“ไม่เป็นไร” หลินซิงเหอกวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่อวี๋ซี “พาน้องสาวมาหาหมอเหรอ?”
เรื่องอื่นยังไม่ต้องพูดถึง
ดูจากสภาพของอวี๋ซีตอนนี้ยังไงก็ไม่เหมือนคนป่วยเลย
อวี๋หว่านราวกับไม่รู้สึกถึงการหยั่งเชิงของหลินซิงเหอ เธอพยักหน้า “ใช่ค่ะ น้องไม่ค่อยสบาย”
หลินซิงเหอเอียงศีรษะเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าอวี๋หว่านจะยังใจเย็นได้หลังถูกจับได้ แถมยังกล้าพยักหน้ารับอีก
ท่าทางมั่นอกมั่นใจแบบนั้นมองไม่ออกเลยว่าเธอกำลังโกหก
“ได้” หลินซิงเหอหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางลดเสียงต่ำ “คนกลุ่มนั้นที่อยู่บนถนนตามหาพวกคุณอยู่ใช่ไหม?”
อวี๋หว่านไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองหลินซิงเหอ “ตอนนั้นคุณก็เป็นคนเหยียบคันเร่งด้วยเหรอ?”
รถเร่งความเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ถ้าอวี๋หว่านไม่ได้เป็นอัมพาต เธอย่อมต้องรู้สึกได้
ไม่ใช่ว่าอวี๋หว่านไม่มีมารยาท แต่บางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องเล่าให้อีกฝ่ายที่เพิ่งรู้จักฟังอย่างละเอียด
เมื่อเห็นว่าอวี๋หว่านไม่อยากพูด หลินซิงเหอก็พยักหน้า ไม่ถามอะไรต่อ แล้วเดินอ้อมไปยังที่นั่งข้างคนขับ
“พี่ เมื่อกี้ทำไมพี่ถึงพูดกับคนนั้นไม่ดีเลยล่ะ เขาช่วยพวกเราไม่ใช่เหรอ?” อวี๋ซีจูงมือเถียนชิวเหลียน เดินตามหลังอวี๋หว่านด้วยความสงสัย
ทั้งสามคนเดินไปทางประตูโรงพยาบาลประจำมณฑล
อวี๋หว่านหันกลับไป ตอนนี้เห็นเพียงเงาราง ๆ ของรถคันนั้น
เถียนชิวเหลียนเองก็ดูเหมือนจะคิดว่าท่าทีของอวี๋หว่านที่มีต่อหลินซิงเหอเมื่อครู่ไม่ค่อยดีนัก