เขาฝืนยิ้มอย่างขมขื่น
“ใช่ครับ ผมเอง”
เขาไม่ได้ขัดขืน
และไม่ได้แก้ตัว
กุญแจมือเย็นเฉียบล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเขาไว้ เสียงดังแกร๊ก
เสียงนั้นใสกังวาน
ราวกับเป็นสัญญาณปิดฉากบางอย่าง
ตอนที่เฉาเหวียนถูกคุมตัวออกจากอาคารซิน่า
หน้าทางเข้ามีสื่อจำนวนมากปักหลักรออยู่ก่อนแล้ว
กล้องถ่ายรูปและกล้องโทรทัศน์นับไม่ถ้วน แสงแฟลชสว่างวาบราวกับกลางวัน
“คุณเฉา มีอะไรอยากพูดเกี่ยวกับข้อกล่าวหาบ้างครับ?”
“คุณเฉา นี่เป็นคำสั่งจากซิน่าหรือเป็นการกระทำส่วนตัวของคุณครับ?”
“คุณเฉา!”
เฉาเหวียนก้มหน้า
สูทสั่งตัดราคาแพงบนตัวเขายับยู่ยี่
เขาถูกแสงแฟลชถาโถมใส่ ก่อนจะถูกยัดเข้าไปในรถตำรวจ
เสียงไซเรนดังขึ้น
หวอ—หวอ—
รถตำรวจแล่นห่างออกไป
ทิ้งไว้เพียงความโกลาหล และนักข่าวที่ยังคงกดชัตเตอร์กันอย่างบ้าคลั่ง
……
ในเวลาเดียวกัน
ที่บ้านเก่าของเซี่ยตง ซึ่งเป็นสำนักงานชั่วคราวของเซี่ยตงกับหวังเผิงเฟยด้วย
หวังเผิงเฟยกระโดดลุกจากเก้าอี้
“เชี่ย! สุดยอด!”
“ตงจื่อ นายมันเทพจริง ๆ!”
“เฉาเหวียนโดนจับเข้าคุกจริง ๆ ด้วย!”
หวังเผิงเฟยตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ เขาโบกกำปั้นจนเกือบฟาดคีย์บอร์ดแตก
เมื่อครู่ ข่าวการจับกุมเฉาเหวียนเพิ่งแพร่ออกไป
กระแสความเห็นบนโลกออนไลน์ก็พลิกผันทันที
คนกลุ่มที่ก่อนหน้านี้ด่าทอเว็บดูเร็วหนักที่สุด ตอนนี้รู้สึกเหมือนถูกหลอกให้เป็นตัวตลก
ความโกรธย่อมต้องมีทางระบาย
ดังนั้นไฟแค้นทั้งหมดจึงหันไปหาเฉาเหวียนกับซิน่า
ส่วนเว็บดูเร็วกลับกลายเป็น “ผู้เสียหาย” ในชั่วพริบตา
กลายเป็นวีรบุรุษหนุ่มผู้กล้าต่อกรกับมังกรร้าย
“นี่มันอะไร? นี่คือชัยชนะของความยุติธรรมไงล่ะ!”
หวังเผิงเฟยตะโกนเสียงดัง