“แม่ของฉันกับพวกพี่น้องผู้หญิงต้องพึ่งพากันและกัน ไม่มีผู้ชายอยู่ด้วย” อวี๋หว่านเข้าใจเรื่องนี้ดี และพูดกับเส้าเสี่ยวเส้าว่า “ทางฉันไม่มีปัญหา แล้วทางคุณล่ะ? ฉันได้ยินพี่พั่งบอกว่า ที่คุณเลือกปล่อยเช่าที่นี่ก็เพราะมีผู้หญิงกับเด็กอยู่กัน ค่าเช่าแพงหน่อยไม่เป็นไร สำคัญคือปลอดภัย”
เส้าเสี่ยวเส้าไม่ได้ถามเรื่องครอบครัวของอวี๋หว่านมากนัก เพียงพยักหน้าอย่างพอใจ “คุณวางใจได้ บ้านสามีฉันกับบ้านเดิมก็ไม่ค่อยไปมาหาสู่กัน เงินค่าเช่าก้อนนี้ฉันก็อยากเก็บไว้ให้ลูก ๆ หลายคน”
พยาบาลพั่งที่ระหว่างทางเอาแต่พูดรายละเอียดไม่หยุด พอมาถึงบ้านของเส้า กลับเงียบลงเสียอย่างนั้น
รายละเอียดเรื่องข้อกำหนดสำหรับผู้เช่าทั้งหมด เธอปล่อยให้เส้าเจ้าของบ้านเป็นคนจัดการเอง
บ้านตรงกับที่พยาบาลพั่งแนะนำไว้ระหว่างทางแทบทุกอย่าง
เป็นบ้านที่มีประตูทางเข้าแยกเป็นสัดส่วน ครอบครัวเส้าปล่อยเช่าเรือนปีกตะวันออกทั้งหลัง ซึ่งแบ่งเป็นห้องได้ 2 ห้อง กับห้องโถงสำหรับรับแขกและกินข้าวอีก 1 ห้อง
ห้องทั้งสองไม่ได้ใหญ่มาก ห้องเล็กมีเตียงเดี่ยวกับโต๊ะเขียนหนังสือ วางตู้เสื้อผ้าใบเล็กได้อีกแค่ใบเดียว
แทบไม่มีที่เหลือแล้ว
ส่วนห้องใหญ่มีเตียงคู่กับตู้เสื้อผ้าและโต๊ะ แต่ก็ไม่มีอย่างอื่นอีก
บนเตียงปูเครื่องนอนกับหมอนสะอาดเรียบร้อย
“ที่ฉันเรียกค่าเช่าสูงขนาดนี้ นอกจากเตรียมทุกอย่างไว้ให้แล้ว บ้านฉันยังมีห้องน้ำส่วนตัวด้วย ไม่ต้องไปเข้าห้องน้ำสาธารณะตรงปากตรอกเหมือนบ้านอื่น” สีหน้าของเส้าเสี่ยวเส้าหม่นลงเล็กน้อย แต่ก็ยังฝืนยิ้มพูดต่อ “เรื่องอื่นฉันไม่กล้ารับปาก อย่างน้อยอยู่ที่นี่ก็สะดวกกว่ามาก”