“หุบปาก!”
อู๋ฮ่าวยกเท้าถีบไปที่ร่างของเถียนเถียน เด็กน้อยเหมือนลูกบอลไร้ทิศทาง กลิ้งกระเด็นไปไกล เจ็บจนเสียงร้องไห้สะอึกกลับลงคอ
ตอนนี้เองที่เธอเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าตัวเองถูกคนเลวจับตัวไปแล้ว!
ที่นี่ไม่มีคุณพ่อ ไม่มีคุณปู่หลิว คุณปู่ไป๋ และไม่มีคุณลุงซ่ง มีแต่พวกคนเลวหน้าตาดุร้ายพวกนี้!
เธอเกลียดพวกเขาจริงๆ!
“เด็กน้อย แกไม่ใช่ใบ้ก็วาดแผนที่สนามทดลองออกมาให้ซื่อๆ ซะ! ถ้าวาดตกแม้แต่เส้นเดียว ข้าจะถลกหนังแก!” อู๋ฮ่าวตะคอกอย่างดุร้าย
สนามทดลอง?
เถียนเถียนกุมท้องน้อยที่เจ็บตึง กังวลใจทบทวนคำพูดของคนเลว วาดแผนที่? หมายความว่ายังไง?
ในชั่วพริบตา เธอก็คิดออก — คนเลวต้องการให้เธอเป็นคนทรยศ!
คุณแม่เคยบอกเธอไว้นานแล้วว่า ห้ามเป็นคนทรยศเด็ดขาด และห้ามขายคุณปู่กับคุณลุงทั้งหลายในฐานเด็ดขาด!
“เถียนเถียนไม่วาด!”
เด็กน้อยนั่งบนพื้น ใบหน้าเล็กซีดเผือดเพราะความเจ็บ แต่กลับดื้อรั้นเชิดหน้าขึ้น ดวงตาโตเต็มไปด้วยเปลวไฟโทสะ
“พวกแกมันเลว! คุณพ่อของหนูต้องจับพวกแกเข้าคุกให้หมดแน่!”
“คุณพ่อของแก?” อู๋ฮ่าวหัวเราะเยาะ ยื่นมือไปจับเถียนเถียน “ข้าจับแกก่อน ดูซิว่าเขาจะทำอะไรได้!”
เถียนเถียนเห็นมือใหญ่ที่ยื่นเข้ามา ตกใจกลิ้งตัวหลบไปด้านข้าง พลางร้องไห้อ้อนว่า: “คุณน้าเฉิ่นรีบช่วยหนูด้วย!”
กล้ามเนื้อแก้มของเสิ่นรั่วเหวินกระตุกเล็กน้อย แต่กลับทำเป็นไม่ได้ยิน แม้แต่หางตาก็ไม่ขยับ
“คุณน้าเฉิ่น!”
เถียนเถียนไม่ยอมแพ้ เมื่อก่อนคุณน้าเฉิ่นดีกับเธอมาก พาเธอเล่นเกม เล่านิทาน ทำไมตอนนี้ถึงมองดูคนเลวรังแกเธอโดยไม่สนใจเลย?
เธอจะรู้ได้อย่างไรว่า เสิ่นรั่วเหวินตั้งแต่วันแรกที่พบเธอ ก็แอบแฝงเจตนาไว้ในใจ พวกนักเลงข้างถนนคือคนที่เธอจ้างมา ละครฉกกระเป๋าคือแผนที่เธอจัดฉากอย่างแยบยล ทุกสิ่งก็เพื่อเข้าหาพ่อลูกเหลี่ยงเจ๋อ และแทรกซึมเข้าไปในฐานได้เร็วขึ้น