ในที่สุด
เสียง “ติ๊ง” ดังขึ้น
การถ่ายโอนเสร็จสมบูรณ์
เธอดึงแฟลชไดรฟ์ออก แล้วเปิดโปรแกรมคิวคิว
พบรูปโปรไฟล์เพนกวินสีเทาตัวนั้น
คลิก “ส่งไฟล์ออฟไลน์”
เมื่อเห็นว่าไฟล์เริ่มถ่ายโอน ซูหว่านฉิงก็เท้าคางมองแถบความคืบหน้าบนหน้าจออย่างเหม่อลอย
นี่เธอเป็นอะไรไปแล้ว?
ทั้งที่เป็นคนมีหลักการแท้ ๆ แต่พอเจอเจ้าหนุ่มน้อยคนนี้ เส้นแบ่งที่เคยยึดถือกลับยืดหยุ่นขึ้นมาเสียอย่างนั้น?
ใช่แล้ว ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณที่เขาช่วยชีวิตก็แล้วกัน
ซูหว่านฉิงปลอบใจตัวเองในใจเช่นนี้
……
บ้านเก่าของเซี่ยตง
เซี่ยตงมองข้อความแจ้งเตือนจากคิวคิวที่เด้งขึ้นมาตรงมุมขวาล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์
“อีกฝ่ายส่งไฟล์ออฟไลน์ถึงคุณ”
เขายิ้มออกมา
คนดีมีสิ่งดีตอบแทนจริง ๆ ออกไปข้างนอกก็มีโอกาสให้ช่วยเหลือคนอื่น เมื่อเห็นความอยุติธรรมก็ต้องชักดาบเข้าช่วย
รับไฟล์เสร็จเรียบร้อย
เขาสวมหูฟัง
แล้วเปิดวิดีโอ
ภาพสั่นไหวอยู่บ้าง เป็นฟุตเทจต้นฉบับที่ยังไม่ได้ตัดต่อ
ในภาพ เซี่ยเจี้ยนกั๋วผู้เป็นพ่อสวมชุดสูทที่ดูไม่ค่อยพอดีตัวนัก
พ่อดูเกร็งอยู่ไม่น้อย
เริ่มจากเล่าถึงวิกฤตของโรงงานของเล่น จากนั้นก็พูดถึงความสำเร็จในการสร้างสินค้าขายดีผ่านแพลตฟอร์มเถาเป่า
ที่สำคัญที่สุดคือช่วงท้ายของบทสัมภาษณ์ พ่อพูดถึงยอดขายของส้มอ้วนที่เติบโตอย่างก้าวกระโดดเพราะเว็บดูเร็ว
นี่แหละคือสิ่งที่เซี่ยตงต้องการ
เที่ยงวันถัดมา เดือนกรกฎาคมในหางโจว ร้อนเหมือนอยู่ในลังนึ่งขนาดมหึมา
เซี่ยตงยืนอยู่ตรงทางออกของสถานีรถไฟหางโจว
ในมือไม่มีสัมภาระ มีเพียงเป้สะพายหลังหนึ่งใบ
เซี่ยตงหรี่ตามองฝูงชนที่พลุกพล่านตรงหน้า
หางโจวในปี 2008 ยังไม่มีตึกกระจกสูงระฟ้ามากมายเหมือนในภายหลัง แต่ความปรารถนาอันคุกรุ่นและเปี่ยมพลังนั้นได้ฉายชัดอยู่บนใบหน้าของผู้คนที่เดินผ่านไปมาทุกคนแล้ว