“เมื่อหลายเดือนก่อนล่ะ? พี่น้องทุกคน ครั้งสุดท้ายที่ได้กินผลไม้สดคือเมื่อไหร่?” เหลี่ยงเจ๋อเปลี่ยนจังหวะพูด สายตามองไปยังฝูงชนที่มุงดู
จางฟางกับผู้หญิงอีกสองสามคนมองหน้ากัน คิดย้อนไปอย่างละเอียด จนมีคนเอ่ยขึ้นอย่างลังเล “โอ๊ย! พอสหายท่านนี้ทัก ก็รู้สึกเลยว่าไม่ได้กินผลไม้มานานจริง ๆ ต่อให้เป็นแอปเปิ้ลสักคำก็ยังดี”
“น้องสาว พูดเล่นหรือเปล่า? ลูกบ้านฉันไม่ได้เห็นหน้าผลไม้มาเกือบปีแล้ว”
“ใช่แล้ว! อย่าว่าแต่แอปเปิ้ล สาลี่เลย แม้แต่แผ่นสาลี่อบแห้งก็ไม่เห็นเงาเลยนะ”
ทุกคนพูดกันคนละทิศละทาง ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ ต่างพากันแสดงสีหน้าแปลกใจ “ผิดปกติจริงด้วย ต่อให้ข้าวของขาดแคลนแค่ไหน ก็ไม่น่าถึงขั้นที่ชาวบ้านทั้งตำบลไม่ได้เห็นเงาผลไม้เลยนะ?”
เมื่อก่อนทุกคนมัวแต่ก้มหน้าก้มตาหาอะไรมาใส่ท้อง ส่วนผลไม้ที่เป็นของกินเล่นดับความอยาก พวกเขาไม่มีเวลาคิดถึงด้วยซ้ำ แค่ไม่อดตายก็บุญที่สุดแล้ว
“ผอ.เถี่ย ผมนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้!” ท่ามกลางฝูงชนจู่ ๆ ก็มีคนตะโกนขึ้น “ปีที่แล้วตอนตรุษจีน น้องภรรยานายกเทศมนตรีกินส้ม! ลูกชายผมเรียนห้องเดียวกับลูกสาวเขา เรื่องนี้ลูกชายผมกลับบ้านมาเล่าเอง!” “เออ! พอเอ็งพูด ฉันก็นึกออกแล้ว! หลินก้านซื่อจากฝ่ายการคลังอยู่ข้างบ้านฉัน ฉันเห็นกับตาตอนพวกเขาเอาขยะไปทิ้ง ในถังขยะมีเปลือกองุ่น!”
พอเปิดประเด็นขึ้นมา ก็เหมือนกดปุ่มเรียกความทรงจำให้ทุกคน คนที่เอ่ยเสริมมีมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาไม่ใช่ไม่เคยเห็นผลไม้ เพียงแต่ผลไม้เหล่านั้นไม่เคยเป็นของที่ชาวบ้านธรรมดาจะได้กิน กลับเข้าไปอยู่ในบ้านของบรรดาผู้นำทั้งหลายในตำบล