“เรื่องนี้ต้องอาศัยความสามารถในการประมวลผลพร้อมกันในระดับสูงมาก และต้องรองรับการรับส่งข้อมูลปริมาณมหาศาล”
“ภาระการอ่านเขียนฐานข้อมูลจะพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว”
“แต่...” เฉินโม่ส่งอีโมติคอนยิ้มแสยะมา “ฉันชอบนะ”
“ของที่ท้าทายแบบนี้แหละ ถึงจะเรียกว่าเทคโนโลยี”
ลู่ฉีซึ่งอยู่ไกลถึงอเมริกา ยืนอยู่หน้ากระจกบานสูง มองแสงอาทิตย์ยามเย็นของซิลิคอนแวลลีย์
เขาตกตะลึง
ไม่ใช่เพราะตัวเทคโนโลยี แต่เป็นเพราะวิสัยทัศน์เบื้องหลังแนวคิดชุดนี้
ในยุคอินเทอร์เน็ตอันบุกเบิก ที่เต็มไปด้วยผู้คนพร้อมลองผิดลองถูก ทีมสตาร์ตอัปทีมหนึ่งกลับมีวิธีคิดเชิงระบบที่มองภาพรวมได้ราวกับพระเจ้า
นี่ไม่ใช่แค่การเขียนโค้ด แต่เป็นการกำหนดกฎเกณฑ์
กฎเกณฑ์การทำงานของโลกใบหนึ่ง
“เซี่ยตง”
ลู่ฉีส่งข้อความในกลุ่ม
“ถ้าระบบแนวคิดชุดนี้ใช้งานได้จริง มูลค่าของเว็บดูเร็วจะไม่ใช่แค่เว็บไซต์แนะนำสินค้าอีกต่อไป”
“นายกำลังนิยามสิทธิ์ในการจัดสรรกระแสผู้ใช้งานขึ้นมาใหม่”
เซี่ยตงตอบอย่างใจเย็น “นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น”
“พอเราสั่งสมข้อมูลได้มากพอ บางทีเราอาจทำให้ทุกคนเห็นเนื้อหาที่ปรับให้เหมาะกับตัวเองได้อย่างแท้จริง”
“เว็บดูเร็วที่แต่ละคนเห็นจะไม่เหมือนกันเลย”
“อัลกอริทึมจะรู้ว่าคุณต้องการอะไรดีกว่าแม่ของคุณเสียอีก”
คำพูดติดตลกเล็กน้อยประโยคนี้ ทำให้บรรยากาศในกลุ่มผ่อนคลายลงบ้าง
โจวอี้ จางเทา และหยางต้าไห่ ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคทั้งสามคน เริ่มถกเถียงกันอย่างดุเดือดถึงรายละเอียดการลงมือทำในกลุ่มแล้ว
“ต้องปรับกลยุทธ์แบ่งตารางฐานข้อมูลใหม่”
“จะทำวิศวกรรมคุณลักษณะยังไง? แล้วจะกำหนดน้ำหนักพฤติกรรมในอดีตของผู้ใช้เท่าไร?”