เขาชี้ไปทางเซี่ยตง คิ้วขมวดจนเป็นรอยย่นสามขีดเรียงกัน
เซี่ยตงหัวเราะ
เขาชอบปฏิกิริยาตรงไปตรงมาของอาจารย์หม่ามาก
อย่างน้อยก็แสดงว่าเขาพูดเรื่องที่อีกฝ่ายคาดไม่ถึงออกไปแล้ว
ในใจอีกฝ่ายเริ่มไม่สงบนิ่ง นับเป็นข้อได้เปรียบในการเจรจาต่อจากนี้
“อาจารย์หม่า ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”
เซี่ยตงโน้มตัวเล็กน้อย ท่าทางสุภาพครบถ้วน “ตุ๊กตาเถาที่ผมออกแบบให้เถาเป่าคราวก่อน คุณพอใจไหมครับ”
อาจารย์หม่าเดินไปถึงหน้าโซฟา แล้วกวาดตามองเซี่ยตงตั้งแต่หัวจรดเท้า
ราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตจากต่างดาว
“พอใจ แต่ฉันได้ยินหย่งหมิงบอกว่า ผู้ก่อตั้งเว็บดูเร็วแซ่เซี่ย”
อาจารย์หม่านั่งลง พลางชี้ไปยังโซฟาฝั่งตรงข้าม “ตอนนั้นฉันคิดอยู่เหมือนกันว่า คนแซ่เซี่ยในจีนมีไม่น้อย แต่คนที่ก่อกระแสได้ขนาดนี้มีไม่มาก”
“แต่ไม่ว่าอย่างไร ฉันก็ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเธอ”
อาจารย์หม่าส่ายศีรษะ คล้ายยังย่อยข้อมูลนี้ไม่หมด
“แต่ทำไมถึงเป็นเธอได้ล่ะ?”
คำถามนี้คมคายไม่น้อย
แววตาของอาจารย์หม่าพลันเฉียบคมขึ้น
เด็กมัธยมปลายที่ขายของเล่นคนหนึ่ง
กับดาวรุ่งแห่งวงการอินเทอร์เน็ตที่สร้างอัลกอริทึมพลิกโฉมวงการ
ตัวตนสองอย่างนี้เหมือนน้ำกับน้ำมัน จะหลอมรวมอยู่ในคนคนเดียวกันได้อย่างไร?
เขากำลังสงสัย
สงสัยว่าเซี่ยตงเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ออกหน้าแทนใครหรือเปล่า
สงสัยว่าเบื้องหลังมีนายทุนหรือทีมเทคนิคอื่นคอยชักใยอยู่หรือไม่
เซี่ยตงนั่งลงอย่างสงบนิ่ง
ท่วงท่านั้นไม่อ่อนน้อมจนเกินไปและไม่หยิ่งผยอง ทั้งไม่มีความประหม่าแบบคนหนุ่ม ทั้งไม่วางท่ากร่างอย่างเศรษฐีใหม่
“อาจารย์หม่า ที่ขายของเล่นก็เพื่อเลี้ยงตัวครับ เป็นกิจการของที่บ้าน”
เซี่ยตงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ