ทั้งสามคนเดินมาถึงชายป่าต้นทะเลทราย ตรงนี้รกไปด้วยวัชพืชสูงแค่เอว แสงอาทิตย์ยามอัสดงทอดลงบนใบหญ้า ระยิบระยับเป็นประกายทองบางเบา
เถียนเถียนยืนอยู่หน้าพงหญ้า ร่างเล็กจ้อยแทบจะจมหายไปในดงวัชพืช
เธอเอียงหัวน้อย ๆ เหมือนกำลังเงี่ยหูฟังอะไรอยู่
สีหน้าหนูน้อยจริงจังและจดจ่อสุด ๆ
ข้าง ๆ ท่านเฉียนและเหลี่ยงเจ๋อสบตากัน ในใจทั้งคาดหวังและลุ้นระทึก—คุณหนูผู้โชคดีคนนี้ หรือว่าจะไปพบอะไรเข้าอีกแล้ว?
โดยไม่ได้นัดหมาย ทั้งสองกลั้นหายใจพร้อมกัน
เหลี่ยงเจ๋ออ้าปากอยากถามแต่ไม่กล้าพูด ตอนนี้ลูกสาวคือดวงใจของทั้งฐานทัพ ถึงเขาจะเป็นพ่อแค่ไหน ก็ต้องหลีกทางให้ลูกสาว
ท่านเฉียนยืนอยู่ข้าง ๆ ส่งสายตาบอกให้เขาอย่าเพิ่งร้อนรน จริง ๆ ในใจก็เต็มไปด้วยความสงสัย
หนึ่งนาที สองนาที สามนาที… คืบคลานจนเกือบจะอดใจไม่อยู่ ทันใดนั้นเถียนเถียนก็ตบมือน้อย ๆ ฉับพลัน ใบหน้าเบ่งบานด้วยความปีติ เธอดึงกางเกงตัวน้อยขึ้นนิดหนึ่ง ก่อนสาวเท้านำหน้า มุดตัวพรวดเข้าไปในพงหญ้า
เหลี่ยงเจ๋อและท่านเฉียนรีบตามติด สามคนเดิน ๆ หยุด ๆ ครู่หนึ่ง เถียนเถียนก็มายืนนิ่งใต้ต้นทะเลทรายสูงใหญ่ต้นหนึ่ง
ตรงปลายเท้าเธอเป็นพุ่มหญ้ารกทึบ เถียนเถียนยื่นมือน้อย ๆ ชี้ "เจ้าเป็ดขาว มาแล้วจ้ะ!"
สิ้นเสียง ก็ได้ยิน "ก้าบ—" ดังใสแจ๋ว ตามด้วยเป็ดป่าขนสีขาวสะอาดตัวหนึ่งกระพือปีก พรวดพราดกระโดดขึ้นจากพงหญ้าลึก มันบินวนครึ่งรอบในระดับต่ำ ก้มหน้ามองเถียนเถียน ลำคอยาวเอียงน้อย ๆ เหมือนกำลังพยักหน้าร่ำลา แล้วสยายปีกกว้าง บินมุ่งไปทางทิศตะวันตกที่อาทิตย์ลับขอบฟ้า
เถียนเถียนเขย่งเท้า สะบัดมือน้อย ๆ อย่างแรง ตะโกนด้วยเสียงใสแจ๋วว่า "เจ้าเป็ดขาว ขอบใจมากเลยนะ!"
เบื้องล่าง เหลี่ยงเจ๋อกับท่านเฉียนมองจนงุนงง ไม่เข้าใจเลยว่าภาพตรงหน้ามีอะไรแอบแฝง
แต่กลับเห็นเถียนเถียนเดินเร็ว ๆ ไม่กี่ก้าว ใช้มือแหวกพงหญ้า "พ่อ ดูนี่"