เซี่ยตงไม่สนใจสายตาราวกับจะฆ่าคนของเอมี
เขายังมีแก่ใจคีบหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วเข้าปาก เคี้ยวช้า ๆ
มันแต่ไม่เลี่ยน เพียงแต่พอเย็นแล้วมีกลิ่นคาวนิดหน่อย
เซี่ยตงกลืนหมูตุ๋นลงไป ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
“คุณเอมี ใจเย็นลงสักหน่อยเถอะ”
“โกรธแล้วริ้วรอยขึ้นง่าย ต่อให้ใช้ครีมบำรุงรอบดวงตาที่ดีที่สุดก็เอากลับคืนมาไม่ได้หรอก”
น้ำเสียงของเซี่ยตงสงบนิ่งจนชวนให้คนฟังแทบกระอักเลือด
“95% สูงมากหรือครับ?”
“ผมว่าก็สมเหตุสมผลดี”
“ลองเดาดูสิว่าเว็บดูเร็วกับเถาเป่าแบ่งผลประโยชน์กันเท่าไร?”
เซี่ยตงเงยหน้าขึ้น เอ่ยถามออกมาอย่างไม่ใส่ใจ
จากนั้นก็ถามเองตอบเอง
“เถาเป่าเชื่อมระบบโฆษณาของเว็บดูเร็ว สัดส่วนแบ่งผลประโยชน์คือ...”
“เก้าต่อหนึ่ง”
“ผมได้เก้า เขาได้หนึ่ง”
บรรยากาศพลันหยุดนิ่ง
เอมีอ้าปากค้างเสียจนยัดไข่เข้าไปได้ทั้งฟอง
คำด่าที่เตรียมไว้เต็มท้องติดอยู่ในลำคอไปเสียแล้ว
รูม่านตาของเสี่ยวหม่าเกอสั่นไหวอีกครั้ง
เก้าต่อหนึ่งงั้นหรือ?
อาจารย์หม่าที่ฉลาดเสียจนต้องแบ่งเงินทุกเฟินออกเป็นสองส่วนเพื่อใช้จ่าย กลับเซ็นสัญญาที่เสียเปรียบยิ่งกว่าการยอมจำนนเช่นนี้จริงหรือ?
“เป็นไปไม่ได้!”
เอมีแย้งขึ้นมาโดยไม่ทันคิด
“คนของอาลีสมองมีปัญหาหรือไง ถึงยอมเซ็นสัดส่วนแบบนี้?”
เซี่ยตงยักไหล่
“เพราะผมมีคนเข้าชม แต่พวกเขาขาดคนเข้าชม”
“นี่แหละความสัมพันธ์ระหว่างอุปสงค์กับอุปทาน”
“ถ้าผมไม่ส่งคนเข้าชมให้ พวกเขาก็ต้องอดอยาก”
“ถึงจะเหลือกำไรแค่หนึ่งส่วนในสิบ ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย ใช่ไหมล่ะ?”
เซี่ยตงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แผ่แรงกดดันออกมาเต็มที่