วันรุ่งขึ้น
แสงแดดยามเช้าสาดส่องจากขอบฟ้า อาบผืนทรายสีเหลืองไพศาลให้กลายเป็นสีส้มอมแดง ผู้คนในฐานทัพเริ่มทำงานกันอย่างขะมักเขม้นตั้งแต่เช้าตรู่ ความเหนื่อยล้าและสีหน้าที่หมองหม่นจากเมื่อก่อนหายวับไปหมด กลับกลายเป็นความมีชีวิตชีวาและความกระตือรือร้นที่พุ่งพล่าน
ผืนดิน คือรากฐานการดำรงชีวิตของชนชาตินี้ มันฝังลึกอยู่ในสายเลือดและพันธุกรรมของทุกคน การได้เก็บเกี่ยวผืนดินอันอุดมสมบูรณ์ท่ามกลางทะเลทรายแห้งแล้ง ไม่เพียงแต่หมายถึงการพึ่งพาตนเองได้ในขั้นพื้นฐานของชีวิต แต่มันยังทำให้ทุกคนได้สัมผัสถึงความหวังและการเก็บเกี่ยว และมีพลังขับเคลื่อนที่จะก้าวต่อไปข้างหน้า
ในเรือนพักของเหลี่ยงเจ๋อ เถียนเถียนนั่งเรียบร้อยอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก ป้าจางกำลังถักเปียให้เธอ หลี่ต้าจุ่ยยกซุปเนื้อปลาที่ทำเสร็จแล้วมาให้ ส่วนเหลี่ยงเจ๋อกำลังชงนมผงอยู่ด้านข้าง
บนโต๊ะตรงหน้ามีการ์ดวางอยู่หลายสิบใบ เป็นฝีมือของเสมียนเฉาที่ได้ยินว่าพบดินแล้ว ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับครึ่งคืน รีบวาดขึ้นมาตลอดคืน
มือเล็กๆ ของเถียนเถียนเล่นกับการ์ดเหล่านี้ บางครั้งก็ยกขึ้นส่องกับแสงแดด บางครั้งก็พับเป็นสี่เหลี่ยมเล็กๆ ใบหน้าน้อยๆ เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใสเบิกบาน
“พ่อคะ นี่อะไรเหรอ” เถียนเถียนยกการ์ดใบหนึ่งขึ้นถาม
“นี่คือผักกาดขาวนะ เถียนเถียน หนูจำได้ไหม”
“ได้สิคะ เถียนเถียนฉลาดจะตายไป” เด็กหญิงเชิดคางเนียนนุ่มของตัวเอง ดูมั่นใจเต็มเปี่ยม
“ใช่แล้ว เถียนเถียนของเราฉลาดที่สุด ทั้งเชื่อฟังและน่ารัก” ป้าจางจูบเธอด้วยความรัก ทำให้เถียนเถียนหัวเราะคิกคัก
“แล้วอันนี้คืออะไรอีกเหรอคะ” เถียนเถียนหยิบขึ้นมาอีกใบ
“อันนี้คือฟักทอง”