ยัยหนูถูกรายล้อมด้วยเหล่าผู้ใหญ่ใจกลางวง คนหนึ่งป้อนซาลาเปา อีกคนป้อนซุป กินอย่างอิ่มอกอิ่มใจ มีความสุขจนดวงตาหรี่เป็นเสี้ยวจันทร์
เหลี่ยงเจ๋อพ่อแท้ ๆ ของเด็กน้อย กลับถูก "กัน" ออกไปอยู่วงนอก
หอม หอมเหลือเกิน ความนุ่มฟูที่ห่างหายไปนาน รสสัมผัสดีกว่าธัญพืชหยาบที่กินแล้วเสียดคอไม่รู้กี่เท่า ขณะที่เหลี่ยงเจ๋อกัดซาลาเปาร้อน ๆ เข้าปาก ก็อดไม่ได้ที่จะเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ
เขามองใบหน้าน้อย ๆ ของลูกสาวที่กินอย่างเอร็ดอร่อย แล้วเหลือบมองซาลาเปาในมือ ขอบตาร้อนผ่าว ระลึกถึงภรรยาผู้ล่วงลับ
ซูเฟิน ขอบใจที่พาเถียนเถียนมาอยู่ข้าง ๆ ฉัน ขอบใจที่ให้เธอนำธัญญาหารล้ำค่ามาสู่เรา ถ้าตอนนี้เธออยู่ที่นี่ด้วย จะดีสักแค่ไหน...
เสียงอึกทึกในโรงอาหารค่อย ๆ เบาลงโดยไม่รู้ตัว ทหารและเจ้าหน้าที่วิจัยทุกคนที่ได้รับซาลาเปาต่างนั่งเงียบ ลิ้มรสธัญญาหารเนื้อดีที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้ มันไม่ใช่ขนมปังข้าวโพดที่ผสมรำ ไม่ใช่เศษธัญพืชหยาบหยาบ แต่เป็นซาลาเปาแป้งขาวเนื้อนุ่ม หอมหวาน อย่างแท้จริง
ทหารหลายนายสะอื้นขณะกิน นักวิจัยก็ถอดแว่นออกมา แอบเช็ดน้ำตาแห่งความตื้นตัน
ในขณะนั้น ประตูแผนกครัวก็ถูกผลักออกอีกครั้ง
หลี่ต้าจุ่ยและพ่อครัวไม่กี่นายยกถาดใหญ่หลายถาดออกมา บนถาดเรียงรายด้วยเกี๊ยวที่ต้มสุกแล้ว กลมดิก ร้อนกรุ่น กลิ่นหอมของเนื้อและผักสด ๆ ผสมผสานอย่างแนบเนียน อบอวลไปทั่วจนกลบกลิ่นหอมของแป้งสาลีเดิมเสียหมด