“เชี่ย...”
หวังเผิงเฟยมองไปเรื่อย ๆ จนอ้าปากกว้างขึ้นทุกที สุดท้ายแทบจะยัดเปลือกแตงโมที่กินเหลือเข้าไปได้ทั้งชิ้น
“นี่...นี่คือกล้องของแฮกเกอร์เหรอ?”
“นี่เป็นบัญชีส่วนตัวของเฉาหยวนเหรอ?”
“นี่มันโคตร...”
หวังเผิงเฟยอั้นอยู่นาน ในที่สุดก็เค้นออกมาได้สองคำ “เร้าใจ!”
เขาตื่นเต้นจนกระโดดลุกจากเก้าอี้ ไม่สนด้วยซ้ำว่าตัวเองสวมแค่กางเกงขาสั้นตัวเดียว เดินวนในห้องสองรอบ ราวกับหนูที่เพิ่งขโมยน้ำมันงามาได้
“ตงจื่อ! สุดยอด! นายมันสุดยอดจริง ๆ!”
เขาคว้าโทรศัพท์ ตะโกนใส่เซี่ยตงที่อยู่อีกฟาก “นายไปเอาของพวกนี้มาจากไหน? นี่มันความลับสุดยอดเลยนะ!”
เสียงเซี่ยตงดังมาจากปลายสาย แฝงความเย็นชาอยู่เล็กน้อย “ลืมฝีมือด้านเทคนิคของทางฉันไปแล้วหรือไง? เฉาหยวนจ้างแฮกเกอร์มาเล่นงานเรา แต่ดันลืมเก็บกวาดร่องรอย เฉินโม่เลยตามรอยไปจนเจอ แล้วขุดเรื่องทั้งหมดของพวกมันออกมาได้”
“พอดีฉันเพิ่งได้หลักฐานมา กำลังคิดอยู่ว่าจะจัดการยังไง พวกมันกลับใช้ข่าวโจมตีใส่ร้าย ทำให้ฉันได้ไอเดียขึ้นมา”
“เอาวิธีของมันกลับไปใช้กับมัน!”
“ทำได้สวย!”
หวังเผิงเฟยตบต้นขาฉาด จนพุงสั่นกระเพื่อมสองที
“ถ้าปล่อยของนี่ออกไป ก็เหมือนโจมตีด้วยอาวุธนิวเคลียร์เลยนะ! ต่อให้เฉาหยวนไม่ตายก็ต้องหนังหลุด!”
เซี่ยตงพูดจากปลายสายว่า “เอาละ ไม่ต้องมัวแต่ทึ่งแล้ว ในเมื่อหลักฐานชัดเจน รีบเผยแพร่ออกไปเถอะ ตอนนี้ในเน็ตมีแต่เสียงด่า ต้องปิดปากพวกสารเลวนั่นก่อน คราวนี้ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่าเฉาหยวนจะตายยังไง”
ความคิดของเซี่ยตงตรงไปตรงมามาก
ในเมื่อมีหลักฐานแล้ว ก็โต้กลับทันที กดศัตรูให้จมโคลนไปเลย