ซ่งต้าจวงสูดหายใจเข้าลึก ด้วยว่ามีดวงตามากมายอยู่ตรงนี้ แต่กลับไม่มีใครสังเกตเห็นภัยร้ายที่ซ่อนเร้นนี้เลย!
หากแผ่นไม้หัก เพิงพังลงมา ทุกคนจะถูกฝังอยู่ข้างใต้ แถมยังมีทรายเหลืองฟุ้งทั่วฟ้า คงอย่าหวังว่าจะรอดออกไปได้!
“หัวหน้าเหลี่ยง รีบถอยออกไปเร็ว!”
ความลังเลสุดท้ายในใจของเหลี่ยงเจ๋อมลายสิ้น เขาป้องเถียนเถียนในอ้อมแขนไว้แน่น แล้วตะโกนลั่น “ทุกคนขนอุปกรณ์ให้พร้อม อพยพเดี๋ยวนี้! เร็ว!”
ทุกคนไม่กล้ารอช้า รีบเก็บข้าวของกันจ้าละหวั่น เอาเชือกที่เอวผูกติดกันแน่นหนา ถักทอเป็นเส้นชีวิตคุ้มภัย พยุงกันและกัน ค่อย ๆ ย่ำเท้าออกไปจากเพิงอย่างทุลักทุเล
“ผู้การครับ พวกเราขึ้นรถไหม” ทหารนายหนึ่งตะโกนสู้ลมกระโชก
“อย่าถามผม!” สายตาของผู้การไป๋ทอดไปยังก้อนกลมเล็กในอ้อมกอดของเหลี่ยงเจ๋อ “ถามเธอ! ตอนนี้ชีวิตของเราทุกคนขึ้นอยู่กับมือของเด็กคนนี้!”
“ขึ้นรถไม่ได้” เถียนเถียนเงยหน้าขึ้นจากไหล่ของพ่อ ร่างน้อยคลุมด้วยเสื้อทหารตัวหลวมของพ่อ ปิดป้องใบหน้าเล็กไว้มิดชิดไม่ให้เม็ดทรายเล็ดลอดเข้าไป
เธอยื่นมือน้อย ๆ ชี้ไปทางหลังรถบรรทุก “พ่อคะ รถใหญ่แล่นไปมันอันตรายเกินไป เราไปหลบหลังรถกันเถอะ”
“ไปหลังรถ?” ซ่งต้าจวงเกือบจะนึกว่าหูตัวเองฝาดไป “มันจะช่วยอะไรได้!”
เสียงยังไม่ทันขาด—
“ตูม——ครืน!!!”
ทางด้านหลังดังเสียงฉีกกระชากและพังถล่มขึ้นจนน่าหวั่นใจ!