【โปรโมตผ่านเว็บดูเร็ว — ให้สินค้าทุกชนิดขายออกง่ายทั่วหล้า】
ตัวอักษรไม่กี่คำนี้ดูราวกับกระโดดออกมาจากหน้าจอ
จางต๋าฟาอึ้งไปชั่วขณะ
วินาทีต่อมา รูม่านตาของเขาก็หดวูบ
ในฐานะคนที่คลุกคลีอยู่บนอินเทอร์เน็ตมาสองปี ปฏิกิริยาแรกของเขาไม่ใช่ความสงสัยใคร่รู้
แต่เป็นความหวาดกลัว
“ฉิบหาย!”
จางต๋าฟาร้องลั่น ร่างทั้งร่างเด้งพรวดขึ้นมาราวกับถูกไฟช็อต
เก้าอี้ล้มคว่ำลงกับพื้น
ภรรยาที่กำลังจัดของในสต๊อกอยู่ข้าง ๆ สะดุ้งโหยง “เป็นอะไรไป? เห็นผีหรือไง?”
“โดนไวรัส! คอมติดไวรัสแล้ว!”
จางต๋าฟาหน้าซีดเผือด
ปี 2008 เป็นยุคที่ไวรัสอินเทอร์เน็ตระบาดหนักที่สุด
เงาของไวรัสแพนด้าจุดธูปยังไม่จางหาย ม้าโทรจันเกรย์พิเจียนก็ระบาดไปทั่วอีก
ถ้าติดไวรัสขึ้นมา บัญชีถูกขโมย เงินในอาลีเพย์ถูกโอนออกไป นั่นอาจทำให้หมดเนื้อหมดตัวได้เลย
จางต๋าฟาไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เขาพุ่งไปใต้โต๊ะด้วยความคล่องแคล่วที่ไม่เข้ากับรูปร่างเลยสักนิด
ยื่นมือออกไป
แล้วกระชากปลั๊กอย่างแรง
เสียง “แกร๊ก” ดังขึ้น
ปลั๊กพ่วงมีประกายไฟแลบออกมาเล็กน้อย
หน้าจอคอมพิวเตอร์ดับวูบลงทันที
เครื่องคอมส่งเสียงครางแผ่ว ๆ ก่อนหยุดทำงาน
ในห้องเงียบลง
เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนัก ๆ ของจางต๋าฟา
ภรรยาถือเสื้อโปโลค้างไว้ มองเขาตาค้าง “คุณบ้าไปแล้วหรือไง? ดึงปลั๊กทำไม?”
จางต๋าฟาปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก แล้วชี้ไปยังหน้าจอมืดสนิทอย่างหวาดผวา
“เมื่อกี้...มีหน้าต่างเด้งขึ้นมา นั่นมันไวรัส! ต้องใช่แน่ ๆ! ฉันได้ยินหวังข้างบ้านเล่าว่าไวรัสสมัยนี้ แค่คลิกทีเดียวก็หมดตัวได้!”
พอภรรยาได้ยินว่าหมดตัว หน้าก็ซีดตามไปด้วย