คำพูดนี้ดังราวกับฟ้าผ่าลงกลางวงสนทนา จุดประกายความหวังให้ทุกคนในทันที หัวใจของเหลี่ยงเจ๋อเต้นระรัว ร่างกายตอบสนองก่อนที่สมองจะสั่งเสียอีก เขาหันหลังกลับเตรียมวิ่งพรวดไปข้างหน้า แต่พอเท้ากำลังจะยกขึ้น เขาก็บีบบังคับตัวเองให้ใจเย็นลงอย่างยากลำบาก
"ตำแหน่งแน่ชัดล่ะ? มีรถกี่คัน?" เขาพยายามทำเสียงให้สงบ แต่ก็สั่นพร่าเล็กน้อย
"ไม่ถึงหนึ่งกิโล! มีรถคันเดียว!" ทหารสื่อสารตะโกนใส่เครื่องวิทยุ "เหยี่ยวนักล่า! รายงานรายละเอียดเพิ่มเติมเดี๋ยวนี้!"
หนึ่งกิโลเมตร?
นี่มันหมายความว่า เถียนเถียนอาจถูกพวกมันซ่อนไว้ในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรนี้!
ข่าวนี้จุดไฟให้ทหารทุกคนฮึกเหิมขึ้นมาทันใด ซ่งต้าจวงถึงกับคำรามลั่น ก่อนจะฉวยปืนกลขึ้นมา "มัวโอ้เอ้ทำห่าอะไร! แค่นี้เอง รี่เข้าไปถล่มมันเลย!"
"เดี๋ยวก่อน!" เหลี่ยงเจ๋อกดแขนเขาไว้แน่น น้ำเสียงเด็ดขาด "ผิดสังเกต ต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่"
เกือบจะพร้อมกัน เสียงของผู้บัญชาการทหารกองพลขาวก็ดังมาจากด้านหลัง "ห้ามบุ่มบ่าม! สถานการณ์น่าสงสัย!"
ซ่งต้าจวงยังจะเถียงต่อ แต่นักรบคนหนึ่งยกกล้องส่องทางไกลขึ้นแล้วตะโกนไปยังทิศทางเบื้องหน้า "ผู้การครับ ท่านดูนั่น!"
ทุกคนมองตามไป เห็นกลางทะเลทรายอันราบเรียบสุดลูกหูลูกตา มีจุดดำเล็กๆ ที่แทบไม่สะดุดตาค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้พวกเขา
"ไอ้ชาติหมา กล้าส่งตัวเองมาถึงนี่จริงๆ!" ซ่งต้าจวงแววตาคมกริบ โบกมือคำราม "ทุกหน่วย เตรียมพร้อมรบ!"
เหลี่ยงเจ๋อกระชากหูฟังจากทหารสื่อสาร ตะโกนใส่ไมโครโฟนด้วยความร้อนใจ "เหยี่ยวนักล่า รายงานสถานการณ์! ทำไมเป้าหมายถึงใช้รถคันเดียววิ่งตรงมาหาเรา?"
จากน่านฟ้าเบื้องบน เสียงของนักสำรวจติดอาวุธแทรกผ่านเสียงลม "รายงานเสือชีตาห์ ในรถมีสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ตรวจไม่พบตัวประกัน ย้ำอีกครั้ง ตรวจไม่พบตัวประกัน!"
ไม่มีเถียนเถียน?
นั่นก็คือ ต่อให้ยิงสองคนนี้ตาย เขาก็ช่วยลูกสาวกลับคืนมาไม่ได้
แล้วพวกมันโผล่ออกมาทำไม?
นี่มันผิดจากเหตุผลปกติ