เหลี่ยงเจ๋อเห็นใบหน้าของลูกสาวแดงก่ำด้วยความร้อนใจ แววตาเหลือบมองพื้นทรายใต้ฝ่าเท้า เอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ "เถียนเถียน หนูหมายความว่าใต้พื้นนี้มีน้ำหรือ"
"อื้ม!!" เถียนเถียนพยักหน้าอย่างแรง แลบลิ้นเลียริมฝีปากด้วยความกระหาย "มีน้ำค่ะ คุณพ่อ เถียนเถียนหิวน้ำ"
"หัวหน้าเหลี่ยง" ซ่งต้าจวง รองผู้บังคับการกองพัน ได้ยินข่าวรีบมาถึง พอดีเห็นเหตุการณ์ "บริเวณนี้พวกเราขุดไปหมดแล้ว นอกจากทรายก็มีแต่ทราย เป็นไปไม่ได้ที่จะมีน้ำนะครับ"
เขามองเด็กน้อยผ่ายผอมด้วยสายตาเวทนา ไม่ลังเลที่จะหยิบเสบียงส่วนที่ตัวเองประหยัดไว้ออกมา "หนูน้อย น้าที่นั่นมีน้ำแป้งครึ่งชาม ไปกับน้า น้าพาไปกินข้าวนะ"
ทว่าเถียนเถียนไม่ยอมเข้าไปในอ้อมกอดของเขาเช่นนั้น ยังคงโอบคอเหลี่ยงเจ๋อไว้แน่น สายตาเต็มเปี่ยมด้วยความปรารถนาต่อ "น้ำ" ใต้พื้นดิน
สีหน้าเช่นนี้ทำให้ในอกเหลี่ยงเจ๋อรู้สึกปวดแปลบ ในเมื่อเด็กยืนยันว่าที่นี่มีน้ำ ก็ง้อให้สักหน่อยจะเป็นไรไป
ก็แค่ขุดสองสามฟายเท่านั้นเอง
"ไปเอาจอบมาให้ฉัน" เขาสั่งทหารหนุ่มข้างกาย
ทหารหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบวิ่งเข้าไปด้านใน ไม่นานก็นำจอบเหล็กออกมาสามเล่ม เขากับทหารอีกนายถือกันคนละเล่ม เล่มสุดท้ายยื่นให้เหลี่ยงเจ๋อ
"หัวหน้ากองพัน!"
"เฮ้อ นายนี่จริง ๆ ไม่รู้จักกาลเทศะเลย หัวหน้ากองพันอุ้มเด็กอยู่ ให้จอบฉันมา"
ซ่งต้าจวงรับจอบมา เหลียวไปมองรอบทิศ พลางเอ่ยถามอย่างกลัดกลุ้ม "หนูน้อย ขุดตรงไหนดีล่ะ"
ที่นี่เต็มไปด้วยทรายไปทั่ว แม้แต่เครื่องหมายสักอันก็ไม่มี
"ตรงนี้"
เถียนเถียนใช้มือเล็ก ๆ วาดเป็นวงกว้าง
โอ้ ดูท่าทางก็ไม่เล็กเชียว
ทั้งสามคนเล็งตรงวงที่เถียนเถียนวาดไว้คร่าว ๆ ขุดพรวด ๆ ไปทันที
ไม่นาน หลุมลึกถึงครึ่งเมตรก็เผยออกมา
ก้นหลุมยังคงเป็นทราย ไม่ต้องพูดถึงน้ำเลย แม้แต่ไอชื้นสักนิดก็ไม่มี
ซ่งต้าจวงปาดเหงื่อ มองไปทางเหลี่ยงเจ๋อ เหลี่ยงเจ๋อเองก็รู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง เพื่อประโยคของเด็กคำเดียว กลับให้เพื่อนร่วมรบเหนื่อยเปล่า
"เถียนเถียน เรากลับไปดื่มน้ำกินข้าวก่อนดีไหมครับ" เขาเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
คิดไม่ถึงว่าเถียนเถียนจะสะบัดศีรษะ มือเล็ก ๆ ยังคงชี้ไปที่ก้นหลุม "ยังมีอีก"
เหลี่ยงเจ๋อขมวดคิ้ว "เถียนเถียนอย่าดื้อสิ พวกน้า ๆ เหนื่อยแล้ว"
ร่างน้อย ๆ ของเถียนเถียนดิ้นไปมาอยู่ในอ้อมอกบิดา "ไม่เอานะ! มีจริง ๆ นะ!"
ซ่งต้าจวงกัดฟันกรอด "ขุดต่อเถอะ ถือว่า…ง้อเด็กก็แล้วกัน!"
แล้วเช่นนั้น เหล่าทหารและเจ้าหน้าที่วิจัยที่ผ่านไปผ่านมา ก็เห็นภาพประหลาดตรงหน้าประตูฐานทัพ ร่างสูงใหญ่แข็งแกร่งของเหลี่ยงเจ๋ออุ้มเด็กน้อยไว้ ตรงหน้าเป็นหลุมทรายขนาดใหญ่ ทหารสามนายกำลังขุดทรายขึ้นมาฟายแล้วฟายเล่าด้วยหยาดเหงื่อท่วมตัว
ไป๋ซู่วิ่ง ผู้บัญชาการกองพลประจำฐานทัพ กับเฉียนศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านขีปนาวุธเดินผ่านมา เห็นภาพนั้นอดขมวดคิ้วไม่ได้
"ด้านหน้าเกิดอะไรขึ้น" ผู้บัญชาการไป๋เรียกทหารนายหนึ่งมาถาม
"รายงานท่านผู้บัญชาการ! ลูกสาวหัวหน้าเหลี่ยงมาตามหาพ่อ นางบอกว่าใต้ดินมีน้ำ หัวหน้ากองพันเหลี่ยงก็เลยให้รองผู้บังคับกองพันซ่งขุด"
"มั่วกันใหญ่" ผู้บัญชาการไป๋สีหน้าไม่พอใจ "ครอบครัวมาเยี่ยมทำไมไม่รายงานให้หน่วยงานรับรู้ ยังจะสุ่มสี่สุ่มห้าใช้แรงกันอยู่ได้ ไม่รู้หรือว่าฐานทัพขาดทั้งน้ำขาดทั้งอาหาร"
เขาสั่งการประโยคหนึ่ง "เอาเด็กไปส่งให้ภรรยาของเสี่ยวเหลี่ยง ให้เขามาหาผมที่นี่ที"
"รายงาน ภรรยาของหัวหน้าเหลี่ยง…ไม่ได้มาด้วยครับ"
"อืม? แล้วเด็กนั่นใครพามา"
"คือ นางมาเอง"
"มาเองงั้นหรือ" ผู้บัญชาการไป๋ส่ายศีรษะ "เป็นไปไม่ได้ ทะเลทรายโกบีกว้างใหญ่ขนาดนี้ ผู้ใหญ่สักคนเดินยังหลงทางง่าย ไม่ต้องพูดถึงเด็กตัวเล็กแค่นี้ พวกนายระแวดระวังกันต่ำเกินไป ไม่ได้สืบดูเลยว่าเบื้องหลังเด็กมีใครบงการหรือไม่"
ประโยคนี้เอ่ยออกมา บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นในฉับพลัน เฉียนศาสตราจารย์กำลังจะเอ่ยปาก ผู้บัญชาการไป๋รีบกล่าวว่า "ผู้อาวุโสเฉียน ท่านกลับไปก่อนเถอะ ต้องระวังศัตรูที่อาจใช้เด็กมาก่อกวน ผมจะไปดูว่าสถานการณ์เป็นเช่นไร"
เฉียนศาสตราจารย์เป็นบุคคลระดับสมบัติของชาติ จะต้องไม่มีอะไรผิดพลาดเด็ดขาด
เขาพานายทหารและทหารอีกหลายนาย ก้าวฉับ ๆ มาตรงหน้าเหลี่ยงเจ๋อ ตอนนี้หลุมทรายลึกลงไปถึงสองเมตร ทว่าพอจะหยุด เถียนเถียนก็งอแงไม่ยอมหยุด
"เหลี่ยงเจ๋อ!"
เหลี่ยงเจ๋อเห็นเป็นผู้บัญชาการไป๋ที่สีหน้าบึ้งตึง ก็ยืนขาชิดทันที ทำความเคารพอย่างมาตรฐาน
"ผู้บัญชาการครับ!"
"ที่ลูกสาวนายมาเยี่ยมเป็นเรื่องดี แต่อย่าตามใจนางมากเกินไป ที่นี่เต็มไปด้วยทราย ถึงนายขุดจนมืดค่ำก็หาตาน้ำไม่เจอ มั่วกันไปหมด"
เหลี่ยงเจ๋อหน้าแดงขึ้นมาในทันใด ก็รู้สึกว่าตัวเองทำเกินไปจริง ๆ "ผมผิดเอง ต้าจวง รีบหยุดเถอะ อย่าขุดต่อเลย"
เขาคิดไว้แล้วว่า คราวนี้ไม่ว่าเถียนเถียนจะร้องไห้งอแงอย่างไร ก็ต้องอุ้มนางกลับไป
อย่างมากก็ง้อทีหลังก็แล้วกัน
"อีกอย่าง" ผู้บัญชาการไป๋มองไปรอบทิศ ลดเสียงลงต่ำ "ลูกสาวนายตัวเล็กแค่นี้ มาที่ฐานทัพเองได้ นายไม่รู้สึกว่ามันผิดสังเกตสักหน่อยหรือ"
เหลี่ยงเจ๋อสะดุ้งใจ ในฉับพลันก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา "รายงานท่านผู้บัญชาการ! ลูกสาวผม นาง…"
ยังไม่ทันสิ้นเสียง จู่ ๆ ทหารนายหนึ่งก็ร้อง "โอ๊ย" ออกมา จอบขุดถูกของแข็งชิ้นหนึ่ง เขาก้มลงคุ้ย ๆ ไม่กี่ที ที่แท้ก็คือรากไม้ท่อนหนึ่ง
เหตุการณ์นั้นดึงดูดความสนใจของคนรอบข้าง ซ่งต้าจวงดึงรากไม้ออกมา ทันใดนั้นสายตาก็สว่างวาบ "หัวหน้าเหลี่ยง!!!"
เขาขึ้นเสียงสูงอย่างน่าตกใจ เหลี่ยงเจ๋อและผู้บัญชาการไป๋ต่างสะดุ้งโหยง
"ดู ดูเร็ว!"
ซ่งต้าจวงชูรากไม้ขึ้นด้วยสองมือ น้ำเสียงตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เหลี่ยงเจ๋อก้มลงมอง รูม่านตาก็หดลงทันทีเช่นกัน
บนรากไม้ธรรมดาท่อนนี้ ปะติดปะต่อเต็มไปด้วย----ทรายเปียกชื้น!
"เปียก เปียก!" ซ่งต้าจวงตื่นเต้นจนพูดไม่เป็นประโยค ทหารอีกสองนายเห็นเช่นนั้น ก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันควัน!
ต้องรู้ว่าที่นี่ห่างจากผิวดินไม่ถึงสามเมตร ขุดก็เจอรากไม้ที่โชกไปด้วยไอน้ำ แล้วใต้พื้นดินจะมีน้ำหรือไม่ แทบจะไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ
ดวงตาของผู้บัญชาการไป๋ก็หยีลงเช่นกัน สีหน้ามีแววไม่เชื่อเล็กน้อย จู่ ๆ เขาก็หันกลับไป สั่งทหารกองหนุนที่อยู่ข้างกาย "ไปเรียกหนึ่งหมู่มา" หยุดไปครู่หนึ่ง จึงสั่งต่อ "เอาเครื่องมือมาให้พร้อม!"
"ครับ!"
ไม่ถึงครู่ กำลังพลกว่าสิบนายถือจอบและเสียมเหล็กวิ่งเป็นแถวออกมา ทว่ายังไม่ทันเข้าไปถึงใกล้ ก็ได้ยินเสียงซ่งต้าจวงร้อง "อ้า" ดังลั่น ราวกับว่าค้นพบทองคำก้อนโต
"น้ำ! น้ำ น้ำ น้ำ…"
ริมฝีปากเขาสั่นระริกจนพูดไม่ชัด
ทหารอีกสองนายก็ร้องอ้าอ้าด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน โยนจอบทิ้งแล้วเข้าไปกอดกันอย่างลิงโลด
เหลี่ยงเจ๋ออุ้มเถียนเถียน จ้องมองสายน้ำใสไหลซึมขึ้นมาจากก้นหลุมทรายด้วยสายตาตะลึง ไม่ถึงหนึ่งนาที ก็ขังเป็นแอ่งน้ำน้อย ๆ ได้
"นี่มัน…" เขาเงยหน้าขึ้นอย่างเลื่อนลอย เห็นทุกคนรอบตัวล้วนเบิ่งตาโต สีหน้าราวกับเห็นผี ถึงได้ค้นพบว่า ไม่ใช่เขาตาฝาดไปเอง เป็นเรื่องจริง…ขุดพบน้ำเข้าจริง ๆ!
ทหารนายหนึ่งกระโดดลงไปในหลุมทรายอย่างรอไม่ไหว ใช้สองมือวักน้ำขึ้นมาเลียด้วยลิ้น แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความปรีดาอย่างบ้าคลั่ง "หวาน! ท่านผู้บัญชาการ! เป็นน้ำหวาน ดื่มได้!"
"ดีที่สุด!"
ผู้บัญชาการไป๋ที่เพิ่งจะมีสีหน้าเคลือบแคลงเมื่อสองนาทีก่อน ตอนนี้ตื่นเต้นจนตบต้นขาดังป้าบ "ยังยืนนิ่งทำอะไร รีบไปเอาเครื่องมือมาขุดให้ข้า! เร็ว!"