"รองหัวหน้าสถานี——!!!"
เสิ่นรั่วเหวินร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก "คุณจะทำอะไร!"
"ชู่ว..."
เหยียนซื่อจวินหันกลับมา ยกนิ้วชี้แตะริมฝีปาก ใบหน้ายังคงไว้ซึ่งท่วงท่าสุภาพอ่อนโยน ราวกับสิ่งที่เขาถืออยู่ในมือไม่ใช่อาวุธร้ายแรง แต่เป็นหนังสือน่าอ่านสักเล่ม
อู๋ฮ่าวกอดอกพิงกำแพง ยิ้มอย่างสะใจ "รองหัวหน้าหน่วยเฉิ่นครับ อีกเดี๋ยวคงต้องรบกวนคุณช่วยดูแลหน่อยนะครับ พอเราพาเธอไปถึงสนามทดลอง ก็ให้เธอเดินเข้าไปในประตูเองเลย"
"คุณ... คุณหมายความว่ายังไง?"
เสิ่นรั่วเหวินหน้าซีดเผือด น้ำเสียงสั่นเครือ
"นี่คือ 'ของขวัญชิ้นใหญ่' ที่เราจะมอบคืนให้ฐานทัพครับ ในเมื่อเด็กน้อยคนนี้ไม่ร่วมมือด้วย ไม่ยอมวาดแผนที่กำลังติดอาวุธ เราก็ต้องใช้เธอเป็นเหยื่อล่อ ให้คนติดอาวุธของฐานทัพออกมาหมด"
เขาพูดเรียบเฉย ไม่รู้สึกเลยว่าคำพูดของตัวเองแฝงไว้ด้วยความอาฆาตมาดร้ายเพียงใด
ใจของเสิ่นรั่วเหวินกระตุกวาบ เธอเพิ่งจะก้าวเข้าไปห้าม แต่เกาเหยี่ยนโจวเดินผ่านข้างกายเธอไป พลางหันมามองเธอด้วยหางตาเย็นเยียบ
แววตาคู่นั้น ราวกับน้ำแข็งในเดือนสิบสองของฤดูหนาว สาดซัดเข้าใส่ร่างของเสิ่นรั่วเหวินจนเย็นวาบไปทั้งร่าง ทำให้ลำคอของเธอแห้งผาก เปล่งเสียงอะไรไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ
เหยียนซื่อจวินฉวยโอกาสนี้หยิบระเบิดขึ้นมา พันรอบร่างน้อยๆ ของเถียนเถียนทีละชั้น เด็กน้อยไม่รู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร แต่ความหวาดกลัวโดยสัญชาตญาณทำให้เธอตัวสั่นเทา เธอรู้เลาๆ ว่าคนร้ายพวกนี้จะฆ่าเธอ!
เหมือนหมาป่าตัวร้ายในนิทานที่กินเจ้ากระต่ายน้อย!
คุณแม่เคยเล่าเรื่องของวีรชนให้ฟัง เพื่อขับไล่พวกปีศาจที่มาก่อกวนบนแผ่นดินต้าเซี่ยให้ออกไป คุณพ่อและบรรดาคุณลุงคุณน้าไม่กลัวการเสียสละ ไม่กลัวการหลั่งเลือด จนแลกมาซึ่งความสงบสุข และตอนนี้ เถียนเถียนเองก็ต้อง "เสียสละ" เหมือนอย่างพวกท่านหรือ?
เธอยังไม่ทันได้เห็นหน้าคุณพ่อดีๆ ไม่ทันได้เห็นจรวดมิสไซล์ลำใหญ่ที่คุณพ่อบอกว่าจะยิงใส่เพื่อนบ้านตัวร้ายให้หนีกระเจิงทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ยังไม่ทันได้ช่วยเหลือเด็กๆ อีกหลายคนที่เหมือนเธอ...