“เซี่ยตง นายเป็นคนฉลาด งั้นฉันก็ไม่พูดอ้อมค้อมแล้วนะ”
อาจารย์หม่าแย้มยิ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน รอยยิ้มราวกับสุนัขจิ้งจอกเฒ่าที่บำเพ็ญจนกลายเป็นปีศาจ “นายมีผู้ใช้ มีคนเข้าชม มีทีมเทคนิคที่เก่งที่สุด แถมตอนนี้ยังมีชื่อเสียงอีกด้วย”
พูดถึงตรงนี้ อาจารย์หม่าก็หยุดไปชั่วขณะ ก่อนจ้องเซี่ยตงด้วยสายตาคมกริบ
“แต่นายไม่มีเงิน”
ทันทีที่สามคำนี้หลุดออกมา บรรยากาศในห้องประชุมก็พลันเปลี่ยนไป
ความตึงเครียดราวกับพร้อมชักดาบเข้าฟาดฟันหายไป กลับกลายเป็นความหยิ่งผยองและมั่นใจในตัวเองแบบที่พบได้เฉพาะในหมู่นายทุน
เซี่ยตงไม่ได้โต้แย้ง เพียงมองอาจารย์หม่าเงียบ ๆ
“ตอนนี้ค่าเซิร์ฟเวอร์กับค่าแบนด์วิดท์ของเว็บดูเร็ว รวมถึงทีมเทคนิคที่มีพนักงานจำนวนมากของนาย เงินที่เผาผลาญไปทุกวันคงเป็นตัวเลขมหาศาลสินะ?”
อาจารย์หม่าเอนหลังพิงเก้าอี้ ไขว่ห้างอีกครั้ง “ถ้าไม่มีความสามารถสร้างรายได้ที่มั่นคง ต่อให้มีผู้เข้าชมมากแค่ไหนก็เป็นเพียงปราสาทในอากาศ ตอนฟองสบู่อินเทอร์เน็ตแตก บริษัทที่ตายก็เป็นพวกนี้ทั้งนั้น”
คำพูดนี้แทงใจดำ
และก็เป็นความจริง
อย่างน้อยในมุมมองของวงการอินเทอร์เน็ตปี 2008 นี่คือกฎเหล็ก
การเปลี่ยนยอดเข้าชมให้เป็นรายได้ คือดาบดาโมคลีสที่แขวนอยู่เหนือหัวบริษัทอินเทอร์เน็ตทุกแห่ง
เซี่ยตงยังคงเงียบ เพียงใช้นิ้วลูบขอบถ้วยชาเบา ๆ
เขากำลังรอ
รอให้อาจารย์หม่าจนมุมแล้วเผยธาตุแท้ออกมา
เป็นอย่างที่คิด พอเห็นเซี่ยตงเงียบ อาจารย์หม่าก็นึกว่าพูดแทงใจดำเข้าแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าจึงยิ่งกว้างขึ้น
“เถาเป่ามีผู้ขายหลายแสนราย และจำนวนนี้ก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วทุกวัน”
อาจารย์หม่าเหยียดมือออก วาดวงกลมขนาดใหญ่กลางอากาศ “เรามีอาลีมาม่า ซึ่งเป็นแพลตฟอร์มกระจายโฆษณาที่ดีที่สุดในจีน ถ้าเว็บดูเร็วเชื่อมต่อกับอาลีมาม่า แล้วมาเป็นช่องทางกระจายโฆษณาปลายน้ำของเรา...”