"ผู้การ ข่าวอะไรครับ"
ซ่งต้าจวงคว้าวิทยุสื่อสารมาถือไว้ แสงวาบในสมองพลันสว่างวาบขึ้น "ฝูงมดใช่ไหมครับ"
"เป็นไปได้สูงมาก!" เสียงผู้การไป๋แฝงความกระวนกระวาย "ถ้ามีหลุมทรายเป็นหย่อมใหญ่ แบบนั้นก็อาจเจอฝูงมดเข้าจริง ๆ"
เหลี่ยงเจ๋อกำพวงมาลัยแน่นขึ้น เท้าขวาผ่อนคันเร่งโดยไม่รู้ตัว รถแล่นช้าลงโดยอัตโนมัติ
"เจอฝูงมดนี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ! เหลี่ยงเจ๋อ จอดรถเดี๋ยวนี้ ทุกคนลงจากรถ เตรียมพร้อมระวังภัย ห้ามเคลื่อนไปข้างหน้าอีก!"
ฝูงมดในทะเลทรายไม่เหมือนมดทั่วไป ส่วนใหญ่มีพิษร้ายแรง หนามที่ก้นของมันมีพิษทำให้เวียนหัว คลื่นไส้ เป็นตะคริว และในขั้นรุนแรงสามารถทำให้เกิดภาวะช็อกจากภูมิแพ้ถึงตายได้ภายในสองนาที
แถมมดพวกนี้ยังดุร้าย ชอบโจมตี เมื่อเจอภัยคุกคาม พวกมันจะพากันยกฝูงบุกออกมาเป็นกองทัพ คนทั่วไปไม่มีทางต้านทานได้เลย
พูดง่าย ๆ ก็คือ ถ้าขบวนรถบุกเข้าไปโดยไม่ยั้งคิด แค่ทับรังมดแตกสักรังเดียว ก็จะปลุกฝูงมดให้แตกตื่น และผลที่ตามมาคงเลวร้ายจนนึกไม่ถึง
ใจของเหลี่ยงเจ๋อเย็นเยียบเฉียบพลัน เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะบ้าบิ่นถึงขนาดนี้ ตั้งที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางรังมด ใช้ "อันธพาล" แห่งทะเลทรายพวกนี้คอยขวางผู้ตามล่า
"แต่ผู้การครับ ถ้าเราไม่หา..." น้ำเสียงของซ่งต้าจวงเจือความขมขื่นและเดือดดาล ครึ่งประโยคหลังพูดไม่ออก แต่ทุกคนก็เข้าใจดีว่าไม่มีใครรู้ว่าเถียนเถียนที่ตกอยู่ในเงื้อมมือของจารบุรุษศัตรูกำลังถูกทรมานแบบไหนบ้าง
"ผมเข้าใจความรู้สึกของนาย สั่งให้ขบวนรถหยุด ทุกคนลงจากรถ เตรียมพร้อมระวังภัย หลีกเลี่ยงโซนหลุมทราย และให้กำลังพลแต่ละนายเคลื่อนที่เข้าไปทีละคน!"