คืนนั้นเอง เหล่าสหายจากแผนกครัวโชว์ฝีมือเต็มที่ จัดงานเลี้ยงปลาล้วนสุดอลังการที่สุดในประวัติศาสตร์ มีทั้งนึ่ง ตุ๋นซีอิ๊ว ซุปลูกชิ้นปลา หลี่ต้าจุ่ยยังแยกก้างปลาออกอย่างประณีต ทำซุปเนื้อปลาหอมนุ่มให้เถียนเถียนที่เพิ่งตื่นนอนอีกหนึ่งชาม
ทุกคนกินกันจนน้ำมันเยิ้มปาก แทบจะวางตะเกียบไม่ลง
ไม่เพียงเท่านั้น กระติกน้ำเคลือบฟันของแต่ละคนยังมีน้ำใสสะอาดบรรจุอยู่เต็ม รสชาติหวานเย็นชื่นใจ เกือบจะเหมือนน้ำแร่ธรรมชาติเลยทีเดียว
“สหายทั้งหลาย วันนี้พวกเรามีกินอาหารมื้อนี้ ควรจะขอบคุณใครกัน?” ผู้บัญชาการทหารกองพลขาวถามเสียงดัง
“ขอบคุณหนูเถียนเถียน!” ทุกคนในฐานทัพตอบเป็นเสียงเดียวกัน
เถียนเถียนนั่งอยู่ในอ้อมกอดพ่อ ใบหน้าสะอาดหมดจดขาวผ่องอมชมพูเหมือนผลแอปเปิ้ลสุกจัด คุณป้าผู้ใจดีอาสาถักเปียให้ ดูเผิน ๆ ก็เหมือนตุ๊กตาต่างชาติที่หลุดออกมาจากภาพวาดปีใหม่ไม่มีผิด
หลังอาหารเย็นเสร็จ เหลี่ยงเจ๋อกล่อมเถียนเถียนให้หลับ จากนั้นก็แอบปิดประตูบ้านพักทหารอย่างเงียบ ๆ จัดเครื่องแต่งกายทหารให้เรียบร้อยแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องประชุมของฐานทัพ
“ขออนุญาต!”
ด้วยยศระดับของเขา เดิมทีไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมการประชุมของบรรดาผู้ใหญ่ แต่หลังจากนี้เป็นต้นไป เขากลายเป็นข้อยกเว้นแล้ว
ผู้บริหารระดับสูงในฐานทัพเกือบจะครบกันหมดแล้ว ภายในห้องประชุมขมุกขมัวไปด้วยควันบุหรี่ ผู้บัญชาการหลิวใจป้ำ แบ่งบุหรี่สองซองให้อย่างยาก วางลงบนโต๊ะก็ถูกพวกสิงห์อมควันหลายคนหยิบฉวยแบ่งกันไปอย่างรวดเร็ว
ผู้บัญชาการหลิวเข้าประเด็นทันที: “สหายเหลี่ยงเจ๋อ วันนี้ประชุมกันก็เรื่องเดียว สาวน้อยที่บ้านนายไม่ธรรมดาเอาเสียเลย พวกเราต้องรีบวางแนวทางออกมาให้เร็วที่สุด”
“ครับ ท่าน ผมเข้าใจ”
“ไม่ นายไม่เข้าใจ” เฉียนศาสตราจารย์ดับบุหรี่ “เสี่ยวเหลียงเอ๋ย นายไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เถียนเถียนค้นพบมีความหมายต่อฐานทัพอย่างไร ก่อนหน้านี้เรามักติดปัญหาเรื่องน้ำหล่อเย็นสำหรับการทดสอบภาคพื้นดินมาตลอด น้ำในฐานมีสิ่งเจือปนมาก ตะกรันที่เกาะขัดขวางการทำงาน ทำให้ประสิทธิภาพและเสถียรภาพของเครื่องยนต์เชื้อเพลิงลดลงอย่างหนัก แต่ตอนนี้มีแหล่งน้ำใหม่แล้ว เราก็สร้างระบบหล่อเย็นหมุนเวียนในตัวได้ จะได้ก้าวข้ามปัญหายากนี้ เพิ่มประสิทธิภาพการทดสอบให้สูงขึ้นอย่างมาก!”
“ไม่เพียงเท่านั้น” ผู้รับผิดชอบฝ่ายวิศวกรรมเคมีรับช่วงต่อ “ไส้ปลาและน้ำมันปลา พวกเราเก็บตัวอย่างมาวิเคราะห์แล้ว สามารถสกัดออกมาเป็นสารหล่อลื่นคุณภาพดีได้ จากมุมมองทางวิทยาศาสตร์ สามารถใช้บำรุงรักษาชิ้นส่วนไม่ละเอียด เช่น รถขนส่ง ตลับลูกปืน โซ่ เป็นต้น ในชีวิตประจำวัน ยังประหยัดต้นทุนได้ไม่น้อย”
หัวหน้าผู้ออกแบบใหญ่นามสกุลหวังดันแว่น: “ท่านผู้บัญชาการ ผมร่างรายงานส่งไปเมืองหลวงแล้ว ขอให้ส่งผู้เชี่ยวชาญด้านธรณีวิทยาและชลประทานมา สำรวจและพัฒนาแม่น้ำสายนี้ให้ถึงที่สุด ให้มันช่วยเหลือการดำรงชีพและการผลิตของฐานทัพอย่างยั่งยืน”
ผู้บัญชาการหลิวฟังทุกคนพูดจบทีละคน พลางเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ: “พวกท่านผู้เฒ่าทั้งหลาย เรื่องที่พวกท่านพูดมาผมรู้หมด แต่ปัญหาคือ จะอธิบายให้โลกภายนอกฟังยังไงล่ะ?”
ห้องประชุมเงียบสงัดลงทันที
หัวหน้าผู้ออกแบบใหญ่นามสกุลหวังมองไปทางเหลี่ยงเจ๋อที่ดูกระวนกระวายเล็กน้อย: “เสี่ยวเหลียง พวกเราเกรงว่า ความสามารถของเถียนเถียนนั้นพิเศษเกินไป หากข่าวแพร่งพรายออกไปโดยไม่ทันระวัง เกรงว่าจะยั่วยุให้สายลับศัตรูและผู้ต่อต้านการปฏิวัติทั้งในและนอกประเทศโลภอยากได้ตัวเด็ก ความปลอดภัยของเด็กจะถูกคุกคาม”
“ผมจะขอคำสั่งไปยังผู้นำสูงสุด” ผู้บัญชาการหลิวกวาดตามองทุกคน “แต่ก่อนหน้านั้น ระดับความลับของเรื่องนี้ต้องกำหนดไว้สูงสุด ทุกหน่วยต้องประกาศใช้และถ่ายทอดอย่างเคร่งครัด ไม่อนุญาตให้มีการรั่วไหลทุกรูปแบบโดยเด็ดขาด”
เฉียนศาสตราจารย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล: “อีกอย่าง เราต้องสังเกตการณ์ความสามารถของหนูน้อยเพิ่มเติมอีกสักหน่อย ว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเพียงครั้งคราวหรือเปล่า”
ผู้บัญชาการทหารกองพลขาวกล่าวต่อทันที: “เสี่ยวเหลี่ยง ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ทางเราจะจัดหน่วยอารักขาให้นายหนึ่งชุด พาเถียนเถียนไปเดินเล่นแถวรอบฐานมากขึ้น ดูว่าจะมีการค้นพบอะไรใหม่ ๆ อีกหรือไม่”
“สหายเหลี่ยงเจ๋อ” ผู้บัญชาการหลิวจ้องมองเขา “เรื่องที่พูดมาทั้งหมด นายในฐานะพ่อของเด็ก และก็เป็นทหารคนหนึ่ง มีความคิดยังไงบ้าง?”
เหลี่ยงเจ๋อลุกขึ้นยืนตรง กระตุกหลังให้ยืดตรง: “รายงานท่านผู้บัญชาการ! ผมปฏิบัติตามทุกการจัดการของหน่วยงาน! แต่ว่า…” เขาชะงัก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถึงความกังวลในฐานะพ่อออกไป “เถียนเถียนยังเด็ก ไม่รู้ว่าอะไรคือความลับ ไม่เข้าใจว่าอะไรคืออันตราย ผมกลัวว่าในยามที่เธอยังงง ๆ อยู่นั้น เธอจะพูดผิดทำผิด…ถ้ากดดันเธอมากเกินไป ผมเป็นห่วงว่าเด็กจะรับไม่ไหว”
“ความกังวลนี้สมเหตุสมผล” ผู้บัญชาการหลิวยกมือเป็นเชิงบอกให้เหลี่ยงเจ๋อผ่อนคลาย “วางใจได้! พวกเราจะดูแลอารมณ์ของเด็กอย่างเต็มที่ รับรองว่าจะใส่ใจวิธีการสื่อสาร ไม่สร้างภาระทางใจให้เธอเด็ดขาด”
“อีกอย่างหนึ่ง ก็ต้องมีพื้นที่ให้เด็กได้ลองผิดลองถูกด้วย เผื่อวันหน้าเถียนเถียนดูผิดพลาดไป หาของผิด ๆ” เขาชี้นิ้วไปยังกลุ่มผู้นำที่อยู่รอบ ๆ “พวกท่านเตี่ยแก่ทั้งหลาย ใครก็ห้ามไปขู่ให้เด็กตกใจ”
เหล่าท่านผู้หลักผู้ใหญ่ต่างพากันหัวเราะฮ่า ๆ “วางใจได้ครับท่านผู้บัญชาการ พวกเราเข้าใจ”
“ดังนั้น สหายเหลี่ยงเจ๋อเอ๋ย ไม่ต้องกังวล และก็ไม่ต้องแบกภาระ ถ้าหากลูกสาวของนายมีความสามารถด้านนี้จริง ๆ ก็ให้เธอได้ลองอย่างสบายใจ ไม่ว่าสุดท้ายแล้วผลจะเป็นยังไง พวกเราที่เป็นปู่ลุงอาพ่อเหล่านี้ ล้วนแบกรับแทนเธอได้”
เหลี่ยงเจ๋อได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นทันที ทำความเคารพอย่างเป็นทางการท่ามาตรฐาน น้ำเสียงตื่นเต้นรับคำว่า: “ครับ!”
เวลาล่วงเลยมาถึงวันรุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว
เหลี่ยงเจ๋อตื่นแต่เช้าตรู่ คุณป้าจางจือซิ่วจากหน่วยศิลปวัฒนธรรมการทหารมือเย็บช่างประณีต นำชุดทหารเก่ากับสำลีมาตัดแปลงเป็นเสื้อกันหนาวบุน้อยกับรองเท้าผ้าที่พอดีตัวให้เถียนเถียนหนึ่งชุดในชั่วข้ามคืน เดิมทีเถียนเถียนก็มีใบหน้าคมคายน่ารักอยู่แล้ว พอแต่งตัวแบบนี้ยิ่งดูอ่อนหวานน่าเอ็นดูขึ้นไปอีก
หัวหน้าผู้ออกแบบใหญ่นามสกุลหวังยังได้ส่งนมผงชนิดพิเศษมาให้อีกด้วย มีน้ำสะอาดแล้ว ชงนมก็อร่อยเป็นพิเศษ
“เถียนเถียน ขึ้นรถมา คุณลุงจะพาหนูไปเที่ยวนอกบ้าน” ซ่งต้าจวงอาสาเป็นคนขับเอง นำรถจี๊ปทหารที่ปกติทางฐานไม่ค่อยยอมใช้ขับออกมา
“เถียนเถียน นี่เอาไว้เล่นนะ” คุณป้าหลี่กุ้ยหัวจากสำนักเลขาฯ ยัดตุ๊กตาผ้าที่ทำจากเศษผ้าให้
“เถียนเถียน เอาติดตัวไปกินระหว่างทาง” คุณลุงรับผิดชอบด้านเทคนิคส่งบิสกิตอัดแห้งให้
“ผมมีผลไม้กระป๋องโหลนึง ให้เลยแล้วกัน” นี่คือเสมียนเฉาจากฝ่ายโฆษณา
ไม่นานนัก มือน้อย ๆ ของเถียนเถียนก็เต็มไปด้วยน้ำใจหลากหลายที่ทุกคนส่งมาให้
“ถือไม่ไหวแล้ว ถือไม่ไหวแล้ว”
เถียนเถียนส่ายหัวเปียพลางปฏิเสธ
เหลี่ยงเจ๋อยิ้มน้อย ๆ พยักหน้ากับทุกคน อุ้มเถียนเถียนขึ้นนั่งเบาะหน้าคู่คนขับของรถจี๊ป
ด้านหลังมีรถบรรทุกสไตล์โซเวียตคันหนึ่ง บนรถนั่งเต็มไปด้วยหน่วยอารักขาซึ่งติดอาวุธครบมือ สหายน้อยเหลียงเถียนเถียนบัดนี้เป็น “วัตถุที่ต้องปกป้องเป็นพิเศษ” ของฐานทัพ ขบวนนี้ไม่ได้ล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย
ซ่งต้าจวงสตาร์ทเครื่องยนต์ รถดังตุ๊บ ๆ แล้วแล่นเข้าไปในทะเลทรายอันไร้ที่สิ้นสุด
ฟ้ากว้างใหญ่ไกลสุดลูกหูลูกตา เมฆบางเบา จุดที่สายตามองไปถึงล้วนเป็นเนินทรายที่ไร้ขอบเขต
ลมพัดพาเอาเม็ดทรายละเอียดปลิวว่อน กระทบศีรษะและใบหน้า ทำให้รู้สึกแห้งผากเป็นระลอก ๆ ต้นหูหยางที่แข็งแกร่งหยัดรากอยู่ในพื้นทราย กิ่งก้านอันทรหดชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างไม่ลดละ
และคนกลุ่มนี้ที่แบกอุดมการณ์สูงส่งไว้ในอก ก็ดุจเดียวกับต้นหูหยาง ต่อสู้กับฟ้า ต่อสู้กับดิน ต่อสู้กับสภาพความเป็นอยู่อันแร้นแค้นในดินแดนรกร้างแห่งนี้ ก็เพื่อจะทำลายการเหยียดหยามและการผูกขาดของชาติตะวันตก หล่อหลอมกระดูกสันหลังอันไม่ย่อท้อที่เป็นของชนชาติทั้งมวล
“แม่บอกว่า พ่อถูกมอบให้แก่ชาติแล้ว ก็จะดูแลเถียนเถียนกับแม่และบ้านเล็ก ๆ ของเราไม่ได้แล้ว” เถียนเถียนพูดเบา ๆ ใบหน้าเล็กแนบอยู่กับอกพ่อ
เหลี่ยงเจ๋อใจหายวาบ ตั้งแต่โบราณกตัญญูกับภักดีนั้นยากจะสมบูรณ์พร้อมกัน ตนทุ่มเทวัยหนุ่มและเลือดเนื้อให้กับทะเลทรายโกบีแห่งนี้โดยไม่เหลือไว้ แต่กลับละเลยครอบครัวไปอย่างไม่รู้ตัว ส่วนคนอย่างพวกเขา หมายเลขประจำหน่วย สังกัด ตำแหน่ง หรือแม้กระทั่งชื่ออาจถูกลบทิ้ง เป็น “บุคคลนิรนาม” ในความหมายที่แท้จริง ก็เพราะสิ่งที่พวกเขาทำ เป็นความลับสูงสุดของประเทศ แบกรับความคาดหวังของคนทั้งชาติ เป็นศิลาฤกษ์ที่ทำให้มหาเซี่ยกลับมายิ่งใหญ่
“เถียนเถียน พ่อขอโทษแม่ แล้วก็ขอโทษหนูด้วย ที่ทำให้พวกหนูต้องลำบากมามาก พ่อสัญญาว่าวันหน้าจะชดเชยให้เต็มที่ จะไม่ให้หนูต้องทนทุกข์อีกเด็ดขาด”
เถียนเถียนดูเหมือนจะเข้าใจกึ่งไม่เข้าใจ แต่เธอสัมผัสได้ถึงความรักอันลึกซึ้งจากอกที่สั่นไหวและวงแขนอันแข็งแกร่งของพ่อ อดไม่ได้ที่จะผงกศีรษะอย่างหนักแน่น