เมื่อเทียบกันแล้ว เทคโนโลยีของอาลีมาม่าในตอนนี้ก็เหมือนคนถือโทรโข่งตะโกนไปเรื่อยอยู่กลางถนน
“แค่ก ๆ”
เซี่ยตงแสร้งทำเป็นสำลักชา ยกกำปั้นขึ้นปิดริมฝีปากแล้วไอสองครั้ง เพื่อกลบเกลื่อนแววเยาะหยันที่เกือบหลุดออกมา
“ทำไมครับ คุณเซี่ยไม่พอใจกับข้อมูลชุดนี้หรือ?”
อู๋หย่งหมิงขมวดคิ้ว น้ำเสียงเจือความไม่พอใจเล็กน้อย
เด็กหนุ่มไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียแล้ว
นี่ก็เป็นระดับสูงสุดของวงการแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก?
รอยยิ้มของอาจารย์หม่าจางลงเล็กน้อย นิ้วที่เคาะอยู่ก็หยุดลง
“ไม่ใช่ว่าไม่พอใจครับ”
เซี่ยตงสูดหายใจลึก ปรับอารมณ์ให้สงบ เงยหน้าขึ้นสบตาด้วยแววตาจริงใจ “แต่ผมตกตะลึงกับความแข็งแกร่งของอาลีมาม่าครับ”
คำประจบนี้ฟังดูไม่จริงใจเอาเสียเลย
แต่ทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างก็เป็นคนมีมารยาท ไม่มีใครเปิดโปง
“แต่ อาจารย์หม่า คุณอู๋ครับ”
เซี่ยตงล้วงแฟลชไดรฟ์สีเงินชิ้นหนึ่งออกจากกระเป๋า
การเคลื่อนไหวเชื่องช้านั้นดึงดูดสายตาทุกคน
แฟลชไดรฟ์สะท้อนประกายโลหะใต้แสงไฟ ดูธรรมดาทั่วไป
แต่เมื่ออยู่ในมือเซี่ยตง กลับราวกับเป็นอาวุธร้ายกาจอะไรสักอย่าง
“นอกจากแผนนี้แล้ว ผมยังมีของเล็ก ๆ น้อย ๆ อยากให้ทั้งสองท่านดูครับ”
เซี่ยตงลุกขึ้น ไม่รอให้อาจารย์หม่าพยักหน้าอนุญาต ก็เดินตรงไปยังคอมพิวเตอร์ของเขา
เดิมทีอู๋หย่งหมิงคิดจะห้าม แต่พอเหลือบมองอาจารย์หม่าแล้วเห็นเจ้านายไม่พูดอะไร เขาจึงหยุดเท้า
เซี่ยตงเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับช่องยูเอสบีอย่างคล่องแคล่ว
เสียงเบา ๆ ดังขึ้นหนึ่งครั้ง
คอมพิวเตอร์ตรวจพบอุปกรณ์แล้ว
เซี่ยตงจับเมาส์ คลิกเปิดไฟล์วิดีโอ