เขาตะโกนไปทางห้องการเงิน
“เอ๊ะ ผู้จัดการเซี่ย มีอะไรหรือครับ?”
หลิวบัญชีที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำบัญชีเงยหน้าขึ้น
“ร่างประกาศสักฉบับ แล้วเอาไปติดไว้หน้าโรงงาน!”
เสียงของเซี่ยเจี้ยนกั๋วดังกังวานไปทั่วบริเวณสำนักงาน
“รับคน!”
“คนงานฝ่ายผลิต คนแพ็กของ พนักงานบริการลูกค้า ขอแค่ทำงานคล่องแคล่ว เรารับหมด!”
“ค่าจ้างสูงกว่าค่าเฉลี่ยในตลาด 20 เปอร์เซ็นต์!”
“ยินดีให้พนักงานแนะนำเพื่อนที่ไว้ใจได้มาสมัคร หากผู้สมัครได้เข้าทำงาน คนแนะนำจะได้รับรางวัล 100 หยวน”
“แล้วก็...”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วยืนอยู่กลางทางเดิน สีหน้าฮึกเหิม คำสั่งแต่ละข้อพรั่งพรูออกจากปากไม่ขาดสาย
แสงแดดส่องลอดหน้าต่างเข้ามาตกกระทบบนแผ่นหลังที่แม้จะไม่หนุ่มแล้ว แต่ยังคงตั้งตรงแข็งแรง ราวกับเคลือบแผ่นหลังนั้นด้วยแสงสีทอง
เซี่ยตงเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง
เข็มนาฬิกาเพิ่งเดินผ่านตำแหน่งแปดโมงครึ่ง
วันนี้เขาไม่อยากไปโรงเรียนสอนขับรถ
สำหรับเขา การสอบภาคปฏิบัติขั้นที่สามก็แค่ไปให้ครบพิธีเท่านั้น
ต่อให้หลับตาขับ เขาก็ยังขับได้ดีกว่าผู้เรียนส่วนใหญ่ในโรงเรียนสอนขับรถ
ครั้งก่อนเขาคุยกับครูหลิวไว้แล้ว ตกลงกันว่าจะไปทำความคุ้นเคยกับสนามสอบก่อนวันสอบหนึ่งวัน แล้วแวะรับบัตรเข้าสอบก็พอ
เขาเดินเอื่อย ๆ ลงไปชั้นล่าง
ที่ร้านอาหารเช้าตรงหัวมุมถนนซึ่งเปิดมาสิบกว่าปี เขาสั่งนมถั่วเหลืองหนึ่งถ้วยกับปาท่องโก๋สองแท่ง
เจ้าของร้านหญิงมือไม้คล่องแคล่ว ปาท่องโก๋ที่ทอดออกมาด้านนอกกรอบ ด้านในนุ่มฟู พร้อมกลิ่นอายควันร้อน ๆ ของครัว