด้วยกันหามไป
พอไปถึง พวกเขาถึงได้รู้ว่าทางคอมมูนไม่ได้แค่ได้รับโทรศัพท์ แต่ยังมีจดหมายร้องเรียนอีกฉบับกำลังส่งตามมา
ถ้าทางคอมมูนไม่จัดการ อวี๋หว่านที่หนีไปแล้วจะเอาเรื่องนี้ไปถึงเมืองเอกของมณฑลโดยตรง
พอไปถึงเมืองเอกของมณฑลแล้ว ใครจะยังสนใจหัวหน้าสำนักงานจัดซื้อของสำนักการคลังอย่างคุณอีก?
บังเอิญว่าในบรรดาคนจากคอมมูนมีเจ้าหน้าที่สถานีตำรวจอยู่ด้วย พวกเขาจึงถูกพาตัวไปทั้งหมดทันที
หลิวเซียนฮวามาที่นี่เพราะอาเฟิงก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
อวี๋ชิ่งเหนียนฟังคำพร่ำร้องไห้ของหลิวเซียนฮวาแล้ว รู้สึกเพียงเส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุบ ๆ
เขาสูดหายใจลึก มองลานบ้านที่ถูกไฟเผาจนแทบมองไม่ออกว่าเดิมมีหน้าตาอย่างไร ก่อนพูดว่า “รอฉันไปสืบให้รู้ก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วค่อยว่ากัน”
หลิวเซียนฮวาได้ยินแล้วก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เธอคว้าเสื้ออวี๋ชิ่งเหนียนไว้ทันที “คุณอย่าเพิ่งไปนะ! ตอนนั้นพวกเราช่วยปิดบังเรื่องนี้จากชิวเหลียนกับคนอื่น ๆ ก็เพราะเห็นแก่คุณทั้งนั้น ก่อนหน้านี้ฉันกับชิวเหลียนไม่ได้สนิทกันมากก็จริง แต่ปกติพวกเรายังลงนาไปเก็บผักป่าด้วยกัน อย่างน้อยก็พอคุยกันได้ แล้วก็สามีฉันน่ะ เขาช่วยคุณทำเรื่องเลวทรามแบบนี้ ตอนนี้คุณจะไม่สนใจเขาแล้วเหรอ?”